Rozmowa · Kobieta z klasy robotniczej

„Dobrze, to tyle”.

„Jest w kostnicy”.

„I z kim powinnam się skontaktować...?”

Z MOR-em? Szkoda, że nie ma tu Kima...

„Naprawdę nie wiem”.

„W porządku, w takim razie zadzwonię do MOR-u” – kiwa głową.

„Z MOR-em?”

„Wciąż leży tam, na promenadzie”.

„Nie zabraliście go stamtąd jeszcze?!” – w jej głosie słychać trwogę.

„Zabraliśmy”.

„Nie, ale to zrobimy. Zabierzemy go do miejskiej kostnicy”.

„Nie mogę...” – zakrywa usta dłonią. „Nie mogę uwierzyć, że wciąż tam jest. To jakieś szaleństwo”.

„Jest w kostnicy”.

„Wciąż leży tam, na promenadzie”.

„Tak”.

Uderz się w usta.

(Wymamrocz). „Nie chcę tego robić...”

„Proszę, niech pani nie płacze”.

„Trudno stwierdzić”.

„Bardzo długo, proszę pani. Przykro mi”.

„Zapił się na śmierć”.

„Upadł i rozbił sobie głowę o ławkę”.

„Nie chcę tego robić”.

„Słucham?” – pyta, wpatrując się w ciebie zamglonymi oczami.

Nic nie mów.

„Chyba chciałabym dowiedzieć się... jak zginął?”

(Unieś dłoń). „Kim, dam radę. Pozwól”.

Porucznik zamyka usta, ale nie wygląda na zadowolonego.

„Proszę mi po prostu powiedzieć, co się stało Victorowi” – spogląda na porucznika, a później z powrotem na ciebie.

„Pani mąż odszedł”.

„Odszedł?” – mruży oczy. „Gdzie niby odszedł?”

„Nie, nie żyje”.

„Och”.

„Po prostu nie żyje”.

„Tak, ja...” – krztusi się czymś i łapie rękami za szyję.

„Przepraszam, potrzebuję tylko... Nie wiem, co powiedzieć” – kładzie dłoń na swoim czole, jej oczy są szare jak perły w morskiej wodzie.

„Jest już w lepszym miejscu”.

„Gdzie? Porzucił mnie?”

„Powiedziałem, że nie żyje”.

Wtrąca się porucznik. „Z wielką przykrością informujemy, że pani mąż, Victor Méjean, został znaleziony martwy dziś rano na promenadzie Martinaise”.

(Odwróć się do Kima). „Jakaś część mnie nie pozwala mi tego zrobić”.

(Uderz się w policzek). „Głupi, głupi... Powiedzże to już...”

„Co pan chce powiedzieć?” – wygląda na przestraszoną.

„Oficerze...” – ostrzega cię porucznik.

(Uderz się w policzek). „Głupi, głupi... Powiedzże to już...”

„Co pan chce powiedzieć?” – wygląda na przestraszoną.

Za późno, wszystko już zepsułeś. Powiedz to i już.

(Odwróć się do Billie). „Wygląda na to, że jakaś część mnie nie pozwala mi tego zrobić”.

„O czym pan mówi?”

(Odwróć się do Billie). „Nie chcę tego robić”.

„Pamiętam pana ze stoiska z książkami... Przyprowadził pan moją kakadu?” – uśmiecha się nerwowo, ale uśmiech szybko znika z jej twarzy.

„Chyba się nie przedstawiłam – jestem Billie. Podać coś do picia?” – pyta, rozglądając się po kuchni. „Herbata? Lemoniada? Skończyła nam się kawa...”

Porucznik zdjął swoje zaparowane okulary i jest zajęty czyszczeniem ich chusteczką. Jesteś zdany tylko na siebie.

Para wodna. Zebrała się po wejściu z zewnątrz.

Musi czuć się odsłonięty bez okularów. Czy to dlatego pozwolił ci przejąć pałeczkę?

„Nie chodzi o kakadu”.

Kiwa głową.

Weź się w garść. Twój język ciała nie powinien nic zdradzać.

„Przepraszam, plotę głupoty...” – kręci głową i próbuje zbyć to śmiechem. „Po prostu Victor często wpada w różne kłopoty. W czym mogę panu pomóc?”

A może tak mała pogawędka, zanim przejdziesz do rzeczy?