Rozmowa · Balkonowy palacz

„Szkoda. Młody człowiek taki jak ty, z takim ciałem, byłby chlubą każdego klubu”.

„Zapewniam, że nie jestem graczem zespołowym” – odpowiada ze słodkim uśmiechem.

„Tak po prostu. Powinieneś rzucić palenie, synu. Nie służy zdrowiu”.

„Racja, palenie paskudnie działa na cerę. Strasznie postarza” – znowu zaciąga się dymem z papierosa, po czym strząsa popiół.

Nie żeby musiał się już martwić starzeniem się. Aż kipi młodością niczym świetlisty półbóg.

Jest coś niezwykłego w jego sposobie bycia. Coś godnego zazdrości, tajemniczego, atrakcyjnego...

„Nie ma sprawy. Porozmawiamy więcej następnym razem”. [Odejdź].

„Nie będzie następnego razu” – zaciąga się po raz ostatni dymem, po czym gasi niedopałek o śnieg zgromadzony na balkonie. „Naprawdę muszę już iść”.

„Wrócę do tego później”. [Odejdź].

„Nie zamierzam ci ich przysparzać. Chcę tylko wiedzieć, co się tu dzieje”.

„Ukrywasz coś? Mów głośniej, rozmawiasz z policją”.

„Za późno, młody człowieku. Kłopoty znalazły ciebie”.

„Przepraszam, ale nie mam na to czasu. Chcę tylko dokończyć papierosa i już mnie nie ma”.