Rozmowa · Kobieta z klasy robotniczej

Płacze zbyt zrozpaczona, by zauważyć, że stoisz tuż obok niej.

Co ty tu jeszcze robisz?! Ona potrzebuje być teraz sama.

Patrzy w górę, zbyt zaniepokojona, by cokolwiek powiedzieć.

„Mieszka tu pani ze swoim mężem, Victorem, prawda?”

„Mieszkamy tu ja, Victor i dzieci” – odpowiada, kiwając głową. „Mamy dwie córki: Jennie i Jolie”.

„W jakim wieku są pani córki?”

„Jolie ma szesnaście lat, a Jennie w przyszłym miesiącu skończy osiemnaście”.

(Rozejrzyj się). „Gdzie są wszyscy? Nie widzę nikogo w domu”.

„Dziewczynki zostały na noc u swojej przyjaciółki, a Victor... wyszedł”.

Widać, jak przełyka ślinę.

„Dokąd?”

„Jak już mówiłam, on ma problem z alkoholem. I dlatego... od czasu do czasu znika”.

„Jest pewnie w Ospie i pije z kolegami. Kilka dni temu wysłałam go do biblioteki, ale po drodze pewnie coś mu wyskoczyło...” – uśmiecha się kwaśno.

„Jest jeszcze coś, co muszę pani powiedzieć...”

Składa ręce na piersi.

To ten moment.

„Według pani wiedzy dotarł do biblioteki?”

„Nie. Pewnie dowiem się, jak już postanowi wrócić do domu” – stwierdza, spoglądając na drzwi wejściowe.

„Niedługo powinien się pojawić. Nigdy jeszcze nie znikał na dłużej niż kilka dni”.

„Pamięta pani, co miał na sobie, kiedy go pani ostatni raz widziała?”

„Swoją starą skórzaną kurtkę”.

„Może ją pani opisać?”

„Ee... To zwykła brązowa skórzana kurtka. Ale kupił ją, gdy był nastolatkiem, więc...”

Przypominała mu czasy nastoletnie.

„Żadnych znaków szczególnych?”

„Nie. Chociaż...” – na chwilę milknie. „Podszewka jest ręcznie wszyta. Niebieska. Próbowałam ocieplić mu trochę tę kurtkę, bo biega w niej wszędzie w środku zimy”.

„A podszewka?”

„A tak...” – na chwilę milknie. „Podszewka jest ręcznie wszyta. Niebieska. Próbowałam ocieplić mu trochę tę kurtkę, bo biega w niej wszędzie w środku zimy”.

„Co miał do zrobienia w bibliotece?”

„Miał po prostu zwrócić moją książkę. Dlaczego pan pyta?” – wpatruje się w ciebie, skonfundowana. „Dlaczego zadaje mi pan te wszystkie pytania, detektywie? Czy on...”

Coś zrobił? Coś zniszczył? Chwyta się każdej nadziei.

„Jaki był tytuł książki?”

„To była chyba »Błyszcząca krzywa« Thibaulta” – zaczesuje palcami za ucho kosmyk włosów. „Całkiem niezła książka...”

„Czy była to »Błyszcząca krzywa« autorstwa M. Thibaulta?”

„Tak” – odpowiada i robi się niespokojna. Na jej czole pojawiają się głębokie bruzdy.

„Jak nazywa się biblioteka?”

„Och, to biblioteka w Jamrock. Ta na ulicy Meroe. Nie znam oficjalnej nazwy”.

„Centralna Biblioteka Publiczna w Jamrock?”

„Myślę, że tak. Jeśli to ta na Meroe”.

To ta.

„Centralna Biblioteka Publiczna w Jamrock?”

„On... ma problem z alkoholem. I dlatego... od czasu do czasu znika”.

„Nadal nie wrócił do domu?”

„Nie” – odpowiada i milknie.

„Dlaczego pan pyta? Ma pan jakieś wieści?”

„Tak, pamiętam. Wspominała pani o nich przy księgarni”.

„Mhm... Wrócą do domu później. To dobre dziewczyny”.

[Odejdź].

„No więc... Jak się pani miewa?”

„Jak się miewam?” – powtarza, kręcąc głową. „Nie przyszedł tu pan, aby rozmawiać o mnie – o co chodzi, funkcjonariuszu?”

Nie sposób napisać scenę, nie znając jej aktorów. Zadaj więcej pytań, zapoznaj się z nią nieco.

„Zauważyłem, że coś pani gotuje”.

„Ludzie muszą jeść” – odpowiada, zacierając nerwowo ręce. „O co chodzi? Dlaczego nagle pyta mnie pan o to, co gotuję?”

Boi się. Ty też. Weź się w garść i przejdź do rzeczy.

Powiedz jej o ciele.

Robiłeś to już wcześniej. Skup się porządnie.

„Proszę pani, z przykrością muszę powiedzieć, że pani mąż, Victor Méjean, został znaleziony martwy na promenadzie Martinaise”.

Mruga. „Co pan powiedział?”

Jakby wbić w nią wielki, straszliwy szpikulec. Krew zamarza jej w żyłach.

„Pani mąż, Victor Méjean, nie żyje. Moje najszczersze kondolencje, proszę pani”.