Rozmowa · Kryptofaszysta Gary

„Daj spokój, chłopie. O nic jeszcze pana nie podejrzewam, ale mogę zacząć, jeśli dalej będzie pan unikał pytań”.

Wzdycha. „No dobrze, rozgryzł mnie pan. Jestem kurierem dostarczającym specjalne placki z dodatkami”.

„Co?”

„Słyszał pan. Dostarczam placki z dodatkami. To tymczasowe zajęcie. Szukam innej pracy. Nie ma teraz zbyt wielu ofert dla porządnych ludzi”.

„Mówi pan, że dostarcza wyjątkowe placki z dodatkami. Czemu są takie wyjątkowe?”

„Są bezglutenowe. I wegańskie. I... olbrzymie” – milknie.

Próbuje wymyślić sposób na wyciągnięcie jakiejś korzyści ze swojej wstydliwej sytuacji.

„I to w zasadzie tyle. Jestem dostawcą placków. Może zmienimy temat?”

Mniam. Czy ktoś wspomniał coś o placku z dodatkami?

„Dobrze, zmieńmy”.

Rozgląda się wokoło ze wstydem i ulgą.

„A może dostarczy pan placek z dodatkami i mnie?”

„Jasne. Jeśli pan chce, to mogę panu załatwić placek z dodatkami, żaden problem”.

„Jasne. Jeśli pan chce, to mogę załatwić panu darmowy placek, gdy spotkamy się w mieście. Bezglutenowy. Proszę przypomnieć się później”.

Mnie to zadowala. A ciebie? Bo mnie tak.

„Dostarcza pan listy kochankom korporacyjnych i rządowych oficjeli?”

„Na kogo ja wyglądam? Na pizdę? Poza tym tego typu zabawy są sprzeczne ze społecznymi wartościami, które wzmacniają nasze miasto”.

Jesteś prostym policjantem zadającym proste pytanie. Wiele dłużej nie będzie mógł się wywijać.

„Och, w takim razie wszystko w porządku”. (Zakończ).

Uśmiecha się szeroko.

„To nie jest odpowiedź”.

„Po prostu nie chciałem pana zanudzać zbędnymi szczegółami”.

„Jestem specjalnym kurierem. No wie pan, obsługuję pilne przesyłki, nocne dostawy, dostawy do trudno dostępnych lokalizacji”.

„Brzmi podejrzanie”.

„Panie władzo, gdzież bym śmiał. Po prostu nie chciałem pana zanudzać zbędnymi szczegółami”.

„Najważniejsze, żeby wiązał pan koniec z końcem i realizował zadania, jakie postawił pan sobie na ścieżce kariery”.

„Robię, co mogę, w tej ekonomii”.

Czym się w takim razie zajmuje? To chyba dobra okazja, żeby go ZDOMINOWAĆ.

Zapewne da się to pociągnąć dalej, ale nie masz pomysłu, w jaki sposób. Nieważne. To i tak strata czasu. Trzeba przejść dalej.

„I co z tym plackiem z dodatkami?”

„Myślałem, że pan zapomniał! Tak się składa, że właśnie mam przy sobie jeden” – uśmiecha się szeroko, wchodzi za bar i wyjmuje z torby duże płaskie pudełko. „Powinna być jeszcze ciepłe”.

„Co na nim jest?”

„Bezmięsny bekon, awokado, glazurowane figi, bazylii i malutkie kawałki ananasa, a wszystko przyprawione skórką limonki, świeżo mielonym pieprzem i szczyptą papryki specjalnie dla pana, panie władzo!”

„Mmmm. Już mi ślinka cieknie!”

„Smacznego” – uśmiecha się szeroko.

„Świetnie” – mamrocze porucznik. „Najpierw kanapka, a teraz placek...”

„Brzmi to zbyt wyszukanie dla funkcjonariusza policji”.

„Obrońcy Revacholu zasługują na najlepszy placek z dodatkami w mieście!” – odpowiada, uśmiechając się szeroko.

„Co to za diabelstwo?”

Chichocze. „To żadne diabelstwo tylko najlepszy placek z dodatkami w Revacholu!”

„Nie muszę wiedzieć, co na nim jest. Proszę mi go po prostu dać”.

„Dziękuję za współpracę”. [Odejdź].

Raz jeszcze słyszysz, jak coś przy Garym wydaje ten dziwny, klikający odgłos.

„Żółty człowieku!” – zwraca się do Kima. „Znaczy... funkcjonariuszu”.

„To bardzo miłe z pańskiej strony, że postanowił nam pan pomóc. Cieszę się, że wróciłem już z tej wyprawy”.

„Rety, jestem panu dozgonnie wdzięczny! Ale nie tylko ja chcę panu podziękować...” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy Lenę.

„W takim razie porozmawiam z nią”. [Odejdź].

„To bardzo miłe z pańskiej strony, że postanowił nam pan pomóc. Cieszę się, że wróciłem już z tej wyprawy”.

„Nie jest pan fanem dzikiej przyrody?”

„Lubię naturę, ale nie na tym cholernym wybrzeżu. Kręcą się tam głównie pijacy i degeneraci”.

Ten człowiek zanadto szanuje władzę, aby dostrzec, kim naprawdę jesteś. Udawaj, żeś trzeźwy na wskroś!

„Pijacy i degeneraci. Mój typ ludzi!”

„Mroczne czasy tak właśnie wpływają na dobrych ludzi” – stwierdza, kiwając z powagą głową, i wbija wzrok w podłogowe płytki.

Czas na poważne pytanie. Ten człowiek nie jest niewiniątkiem. Nikt nim nie jest.

„Zapewniam, że nie należę ani do jednych, ani do drugich. Jestem wzorowym, abstynenckim stróżem porządku. Nie czuję nawet pokusy spożywania tego rodzaju toksykantów”.

„Odczuwałem czasem pokusy” – kiwa z powagą głową. „Ale ktoś musi pozostać silny dla Revacholu” – stwierdza i wbija wzrok w podłogowe płytki.

„Degeneraci? Zostałem przeszkolony w wykrywaniu najdrobniejszych objawów degeneracji przez wielki autorytet w tej dziedzinie”.

„Och... ee... Nie w sensie naukowym” – nerwowo spuszcza wzrok na podłogowe płytki.

„To smutne, ale ja chyba właśnie jestem pijakiem. Albo degeneratem. A może nawet jednym i drugim...”

„Nikt nie jest doskonały. Nigdy nie kusiło pana, żeby się napić?”