Rozmowa · Kryptofaszysta Gary

Trudno stwierdzić, co porucznik sądzi o tych historycznie nacechowanych przeprosinach. Jego twarz nie zdradza żadnych emocji.

„Cholernie mi przykro, że nazywałem pana żółtym człowiekiem” – stwierdza cicho. „Seoliccy oficerowie dowodzili królewską marynarką wojenną. Większość z nich stanęło po stronie króla, gdy...” – kręci głową.

„GARY, CO SIĘ DZIEJE?!”

„PÓŹNIEJ CI POWIEM! TERAZ MUSZĘ KOGOŚ PRZEPROSIĆ”.

„Nie – musi pan coś wyjaśnić” – porucznik poprawia go lodowatym tonem.

Brzmi to, jakby nosił pod ubraniem jakiś pancerz, ale nie umiesz samym patrzeniem dojść, jaki dokładnie. Ukradł go pewnie z ciała na podwórzu koło jego domu.

No dobra, kręci się, jakby było mu niewygodnie, ale nie umiesz pojąć, skąd ten odgłos. A gapić się jest, szczerze mówiąc, niegrzecznie, więc przestań.

Wierci? Wydaje się zachowywać dość swobodnie. Może to jakieś korale? Brzmiało jak korale. Ale jakie korale może ukrywać pod ubraniem człowiek taki jak Gary?

„Gary, czy pan przypadkiem nie przebiera się za kobietę?”

„Dlaczego miałbym to robić, panie władzo?” – pyta, marszcząc czoło.

„Aby eksplorować podział na mężczyzn i kobiety. Powinien być pan jednak bardziej otwarty co do swoich poglądów. Wyciągnąć te korale na wierzch”.

„Ale panie władzo...” – kręci powoli głową. „Ja nie mam na sobie damskich ubrań”.

„Aby czuć się bliższym płci pięknej. To żaden wstyd!”

„Bo jest pan, rzecz jasna, niebezpiecznym zboczeńcem”.

„Czy pan nie używa w tej chwili przypadkiem kulek analnych?”

Porucznik podchodzi do ciebie bliżej i szepcze: „Gdyby używał w tej chwili kulek analnych, to nie bylibyśmy w stanie ich usłyszeć”.

„Proszę wybaczyć, mój kolega ma szczególne poczucie humoru. Praca nad tą sprawą odciska swoje piętno na nas obu. Właściwie nie musi pan odpowiadać na to pytanie – jeszcze”.

Chce przez to powiedzieć: praca przy tym śledztwie dała się we znaki tobie, a praca z tobą dała się we znaki jemu.

„Oczywiście. Oczywiście” – odpowiada z wymuszonym uśmiechem, bez wątpienia ukrywając przy tym w swoim odbycie olbrzymie kulki analne.

„Dobre. Naprawdę dobre, panie władzo” – odpowiada z wymuszonym uśmiechem. „Ma pan naprawdę odważne poczucie humoru”.

„Ten odgłos, który wciąż słyszę. To różaniec?”

„Ja się nie modlę, panie władzo. Wiara w nieistniejących pomocników to oznaka słabości. To nie dla prawdziwych revacholczyków takich jak pan czy ja”.

„To pański kubek?” (Pokaż mu kubek z żółtym człowiekiem).

„No dobrze, tak, ale... Powiedziałem już wszystko. Co chce pan jeszcze usłyszeć?”

„Jak zdołał pan otworzyć pojemnik na śmieci?”

„Znam faceta, który pracuje w Zakładzie Oczyszczania Miasta. Dał mi klucz pasujący do wszystkich kontenerów na śmieci w Martinaise”.

„Po co miałby pan chcieć dostać się do śmieci okolicznych mieszkańców?”

„Żebym mógł korzystać z kontenera na śmieci należącego do Whirling do wyrzucania własnych śmieci” – wyznaje, słaniając się ze wstydu niczym upadły rycerz. „Opłaty za wywóz śmieci są piekielnie wysokie, przeklęci Himejczycy prowadzą ten biznes jak mafia...”

