Rozmowa · Balkonowy palacz

Na balkonie widzisz młodego mężczyznę z zapalonym papierosem. Wodzi za tobą oczami od jakiegoś już czasu.

„Nie szukam kłopotów, żandarmie...” – oznajmia cichym głosem. Mimo niskiej temperatury jego koszula jest rozpięta.

To głos kogoś, kto ma coś do ukrycia, miłościwy panie.

„Czemu szepczesz? Brzmi to, jakbyś już miał kłopoty”.

„Nie mam żadnych kłopotów. Po prostu mówię cicho” – stwierdza sotto voce.

„Nie chcę, aby widziano, jak rozmawiam z żandarmerią. Chcę po prostu dokończyć mojego papierosa”.

To bóg papierosów i młodości. Spytaj, czy nie może się nimi podzielić.

Nie pozwól mu odejść! To może być twój świadek. Z balkonu był wspaniały widok na wszystko.

„Chwila... Mógłbym chociaż dostać papierosa?”

„Przykro mi, ale to mój ostatni” – odpowiada, po czym zaciąga się dymem i wzdryga.

Bóg osobiście odmówił ci rozgrzeszenia.

„Nie możesz po prostu go rzucić na ziemię?”

„Nie sądzę, aby to był dobry pomysł”.

„Masz rację, to był zdecydowanie zły pomysł. Zapomnij, że o tym wspominałem”.

„Jak sobie życzysz” – znowu zaciąga się papierosowym dymem.

„Zamknij się i rzucaj, dzieciaku!”

„Niczym nie rzucę”.

I tak nie miałbyś szans złapać tego papierosa.

Co? Naprawdę?

Tak, naprawdę. Nawet nie próbuj. Tylko się ośmieszysz.

„Potrzebuję rozgrzeszenia!”

„Rozgrzeszenia? Nie znam tej marki, ale we Frittte na pewno sprzedają Astry”.

„Prawdę mówiąc, policja naprawdę musi z tobą porozmawiać”.

„Czy to naprawdę takie ważne?” – pyta, poprawiając swoją koszulę.

Niczym nerwowy kot stale rzuca spojrzenia w okna sąsiadów.

„W porządku, ale nie przeciągajmy. Muszę lecieć, jak tylko skończę tego papierosa”.

Boże, ten młody człowiek ma ciało dziesięcioboisty. Jego gibkie kształty są niczym stworzone do skoku wzwyż!

„Dobrze, porozmawiamy później”. [Odejdź].

„Nie, nie porozmawiamy” – zaciąga się po raz ostatni dymem, po czym gasi niedopałek o poręcz balkonu.

„Przepraszam, ale naprawdę muszę się już zbierać”.

Daj mu spokój. [Odejdź].

„Powodzenia w śledztwie”.

„Zniknął” – porucznik chowa swój notatnik i odwraca się w twoim kierunku.

„Powinniśmy za nim biec, zobaczyć, gdzie się udał!”

„Pościg jest bezcelowy. Kamienice tego typu często mają wiele wyjść. Jeśli nie chce z nami rozmawiać, to bez trudu się przed nami ukryje”.

„Więc po prostu się poddamy?”

„On może być świadkiem – on albo jego niedzielny przyjaciel. Tak czy inaczej, musimy dowiedzieć się więcej o tym muskularnym facecie, który wypytywał o naszą sprawę...”

„Na odchodnym dał nam znak, zauważyłeś? Chciał zwrócić naszą uwagę na tamten kamień” – porucznik wskazuje kiwnięciem głowy mały kamień leżący na niewielkim skrawku wilgotnego trawnika.

„Jeśli znajdziemy sposób na dostanie się do budynku, to będziemy mogli popytać o jego mieszkanie”.

„Świetnie, tak zróbmy”. [Odejdź].

„Musi być jakiś sposób na dostanie się do budynku – sprawdźmy jeszcze raz drzwi w pobliżu pomostu. Jak już wejdziemy do środka, popytamy o jego mieszkanie”.

„Musi być jakiś sposób na dostanie się do budynku. Jak już wejdziemy do środka, popytamy o jego mieszkanie”.

„On może być świadkiem. Poza tym, tak czy inaczej, musimy dowiedzieć się więcej o tym muskularnym facecie, który wypytywał o naszą sprawę...”

„On może być świadkiem – on albo jego niedzielny przyjaciel. Warto się temu przyjrzeć...”

„On może być świadkiem. Nie powinniśmy wykluczać tej możliwości...”

„Masz rację. Pewnie i tak nie miał nic ważnego do powiedzenia”.

Przekonaj go, żeby został.

To nie miejsce ani czas na pytania. Kto wie, kto może przyglądać wam się z daleka, kryjąc twarz za zasłonką?

„Hej, posłuchaj...” (Ścisz głos). „Próbuję tylko wszystko tu ponaprawiać. Możemy się spotkać gdzie indziej?”

Przez chwilę mężczyzna na balkonie sprawia wrażenie niemal bezbronnego. W jego kocich oczach nagle coś się pojawia – to współczucie i odrobina zrozumienia.

„Przepraszam, ale naprawdę nie mam informacji, których szukasz, żandarmie” – jego głos jest miękki, a słowa przemyślane. Szybkim ruchem nadgarstka posyła niedopałek papierosa za balustradę balkonu...

Ale chwila... Co to było? Przez ułamek sekundy jego dłoń zawisła w powietrzu... Jakby wskazywała kamień leżący tuż przy frontowych drzwiach...

To znak!

„Powodzenia w śledztwie” – rzuca, po czym odchodzi.

Czas użyć twojej tajnej broni: łez i błagań! Pokaż mu swoją emocjonalność, rzuć mu się do stóp niczym pies!

„Czego ty ode mnie chcesz? Żebym się rozpłakał?! Hm?”

„Nie, na litość boską, nie chcę, abyś płakał, żandarmie!” – cofa się o krok i rozgląda wokoło, wyraźnie zaniepokojony.

„Naprawdę muszę się już zbierać” – szybkim ruchem nadgarstka posyła zgaszony niedopałek papierosa za balustradę balkonu.

No i już. Zmarnowany! A było w nim jeszcze dobrych kilka buchów.

„Proszę, nie odchodź! Przestanę pić i... wyrzucę śmieci, tylko... nie zostawiaj mnie, proszę”.