Rozmowa · Kryptofaszysta Gary

Nie czuj jeszcze ulgi, Gary. Ten zły policjant mógł wejść do twojego mieszkania, oglądać twoją kolekcję kubków. Może by tak go zastraszyć?

Hmm, czy to oznacza, że byłeś w jego mieszkaniu i podziwiałeś jego kolekcję kolonialnych kubków? Może ciekawie byłoby mu o tym powiedzieć...

Chwila, czy to znaczy, że byłeś w jego mieszkaniu? W imieniu Evrarta? To była jego kolekcja kolonialnych kubków. Może pozwoli go to jeszcze bardziej zmiękczyć.

„Mój... kubek? Skąd ten pomysł?”

Na widok kubka otworzył szerzej oczy. Na pewno widział go już wcześniej.

„Widzę, że go pan rozpoznaje. W pana oczach”.

„Możliwe, że miałem kiedyś podobny kubek – to wszystko”.

„Nadal to podejrzane. Czy wspominałem, że kubek ten został znaleziony w miejscu, w którym doszło do linczu?”

„No dobrze już, dobrze. Przyznaję się. Wyrzuciłem kubek do kontenera na śmieci za hostelem. Wiem, że nie powinienem był, i jest mi bardzo przykro” – na chwilę milknie.

„Chyba nie ukarze mnie pan grzywną, prawda?”

„Zrobiłbym to, ale nie wiem jak”.

„Nie ma takiej potrzeby. To się nie powtórzy. Poza tym moje zarobki są... Ledwo wiążę koniec z końcem, bo Kojkowie rozwalają branżę dostawczą. Proszę...”

Co za wstyd. Powinieneś wiedzieć już, jak nałożyć grzywnę za niewłaściwe zachowanie. Zrekompensuj to sobie, będąc dla niego wyjątkowo nieprzychylnym w przyszłości.

„Co ty zrobiłeś, Gary?”

„Nic! Nic... Odpowiadam tylko na kilka pytań. Pomagam stróżom prawa...”

No to jazda. Czas wycisnąć z niego te pyszne informacje.

„CO TY ZROBIŁEŚ, GARY?!”

„NIC! Nic... Odpowiadam tylko na kilka pytań. Pomagam stróżom prawa...”

„Ukarzę. 20 reáli”. (Wyrwij z bloczka druk).

„W porządku, zasłużyłem sobie – i to się więcej nie powtórzy” – przyjmuje kopię blankietu, kłaniając się. „Daję słowo”.

„Nie wiem, co we mnie wstąpiło. Żeby upychać swoje śmieci do cudzego kontenera... Ostatnio mam problemy w pracy. Kojkowie zaniżają ceny, żeby wygryźć nas z rynku”.

„Ukarzę. 250 reáli. Najwyższą z możliwych”. (Wyrwij z bloczka druk).

„O boże, 250? Skąd ja wezmę takie pieniądze?” – przygląda się kawałkowi żółtego papieru przebitkowego i po chwili bierze się w garść. „W porządku. Wezmę się do pracy. Zapłacę tę grzywnę, obiecuję”.

To dla niego poważny wydatek. Prawdopodobnie zarobek z całego miesiąca.

To na swój sposób godne podziwu, jak szybko odzyskał równowagę po takim ciosie. Ten człowiek szanuje autorytety. Nawet kiedy się na nim wyżywają.

„I już nigdy więcej tego nie zrobię. Nie mam pojęcia, co we mnie wstąpiło... Ostatnio mam w pracy dużo stresu. Cholerni Kojkowie zaniżają ceny, aby wygryźć nas z rynku”.

„Ukarzę. 100 reáli”. (Wyrwij z bloczka druk).

„Zrobiłbym to, ale nie wiem jak. Jak ukarać kogoś grzywną, Kim?”

„Przy użyciu standardowego formularza, oficerze” – porucznik wyjmuje kartkę z przebitką, pisze coś na niej, oddziera jej dolną część i wręcza Gary'emu.

„Do zapłaty 50 reáli” – wyjaśnia. „Tym razem panu się upiekło. W zamian oczekujemy od pana informacji. Musi pan odpowiedzieć na kilka pytań”.