„Przepraszam! Chciałem w ten sposób obniżyć swoje koszty. Nie powinienem był. Nie powinienem był tak się hańbić”.

„Hańbić?” – porucznik unosi brew i spogląda na niego. „Niech pan nie melodramatyzuje. W końcu to tylko kontener na śmieci”.

Analizuje jego reakcję. Gary nie odpowiada.

„Co to za dziwny odgłos?”

„Jaki... dźwięk?”

„To brzęknięcie, które słyszałem, kiedy się pan poruszył”.

„Naprawdę?” – wymachuje powoli ramionami i tym razem ruchowi nie towarzyszy żaden dźwięk.

„W trzcinach słychać mnóstwo dziwnych rzeczy – owady, śmieci... Może to wiatr przesuwa jakieś rupiecie w pobliżu”.

Może to był pinball?

Każdego dnia wiatr porusza trzcinami i tym, co wśród nich pozostało: tamburynami i opakowaniami po kondomach, plastikowymi i szklanymi butelkami. Smrodem rozkładu.

Odgłos, który słyszałeś, nie pochodził z czegoś, co łatwo porzucić.

„Proszę mnie nie wystawiać na próbę. Myślę, że wie pan, o czym mówię”.

„Nie wiem, o czym pan mówi. W trzcinach słychać mnóstwo dziwnych rzeczy – owady, śmieci... Może to wiatr przesuwa jakieś rupiecie w pobliżu”.

„Nie wie pan przypadkiem nic o zaginionym pancerzu ofiary?”

„O pancerzu? Nie”. Po chwili jednak zmienia zdanie: „Znaczy... Tak, oczywiście. Wiem, że miał na sobie pancerz. Ale nic o tym pancerzu nie wiem...”

Nawet niemowlak by ujrzał, że nie mówi prawdy. Lecz boi się zanadto przyznać do kolejnych win.

Coś jest tutaj nie tak. Powinieneś przyglądać mu się uważniej po zakończeniu tego tematu.

„Czy zostawił pan ubranie ofiary morderstwa – człowieka, którego powieszono na tyłach Whirling-in-Rags – w tym pojemniku na śmieci?”

„Panie władzo, proszę...” – unosi obie dłonie. „Proszę pozwolić mi wyjaśnić. To nie tak...”

„Proszę wyjaśniać”.

„Tylko posprzątałem. Mieszkam naprzeciwko tego placu, na którym go powiesili, i widziałem, jak go rozbierają. Wszędzie walały się jego ubrania i śmierdziały... Ludzie to zwierzęta...”

„Dobrze. Co stało się później?”

„Później poszedłem tam, aby pozbierać te szmaty, bo nikt inny by tego nie zrobił. Włożyłem je do kubła Whirling – razem ze zbitym kubkiem, przyznaję...” – wyjaśnia, po czym zmienia zdanie.

„No dobrze, wyszedłem, żeby wyrzucić kubek i, no cóż, razem z kubkiem wyrzuciłem też te ubrania”.

„No tak, spełnił pan tylko swój obywatelski obowiązek” – stwierdza porucznik z rozbawieniem.

„Zgadza się! Tak właśnie było – obywatelski obowiązek”.

Kręci się, jakby było mu niewygodnie. Towarzyszy temu seria kliknięć, jakby uderzały o siebie toczące się po drewnianym parkiecie szklane kulki. Słyszałeś już kiedyś ten odgłos. Ale gdzie?

Kręci się, jakby było mu niewygodnie. Towarzyszy temu seria kliknięć, jakby uderzały o siebie toczące się po drewnianym parkiecie szklane kulki. Dziwny odgłos.

„Tak, tak. Co się stało?”

„Przejdźmy dalej. Przynajmniej na razie”. (Zakończ).

„W porządku. Oczywiście, panie władzo”.

„Mam nadzieję, że będę mógł jakoś pomóc w pańskim śledztwie” – zapewnia z ulgą. Cieszy się, że ma to już za sobą.