Rozmowa · Kobieta z klasy robotniczej

„Tak, zmieńmy temat”.

„Właściwie to chyba dokładnie tak zrobię, dziękuję za podpowiedź”. (Przyjmij zadanie).

„Wspaniale. Księgarnia jest otwarta”.

Może powinieneś? A jeśli kakadu to twoje astralne zwierzę? Albo ptak heraldyczny?

„Proszę pani, pytałem o pani kakadu. Zaginęła?”

„Nie posiadam nawet kakadu. I wie pan co?”

To pułapka. Przenigdy, nigdy nie mów „co”.

„Co?”

„Nawet gdybym miała, to by mi nie zaginęła”.

„Dobrze, czyli kakadu nie zaginęła. Chciałem się tylko upewnić”.

„Świetnie” – wraca do przeglądania książek.

„Jeszcze tylko jedno pytanie: co pani miała na myśli, mówiąc, że zachowuję się jak kakadu?”

„Świetnie. Rozumiem”.

„Cudownie”.

„To na razie wszystko. Pozwolę pani dalej czytać”. [Odejdź].

Kobieta kiwa głową i wraca do czytania.

„Służyć i chronić, proszę pani! Znalazłem pani męża”.

„Na litość boską, przecież już mówiłam, że mój mąż nie zaginął!” – zakłada ręce na piersiach.

„No, tak czy inaczej go znalazłem. Taki jestem w tym dobry”.

„No dobrze. Gdzie on jest?” – zaczyna się niecierpliwić. Jej dłonie błądzą po losowych okładkach książek.

„Tam”. (Wskaż na pijanego robotnika nieopodal morza).

„Słucham?!” – pyta, mrugając. „Nic z tego nie rozumiem”.

W jej głosie kryje się jednak coś jeszcze. Odrobina troski.

„Znalazłem pijaka z klasy robotniczej i pomyślałem, że może to pani mąż”.

„No tak, bo każda przedstawicielka klasy robotniczej ma męża alkoholika”. Zerka przez twoje ramię w kierunku pijaka. „I wie pan co?”

Pamiętaj – kiedy pytają o co, nigdy nie odpowiadaj co.

„Nie powiem »co«”.

„Masz rację. Mam męża alkoholika. Ale to nie ten”.

Ha! Bang! Wiadomo było.

„Ale mówiła pani przecież, że pani mąż jest dobry i pomocny”.

„Tak mówiłam i taki jest” – robi krok w tył. „Jest też alkoholikiem”.

„Czyli on też zaginął?”

„Nie, nie zaginął. A może i zaginął, nie wiem. Jest pewnie w parku albo gdzieś w Jamrock. Chleje ze swoimi kumplami” – odwraca wzrok.

„Nie widziałam go od... Do diabła z nim!” – zupełnie zapomniała o swoich książkach i wpatruje się tępym wzrokiem w dal.

Proszę bardzo. Zaczęła się martwić.

„Kim, wydaje mi się czy mamy tu do czynienia z zaginięciem?”

„Nie byłbym tego taki pewien” – odpowiada, po czym przenosi spojrzenie na kobietę z klasy robotniczej.

„Proszę pani, chciałbym się upewnić – czy chce pani zgłosić zaginięcie męża?”

„Co miałabym zgłaszać? Po prostu pije gdzieś z kumplami... Policja na pewno ma ważniejsze sprawy na głowie, niż uganianie się za miejscowymi przygłupami”.

„Ależ skąd! MOR jest gotów odszukać każdego gamonia w mieście. Troszczymy się o państwa!”

Wzdycha, ale na jej twarzy pojawia się cień wdzięczności i ulgi.

„W porządku, powodzenia. Ma pan do mnie jeszcze jakieś pytania?”

„Szczerze, to uważam po prostu zaginięcia za tajemnicze sprawy”.

„Nie wszystkie są tak ekscytujące, oficerze”.

Ma rację. Zaginięcia dotyczą zwykle nastolatków na gigancie i starców z demencją. Dzień czy dwa po zniknięciu powracają zwykle sami. Niewiele jest przy tym szukania.

„Dlaczego?”

„Bo ludzie wracają do domu sami albo nie wracają wcale – i nigdy się ich nie odnajduje” – dodaje, błyskając zębami.

„Ale czy to nie jest tajemnicze?”

„Według mnie nie ma nic tajemniczego w niekompletności. To raczej nieprzyjemne”.

Bynajmniej. Niekompletność to esencja tajemniczości.

„Dobrze, ale i tak chcę się tym zająć. Domagam się sprawy związanej z zaginięciem!”

„W porządku...” – wzdycha. „Kolega ma do pani pytania”.

„Jakie pytania?”

„Dobra, nie chcę się tym zajmować. Ruszajmy dalej”. (Nie przyjmuj sprawy).

„Świetnie, tak zróbmy”.

Kobieta z klasy robotniczej nic nie mówi – jej wzrok jest utkwiony w czymś niewidzialnym w oddali. Nad jej głową przelatują mewy.

„Dobra, rozumiem. Są raczej nudne, nie? Bo koniec końców, każdy wraca samodzielnie do domu”.

„Albo nie wraca – i nigdy się nie odnajduje” – dodaje, błyskając zębami.

„Racja, niestety, nasze zasoby ludzkie są ograniczone. Na pewno wróci w końcu sam”. (Nie przyjmuj sprawy).

Przytakuje, wciąż wpatrując się w dal. Nad jej głową przelatują mewy.