Rozmowa · Kryptofaszysta Gary

„Przypadkiem się pan nie zesraj, Gary. To tylko otwarte drzwi”.

„O co może chodzić?” – zastanawia się, ignorując twoją radę. „Pewnie rozmawiałem zbyt głośno. W Whirling. O moich teoriach. Nie wiem, o co chodzi, ale kończę z tym”.

„To się nie powtórzy” – rozgląda się nerwowo. „Jeśli jest coś, co mogę zrobić dla pana – albo dla Związku – to proszę po prostu dać mi znać, dobrze? Postaram się zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby pomóc”.

(Kiwnij ponuro głową). „Nasza rozmowa na ten temat dobiegła końca, Gary”.

„Oczywiście. Oczywiście” – rozgląda się nerwowo. „To się nie powtórzy. Jeśli jest coś, co mogę zrobić dla pana – albo dla Związku – to proszę po prostu dać mi znać, dobrze? Postaram się zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby pomóc”.

„Naprawdę nie wiem, o co w ogóle chodziło. Ja tylko otworzyłem drzwi”.

„Nie ważne, o co chodzi. Proszę mu powiedzieć, że będę milczał jak grób” – zastanawia się chwilę. „Pewnie rozmawiałem zbyt głośno wieczorem w Whirling o swoich teoriach...”

„Spokojnie. Evrartowi nie spodobał się artykuł, który chciał pan napisać. Niech go pan nie pisze, a wszystko będzie dobrze”.

„Tak. Nie wiem, o co chodziło, ale nie przepada za panem”.

„Pewnie rozmawiałem zbyt głośno wieczorem w Whirling o swoich teoriach... Głupek ze mnie... Nie trzeba było tak głośno chlapać ozorem”.

„Tak, pan Claire bardzo chciał, żebym otworzył pańskie drzwi. Nie mogłem się powstrzymać i trochę się tam rozejrzałem. Proszę przyjąć moje przeprosiny”.

„Pan Claire musi być na pana bardzo zły”.

„Pan Evrart...?” – nagle jego twarz robi się blada jak ściana.

„Tak, nalegał, abym otworzył drzwi do pańskiego mieszkania”.

„Czy pana drzwi nie były ostatnimi czasy otwarte?”

„Tak, w moim mieszkaniu, gdy zamierzałem...” – nagle blednie. „Skąd pan wie?”

„Pan Evrart Claire uznał za niezbędne otworzenie pańskiego mieszkania”.

„Pan Claire otworzył moje mieszkanie?”

„Nie, ja to zrobiłem. I przy okazji się rozejrzałem”.

„Nie, ja to zrobiłem. Bez obaw, nie wchodziłem do środka”. (Skłam).

„Nie. Ja to zrobiłem. Na jego prośbę”.

(Kiwnij głową). „Spokojnie, nie wszedłem do środka”.

„Nieważne. Chciałem tylko spytać, czy pana drzwi nie były ostatnio otwarte. Teraz już wiem”.

„Chodzi o... Związek? Czy to sam szef otworzył moje drzwi?”

„Otworzyłem je dla pana Claire'a. Uznałem, że przy okazji się rozejrzę”.

„I jest pan wielkim fanem Człowieka z Hjelmdallu?”

„Skąd...?” – nagle jego twarz robi się blada jak ściana.

„Widziałem plakat w pana mieszkaniu. Wie pan, ja też jestem miłośnikiem Hjelmdallermanna”.

„Ale... Dlaczego był pan w moim mieszkaniu?”

„Wyświadczyłem tylko drobną przysługę panu Claire'owi”.

„Pan Evrart Claire poprosił mnie o otworzenie pańskich drzwi. Uznałem, że przy okazji nieco się rozejrzę”.

„Pan Evrart Claire uznał za niezbędne otworzenie pańskiego mieszkania”.

„Pan Claire otworzył moje mieszkanie?”

„Widziałem ten żałosny plakat w pana mieszkaniu. I wszystkie inne pańskie kolonialne bibeloty”.

„Wrócimy do tego później. A na razie spytam pana o coś innego”.

„Oczywiście. Oczywiście”.

„Był pan zaskoczony widokiem mojego kolegi. Porucznika Kitsuragiego”.

„Przepraszam za to, co powiedziałem” – odpowiada, po czym milknie.

W takich przypadkach zwięzłość oznacza szczerość.

Ten człowiek szczerze żałuje lekceważenia honoru i militarnej potęgi ludzi Seolu.

„Niewielu widuje się Seolitów tutaj czy gdziekolwiek poza Seolem. Nie chciałem nikogo urazić, naprawdę”.

„Pamiętasz, jak spotkaliśmy Miarogłowego i powiedziałem, że następny rasista będzie naprawdę dobry?”

„Tak”.

„No cóż...” – wskazuje Gary'ego, jakby prezentował dzieło sztuki. „To jest ten rasista”.

„No nie wiem. Poprzedni rasiści bardziej mi się podobali”.

„Hej...” – czerwieni się. „Chodziło mi tylko o to, że nie mamy tu zbyt wielu Seolitów. Po prostu stwierdziłem fakt”.

„Porucznik pochodzi z Revacholu”.

„Och, tak, oczywiście. Mówiłem tylko o jego... powiązaniach” – odpowiada z nieprzeniknionym uśmiechem na ustach. „Zmieńmy temat, dobrze?”

Brzmi to jak jakiś temat rodem z teorii spiskowych. Może udałoby ci się z nim o tym porozmawiać, kiedy porucznika nie będzie w pobliżu. O ile zapamiętasz.

Wrócić bez porucznika... po to? Twój zmysł równowagi uważa to za stratę czasu.

Twoje przeczucie podpowiada, że to może być ciekawe.

„Tak. Co oni robią w tym swoim Seolu? Spiskują?”

Porucznik spogląda na ciebie niemal smutnym wzrokiem.

„O nie. Nic w tym stylu. Zdecydowanie nie spiskują” – stwierdza z nieprzeniknionym uśmiechem na ustach.

„Ma pan jakiś problem z Seolitami?”

„Nie, nie mam żadnego problemu” – zapewnia, posyłając porucznikowi nieprzenikniony uśmiech.

„Bo nie są tak naprawdę ludźmi, co?”

Porucznik rzuca na ciebie okiem, wzdycha i wraca do swoich notatek.

„Wcale tego nie sugerowałem...” – zaprzecza, zerkając nerwowo na porucznika. „Ale, oczywiście, pan tylko żartuje”.

O tak, to zdecydowanie jeden z nas. Mądry, taktycznie myślący. Może nawet wiedzieć, jak cofnąć czas. Spytaj!