Rozmowa · Kryptofaszysta Gary

„Tak! Nasz szczęśliwy rasista”.

„Jest pan nim, Gary? Jest pan rasistą?”

„Spełni pan nasze trzy życzenia, Gary?”

„Nie ma nawet co go porównywać z Miarogłowym”.

„Nie wiem, o kogo chodzi...” – czerwieni się. „Ale chodziło mi tylko o to, że nie mamy tu zbyt wielu Seolitów”.

Gdzieś w twoim jelicie cienkim rozlega się głęboki, satysfakcjonujący pomruk. Wydaje się być pełen aprobaty.

„Chyba tak. Przepraszam, wiesz, że mam problemy z pamięcią...”

„W każdym razie...” – wskazuje Gary'ego, jakby prezentował dzieło sztuki. „To jest ten rasista”.

„Powiedział pan »Revakhol«?”

„Lubię stosować twardą wymowę. Taką jak dawniej. Po wespersku” – stwierdza, kiwając poważnie głową.

Po głupiemu?

Puszcza ci oko, próbuje przekazać jakąś ukrytą wiadomość. Jakby też chciał, żebyś źle wymawiał to słowo? Dziwne.

To tajemny rytuał. Pewnie jak jakieś skrajnie nacjonalistyczne powitanie.

Bzdury. Jesteś prawdziwym patriotą i wiesz, jak się wymawia tę nazwę. Po suresneńsku. Prawidłowo. Z eleganckim „sz”.

Niemniej... to zdecydowanie jeden z nas. Tęskni za dawnymi czasami. Za dawnymi zwyczajami. I pewnie wie, jak cofnąć czas. Spytaj!

„Pan też jest kryptozoologiem?”

„Nie, nie... Czasem pomagam Morellowi w badaniach i przy okazji trochę się nauczyłem. Ale zwykle sam nie urządzam sobie takich pikników”.

Po spędzeniu tak długiego czasu z Morellem, musi mieć jakieś zdanie na temat kryptyd. To może cię naprowadzić na trop jakiejś niezłej.

„Interesują mnie kryptydy. Ma pan jakąś ulubioną?”

„O tak! Płonący nosorożec. Morell wątpi, by on istniał, ale mnie to nie obchodzi – bo to nie ja będę szukał go w Safre Serai”.

„Co to jest płonący nosorożec?”

„To nosorożec, który wygląda normalnie za dnia, a nocą jasno płonie. A przynajmniej robią tak samce”.

„W jaki sposób płonie?”

„Mają specjalne kanaliki tuż nad łopatkami, które wydzielają łatwopalną ciecz. W chwili, gdy nosorożec staje w płomieniach, wygląda, jakby miał ogniste skrzydła”.

Ale jak ten łatwopalny płyn ulega zapłonowi?

Nieważne.

„Mhm... To musi być niesamowity widok” – stwierdza pewny siebie mężczyzna, zakładając ręce na piersiach.

„Ale jak właściwie zapala się ten... płyn?”

„Nosorożec zaczyna biec bardzo szybko, aby podnieść swoją temperaturę, po czym zatrzymuje się i unosi łeb, co sprawia, że z szyi sypią się iskry, które podpalają jego plecy”.

„Mogę w coś takiego uwierzyć. W płonącego nosorożca”.

„Revachol też kiedyś był takim płonącym nosorożcem – dawno temu...” – stwierdza i przez chwilę milczy w zamyśleniu.

„Chcę być taki jak ten nosorożec. Biec przez noc, plując ogniem ze swoich spluw!”

„Nie tak powinna wyglądać nasza praca tutaj”.

„Być może powinniśmy mieć więcej takich zdecydowanych działań w Revacholu. Wie pan, to miasto też kiedyś było takim płonącym nosorożcem – dawno temu...” – stwierdza i przez chwilę milczy w zamyśleniu.

„Brzmi to mało prawdopodobnie”.

„Tak, no cóż... Revachol też kiedyś był takim płonącym nosorożcem – dawno temu...” – stwierdza i przez chwilę milczy w zamyśleniu. „To też wydaje się mało prawdopodobne, prawda?”

Naprawdę mocny argument, Gary. Nie sposób się z tym kłócić.

„Czemu tylko samce?”

„Płomienie nie pełnią wyłącznie funkcji dekoracyjnej. Są integralną częścią rytuałów godowych tych bestii”.

„Jak to?”

„W trakcie sezonu godowego płonących nosorożców stada samców, całych w płomieniach, otaczają stada samic, tworząc ognisty krąg, po czym zaczynają głośną kopulację”.

„Miejscowi wieśniacy nazywają to kręgiem namiętności. Boją się nosorożców. I właściwie chyba powinni się bać. W każdym razie...”

Porucznik wzdycha, nie odrywając nawet wzroku od swoich notatek.

Nie ma wątpliwości, że ten płonący nosorożec jest dla niego na wiele sposobów istotny. Nawet w duchowy.

„Czym się pan w takim razie zajmuje, jeśli nie kryptozoologią?”

„Och, trochę tym, trochę tamtym” – stwierdza, szczerząc zęby.

„Brzmi intrygująco”.

„Czasem”.

Widzisz? Stosuje uniki. Potrząśnij nim, pokaż mu, kto tu jest szefem.

Odpuść.

„W porządku, jestem specjalnym kurierem” – uśmiecha się. „No wie pan, obsługuję pilne przesyłki, nocne dostawy, dostawy do trudno dostępnych lokalizacji”.

„Fascynujące. Porozmawiajmy o czym innym”.

„Tak, panie władzo?”

„A więc dostarcza pan różne rzeczy. Jakie to rzeczy?”

„Nie znam zawartości przesyłek, panie władzo. Dyskrecja to część mojej pracy”.

Za bardzo stara się udawać obojętność wobec tego pytania. Zdradza go sztywność postawy.

„Dostarcza pan narkotyki?”

„Nie, nie – to zdecydowanie zbyt niebezpieczne. Poza tym handel narkotykami to nie jest zajęcie dla ludzi takich jak ja, panie władzo”.

„Dostarcza pan broń?”

„Nie, nic takiego. Zostawiam to firmom z setkami lat tradycji w wytwarzaniu broni. Nie ma potrzeby, by amator taki jak ja, próbował wchodzić na ten rynek”.