Rozmowa · Kryptofaszysta Gary

„Och, nieobce mi są pokusy” – kiwa z powagą głową. „Ale ktoś musi pozostać silny dla Revacholu” – stwierdza i wbija wzrok w podłogowe płytki.

[Odejdź].

„Tak, ja też jestem raczej miejskim chłopakiem”.

„Naprawdę jestem winny panu przysługę za to, że wyciągnął nas pan z tych trzcin. Wreszcie pozbyłem się całej tej sadzy z włosów. Nazywam się Gary”.

„Żółty człowieku!” – zwraca się do Kima. „Znaczy... funkcjonariuszu”.

Porucznik unosi lekko brew i wyjmuje swój notatnik.

„Żółty człowieku”? Czyżby to był właściciel tego kubka, który znalazłeś w śmietniku? To coś, o co warto go spytać, jak już go trochę wybadasz...

„Żółty człowieku”! To brzmi paskudnie znajomo. Może warto o to później spytać?

„Żółty człowieku”? Fakt, że to powiedział, wydaje ci się z jakiegoś powodu istotny. Powinieneś go później o to spytać...

„Dzień dobry, panie władzo! Nazywam się Gary. Rety, jestem panu dozgonnie wdzięczny! Ale nie tylko ja chcę panu podziękować...” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy Lenę.

[Odejdź].

„Zawsze miło spotkać policjanta!”

Zwraca się do Kima. „Znaczy... policjantów”.

„Żółty człowieku!” – zwraca się do Kima. „Znaczy... funkcjonariuszu”.

„Dzień dobry raz jeszcze! To bardzo miłe z pańskiej strony, że postanowił nam pan pomóc. Nie mogę się już doczekać, aby się stąd wyrwać”.

„Dzień dobry raz jeszcze! To bardzo miłe z pańskiej strony, że postanowił nam pan pomóc. Nie mogę się już doczekać, aby się stąd wyrwać”.

[Odejdź].

„Tak, ja też jestem raczej miejskim chłopakiem”.

„Lubię naturę, ale nie na tym cholernym wybrzeżu. Kręcą się tu głównie pijacy i degeneraci”.

Degeneraci? Ten człowiek zanadto szanuje władzę, aby dostrzec prawdę namalowaną na twojej twarzy. Udawaj, żeś wzorem cnót.

„Nikt nie jest doskonały. Na pewno ciągnęło pana do picia”.

„Och, nieobce mi są pokusy” – kiwa z powagą głową. „Ale ktoś musi pozostać silny dla Revacholu” – stwierdza i wbija wzrok w przemoczone kłody leżące u jego stóp.

Wypowiada słowo „Revachol” z twardym „k”. Inaczej niż większość.

Czas na poważne pytanie. Ten człowiek nie jest niewiniątkiem. Nikt nim nie jest.

„Degeneraci? Zostałem przeszkolony w wykrywaniu najdrobniejszych objawów degeneracji przez wielki autorytet w tej dziedzinie”.

„Och... ee... Nie w sensie naukowym” – nerwowo spuszcza wzrok na stertę przemoczonych kłód leżących u jego stóp.

„Zapewniam, że nie należę ani do jednych, ani do drugich. Jestem wzorowym, absolutnie czystym stróżem porządku. Nie czuję nawet pokusy spożywania tego rodzaju toksykantów”.

Kiwa z powagą głową. „Nie obce mi są pokusy, ale ktoś musi pozostać silny dla Revacholu” – stwierdza i wbija wzrok w przemoczone kłody leżące u jego stóp.

Wypowiada słowo „Revachol” z twardym „k”. Inaczej niż większość.

„To smutne, ale ja chyba właśnie jestem pijakiem. Albo degeneratem. A może nawet jednym i drugim”.

„Mroczne czasy tak właśnie wpływają na dobrych ludzi” – stwierdza, kiwając z powagą głową, i wbija wzrok w przemoczone kłody leżące u jego stóp.

„Pijacy i degeneraci. Mój typ ludzi!”

„Nie jest pan fanem dzikiej przyrody?”

„Dzień dobry raz jeszcze! Jak się pan miewa, panie władzo? Ja wciąż czekam, aż pan pieprzo... »badacz terenowy« załatwi sprawę ze swoimi pułapkami”.

„SŁYSZĘ CIĘ, GARY!”

„O TO WŁAŚNIE CHODZIŁO!” – Gary wykrzywia twarz, przyglądając się swoim brudnym paznokciom.

„Dzień dobry! Nazywam się Gary. To bardzo miłe z pańskiej strony, że postanowił nam pan pomóc”.

„Żółty człowieku!” – zwraca się do Kima. „Znaczy... funkcjonariuszu”.

Porucznik unosi lekko brew i wyjmuje swój notatnik.

„Żółty człowieku”? Ciekawe. To coś, o co warto go spytać, jak już go trochę wybadasz...

„Czekam, aż mój przyjaciel, Morell, załatwi sprawę ze swoimi pułapkami na owady i będziemy mogli wrócić do cywilizacji”.

„Żółty człowieku”! To brzmi paskudnie znajomo. Warto to zapamiętać...

„Żółty człowieku”? Fakt, że to powiedział, wydaje ci się z jakiegoś powodu istotny. Powinieneś go później o to spytać...

„Dzień dobry! Jestem Gary. Jak się pan miewa, panie władzo?”