Rozmowa · Kobieta z klasy robotniczej

„Hmm... Hmm... Hmm” – wciąż szuka książki, błądząc wzrokiem po kolorowej mozaice miękkich okładek.

„Porozmawiajmy jeszcze o pani mężu”.

„Tak. Co z nim?” – na jej twarzy znowu pojawia się niepokój.

„Chyba już wszystko wiem, dziękuję”. (Przejdź dalej).

Kiwa głową, po czym wraca do czytania swojej książki.

„Więc poszuka go pan?”

Ona naprawdę tego chce. Nie każ jej prosić.

„Tak, sprowadzę go pani do domu”. (Przyjmij sprawę).

„Dziękuję!” W jej głosie słychać wdzięczność. „Proszę go poszukać... Choć jestem przekonana, że wróci do domu sam z siebie. Wciąż jestem tego pewna”.

Próbuje trzymać się dzielnie, lecz jej oczy zdradzają, że to tylko poza.

„Też jestem tego pewny. Gdy się pojawi, proszę mnie o tym poinformować. Kim Kitsuragi z 57. komisariatu” – wręcza jej kawałek papieru.

„Tak zrobię. Oczywiście, panie policjancie. Jak już mówiłam, to pewnie nic takiego” – kobieta przyjmuje kawałek papieru. Jest na nim numer telefonu.

„Niestety, jesteśmy obecnie bardzo zajęci. Może jakoś później”. (Nie przyjmuj sprawy).

„Tak. Racja” – na jej twarzy pojawia się cień desperacji. „Przecież nie zaginął” – próbuje przekonać samą siebie, walcząc jednocześnie, by zachować pozory odwagi. „Jestem pewna, że wróci do domu”.

Słychać wyraźnie w jej głosie, że jest zdruzgotana.

„Jak wygląda pani mąż?”

„Szczerze mówiąc, niewiele się od pana różni” – odpowiada, przyglądając ci się od góry do dołu.

„Dobrze. Czyli mamy do czynienia z policjantem”.

„Nie, nie!” – zaprzecza, a jej oczy rozszerzają się na myśl o tym nieporozumieniu. „Zdecydowanie nie jest policjantem. Miałam na myśli, że jest pulchny, to wszystko”.

Chwileczkę! Czy ona właśnie stwierdziła, że jesteś gruby? Nie jesteś gruby! Sylwetka, o której ona mówi, nazywa się frankonigeryjskim ciałem!

„Nie jestem pulchny i pani mąż też nie. Chciała pani powiedzieć, że mamy obaj wspaniałe frankonigeryjskie ciała”.

„Co obaj macie?” – kobieta nic z tego nie rozumie.

„Frankonigeryjskie ciało. Miękkie i krągłe, a mimo to w formie. Panie takie lubią”.

„Nie jestem pewna, co do reszty, ale miękkie i krągłe to by się zgadzało. Nie jest w najlepszej formie” – zamyśla się.

„Co jeszcze... Miał na sobie ciemnobrązową skórzaną kurtkę z jasnoniebieską podpinką. Podpinka jest ręcznie wszyta, sama ją zrobiłam” – wzdycha, po czym dodaje lekko drżącym głosem:

„To jego fajowa kurtka. Za zimno, żeby w czymś takim chodzić, ale się upiera”.

Kogo obchodzi zimno, jeśli możesz chodzić w swojej fajowej kurtce? Doskonale to rozumiesz.

„Raz próbowałam nawet mu ją wyrzucić, ale wygrzebał ją ze śmietnika. Uwierzyłby pan?” – spogląda na ciebie i kręci głową.

„No, jeśli ta kurtka jest rzeczywiście aż tak fajowa, to całkowicie go rozumiem...”

„No i co człowiek ma począć... Mam nadzieję, że przynajmniej ta dodatkowa podpinka chroni go nocą przed zimnem. Nie chciałabym, żeby się przeziębił”.

Myśli o nim, jak gdzieś tam marznie – w parku albo na wybrzeżu – i zaczyna martwić się coraz bardziej.

„Wyciągnął ją ze śmietnika? O rany. Ale brudas”.

„Rozumiem. Coś poza tym?”

„Co ma pani na myśli?”

„Cóż, on jest... pulchny”.

„Czyli jak alkoholik w późnym stadium choroby”.

„Tak też to można ująć, tak. Bez obrazy. Chciałabym też dodać, że jest pulchny”.

„Zatem niech zgadnę... jest disco?”

„Och, dzięki bogu nie!” – odpowiada, wybuchając niemal śmiechem. „Do tego jeszcze nie doszło”.

Zaraz! Czy ona właśnie wyśmiała twoje disco portki? Chyba tego tak nie zostawisz, co?

Będąc drobiazgowym, można uznać, że twoje spodnie to część twojego munduru. A to znaczy, że właśnie obraziła policję.

„No, proszę pani! Czy my mamy tu jakiś problem?”

„Jaki problem?”

„Mamy jakiś problem z disco?”

„Nie, nie...” – wycofuje się. „Moje relacje z disco pozostają nieodmiennie zdrowe”.

„Chodziło mi tylko o to, że mąż jest pulchny, to wszystko. Nie miałam na myśli niczego obraźliwego!”

„Mamy jakiś problem z policją?”

„Z policją? Nie rozumiem” – mruży oczy, próbując odnaleźć w tym jakiś sens.

„Dlaczego wszystko, co powiem, musi mieć jakiś związek z policją? A może »policja« to też jakiś fenomen disco?”

„Tak, disco jest dla mnie sprawą policyjną. A pani właśnie obraziła mój styl”.

„O nie! Nie to miałam na myśli!” – zapewnia i robi krok w tył.

„Nie. Ale jestem funkcjonariuszem porządku, a pani właśnie obraziła mój mundur”.

„To czemu powiedziała pani, że mąż jest podobny do mnie?”

Zaraz! Czy ona właśnie wyśmiała disco? Chyba tego tak nie zostawisz, co?

„Kiedy widziała go pani po raz ostatni?”

„Wczoraj rano. Poszedł do biblioteki” – w jej oczach pojawia się zimny błysk, gdy sobie o tym przypomina. „Miał odebrać moją książkę i obiecał – obiecał mi – że wróci prosto do domu”.

„Bo rozmawialiśmy już o tym. O nie znikaniu bez słowa!” – prycha. „Nie wiem, co robić! Naprawdę nie wiem, co robić z tym jego nałogiem... Ręce mi od tego opadają”.

Czyli nie pojawił się od jakichś 36 godzin? Rany, to naprawdę jest zaginięcie.

Odwraca się, aby dojść jakoś do siebie.

„Może zaginęły pani dzieci?”