„Nie zamierzam. Po prostu potrzebuję informacji”.

„Uff!” – odpowiada z ulgą. „Dziękuję, nie będzie pan tego żałował. Nigdy więcej nie wyrzucę swoich śmieci do kontenera należącego do kogoś innego”.

„Nie mam pojęcia, co we mnie wstąpiło... Ostatnio mam w pracy dużo stresu. Cholerni Kojkowie zaniżają ceny, aby wygryźć nas z rynku”.

„Dobra, wierzę panu. Wygląda pan jak ktoś, kto wie, że okłamywanie funkcjonariusza policji jest przestępstwem”.

„Przyznaj się już, chłopie. Wrzucił pan ten kubek do pojemnika na śmieci na tyłach Whirling”.

„Możliwe... No dobrze, tak. Zrobiłem to. Wiem, że nie powinienem był, i jest mi bardzo przykro” – przyznaje, po czym na chwilę milknie. „Chyba nie ukarze mnie pan grzywną, prawda?”

„Wygląda pan jak ktoś, kto może mieć całą kolekcję takich kubków. Stojącą w jego domu kolekcję kubków kolonialnych”.

„Skąd to przypuszczenie? Wybaczy pan, ale dopiero się spotkaliśmy”.

Próbuje uniknąć kłamania ci w żywe oczy na wypadek, gdybyś rzeczywiście był w jego mieszkaniu.

Stara się nie wyglądać na przestraszonego, bo byłoby to obciążającym dowodem. A jednak się boi.

„Zdawało się, jakby wołał pan ku niemu tęsknie, krzycząc »żółty człowieku!«”.

„O nie, to nie... Dlaczego miałbym wołać rozbity kubek?”

„Powiedział pan »żółty człowiek«. Niewielu ludzi jest skłonnych mówić takie rzeczy”.

„Naprawdę? Ja słyszę to cały czas. Wymawiane żartem, oczywiście. Bez urazy dla nikogo”.

„A więc mieszka pan nieopodal, panie Gary. W lokalu w Martinaise?” (Wskaż w jego kierunku).

„Zgadza się, panie władzo”.

Mruży delikatnie oczy. Zastanawia się, do czego to zmierza.

„Chyba włamałem się do pańskiego mieszkania. Bardzo mi przykro”.

„Co?!” – nagle blednie.

„Musiałem. Dla pana Claire'a. Jestem złym gliną, wiem, ale czułem, że muszę to zrobić...”

„Więc pracuje pan dla Evrarta Clarie'a!” – nagle zdaje sobie sprawę z tego, co się dzieje, i zmienia ton: „Panie władzo, proszę powiedzieć mu, że między nami wszystko gra. Nie, nie... Niech mu pan powie, że mu to wynagrodzę...”

„Co ja narobiłem? Naśle na mnie mięśniaków...” – mężczyzna rozgląda się wokół i zaczyna mówić szeptem, aby upewnić się, że nikt nie podsłucha waszej rozmowy.

Kiedy obniża ton, nieco się też przygarbia.

„Szczerze mówiąc, źle mi z tym. Niech to nie zniechęci pana do napisania tego artykułu, który miał pan w planach”.

„Artykuł o interesach? Skąd on o tym wie...?” – kręci głową. „Za nic go już nie napiszę. Proszę mu powiedzieć, że będę milczał jak grób”.

„Nie będę robił już więcej żadnych problemów” – szepcze. „Będę wzorem kooperacji. Związek nie musi się mną już przejmować – są uczciwymi Vacholiere'ami. Uczciwymi ludźmi”.

Porządnie go to wystraszyło. Gość autentycznie topnieje ze strachu. Musi wspomagać się potężną dawką gniewu, żeby się nie posypać.

„Flaga na wietrze obróciła się” – stwierdza porucznik z uśmieszkiem na ustach. „Nie da się tego odkręcić”.

Ewidentnie był zadowolony z tego, jak tamten się wije. Może nawet zmienił zdanie co do całej tej zabawy w otwieranie drzwi.

Porządnie go to wystraszyło. Gość autentycznie topnieje ze strachu. Musi wspomagać się potężną dawką gniewu, żeby się nie posypać.