Rozmowa · Kobieta z klasy robotniczej

„Och...” – dotyka dłonią swojej szyi. Jej oczy są szare jak perły w morskiej wodzie.

„Och...” – powtarza. „Ale on przecież właśnie...” – spogląda na kuchenny stół. Stoi na nim popielniczka, w której wciąż leżą dwa niedopałki papierosów.

Ale dopiero co tu był. Żywy.

„Rozumiemy, że to dla pani ogromny szok. Zapewniam panią, że ja i mój partner” – wskazuje cię – „jesteśmy tu, aby odpowiedzieć na wszystkie pani pytania. Proszę się nie śpieszyć”.

„Co mu się stało?” – pyta, odwracając się do ciebie. Na jej szyi i policzkach pojawiły się czerwone plamy, a jej podwójny podbródek drży.

„Doszło do wypadku. Pośliznął się, wpadł w dziurę w promenadzie i uderzył się w głowę”.

„Był pijany?”

„Tak”.

„Rozumiem...” – pogrąża się w myślach, próbując to sobie wyobrazić. „I pan go po prostu... znalazł? Leżącego na zimnie?”

„Jak długo tam leżał?”

Jeśli powiesz „najpewniej około dwóch dni”, wyryjesz jej te słowa w umyśle na zawsze.

„Najpewniej około dwóch dni”.

Mruga, a jej oczy zachodzą łzami. Jednocześnie zaczyna szukać czegoś w kieszeniach swojej sukienki.

Chusteczki!

(Nic nie mów. Daj jej po prostu chusteczkę porucznika).

Na jej ustach pojawia się niewyraźny uśmiech mimo przerażenia, gdy przyjmuje chusteczkę i ociera łzy. Wygląda na zdezorientowaną.

„Czy możemy kogoś dla pani wezwać? Przyjaciółkę, członka rodziny – kogoś, kto mógłby panią teraz tu wesprzeć?”

„Nie, nie...” – robi głęboki wdech. „Muszę tylko powiedzieć moim córkom...” – nagle uchodzi z niej całe powietrze.

Pali ją niczym kwas.

To jak zły sen.

„Boże, powinnam do nich zadzwonić? A może powiedzieć im, gdy wrócą do domu?”

Nie. Potrzebny jej dzień.

„Nie, proszę wykorzystać ten dzień, żeby ochłonąć. Będzie pani lepiej przygotowana, kiedy jutro wrócą do domu”.

„Dobrze, tak będzie chyba najlepiej. Dziękuję...” – kiwa głową z nieszczęśliwym wyrazem twarzy.

Nie wytrzyma wiele więcej. Przewraca jej się w brzuchu. Musi zaraz pójść do łazienki i zacząć krzyczeć.

„Niech mi pan tylko powie, co muszę teraz zrobić? Gdzie on jest? Czy mogę go zobaczyć?”

„Przenieśliśmy go do miejskiej kostnicy. Miejscowy koroner wkrótce się z panią skontaktuje, aby uzgodnić szczegóły związane z pogrzebem. Proszę, tu jest jego numer na wypadek, gdyby chciała pani skontaktować się z nim wcześniej” – wyjaśnia, wręczając kobiecie broszurę z danymi kontaktowymi kostnicy.

Doskonale rozegrane.

„Czy MOR może pani jeszcze jakoś pomóc?”

„Nie. Zadzwonię, jeśli będę czegoś potrzebowała. Wciąż jestem...” – pociera twarz i przesuwa palcami po odrętwiałych policzkach.

„Dziękuję” – spogląda w dół. „Dziękuję za informację. Zadzwonię, jeśli...” – milknie, bo brakuje jej tchu.

To jej ostatnie rezerwy energii. Jej mięśnie niedługo się poddadzą. Już teraz zaczyna się trząść.

„Jak mówiłem, bardzo mi przykro, proszę pani”.

Porucznik kiwa głową w kierunku kobiety, po czym spogląda z powrotem na ciebie i przemawia ściszonym głosem: „Powinniśmy wyjść na zewnątrz i porozmawiać”.

[Zostaw koło niej kartę biblioteczną. Opuść pokój].

...

Znasz odpowiedź. To dziwne, ale tak po prostu jest.

„Zabraliśmy go do miejskiej kostnicy. Miejscowy koroner wkrótce się z panią skontaktuje, aby uzgodnić szczegóły związane z pogrzebem. Jeśli będzie miała pani w międzyczasie jakieś pytania, może pani w każdej chwili skontaktować się z MOR-em”.

„Rozumiem. Cóż, dziękuję za... powiadomienie mnie” – pociera twarz i przesuwa palcami po odrętwiałych policzkach.

Doskonale rozegrane. Powinieneś odejść, szanowny panie.

„Dziękuję za powiadomienie mnie, funkcjonariuszu...” – spogląda w dół.

To jej ostatnie rezerwy energii. Jej mięśnie niedługo się poddadzą. Już teraz zaczyna się trząść.

„Jak mówiłem, bardzo mi przykro, proszę pani”. [Zostaw koło niej kartę biblioteczną. Opuść pokój].

„Tak, powinny wiedzieć. Życzy sobie pani, żebyśmy zadzwonili i je tu ściągnęli?”

„Nie, sama to zrobię, tylko...” – znowu robi wdech, trzymając się za lewą pierś, jakby odczuwała ból.

„Czy możemy kogoś dla pani wezwać? Przyjaciółkę, członka rodziny – kogoś, kto mógłby panią teraz wesprzeć?”

„Proszę”. (Daj jej chusteczkę porucznika).

„Dziękuję” – uśmiecha się niewyraźnie mimo przerażenia, po czym ociera łzy. Wygląda na zdezorientowaną.

Nie dawaj jej chusteczki porucznika. Jest zbyt wyjątkowa.

Kobieta ociera twarz rękawem i mimo przerażenia udaje jej się przywołać niewielki uśmiech. Wygląda na zdezorientowaną.

„Proszę” – porucznik wyjmuje swoją chusteczkę i podaje ją kobiecie, która kiwa głową i powoli ociera swoje łzy.

„Moja chusteczka...” – próbuje uśmiechnąć się mimo łez, pocierając twarz rękami jak dziecko.

„Na tę chwilę trudno jeszcze powiedzieć”.

„Nie mógł to być długi czas”.

„Jeszcze nie wiemy, poinformujemy jednak panią, kiedy otrzymamy wyniki sekcji”.

„Tak, alkohol mógł odegrać w tym zdarzeniu pewną rolę”.

„Wciąż dokładnie nie wiadomo, wygląda jednak na to, że pośliznął się i rozbił sobie głowę”.

„Rozumiem, że to może być dla pani ogromny szok. Zapewniam panią, że jestem tu, aby odpowiedzieć na wszystkie pani pytania. Proszę się nie śpieszyć, nigdzie nie pójdę”.

Boże, mam ot tak powiedzieć, że nie żyje...?

Tak. To najważniejsze. Użyj właśnie tych słów.