Rozmowa · Tiago

„Tak, mam trochę taki problem i ostatnio nieco się wymyka spod kontroli, ale...”

To urodzony kaznodzieja. Ciesz się retorycznymi popisami, ale zachowaj czujność – nie pozwól mu się zanadto zbliżyć. To wariat.

Czujność to właściwie moje drugie imię. Nie dam się nikomu namówić na cokolwiek nierozsądnego.

Bardzo dobrze. Musisz na siebie uważać.

Zaraz. Co znaczy zanadto?

Znaczy oddanie całego dobytku, utratę kończyny w celu ułaskawienia gniewnego boga, próbę żywienia się tylko powietrzem i światłem jak jakaś roślina...

Ejże, przecież poświęciłeś już kończynę, kiedy oberwałeś podczas trybunału. To nic wielkiego!

Chyba chętnie spróbuję takiego wariactwa. Niech tylko to cierpienie się skończy.

Zdaje się, że jest już za późno. Miłej zabawy na wariackiej ciuchci.

„Nie boję się. Nie rozumiem tylko, czemu kobiece narządy rozrodcze muszą być kojarzone ze słabością”.

„Masz poważnie przepalone zwoje. Przecież cipka to mała kura. Wszyscy to wiedzą”.

Eee... Ups?

„Wyluzuj, człowieku. Tutaj możesz otrzymać miłość Matki. Gdy będziesz gotowy, Matka chwyci cię za dłoń i wyciągnie z odmętów rozpaczy wypełniających dno butelki”.

„Co tu robisz?”

„Jestem tu, aby otrzymać miłość Matki. Ty też możesz, homes. A gdy będziesz gotowy, Matka chwyci cię za dłoń i wyciągnie z odmętów rozpaczy wypełniających dno butelki”.

„Właściwe miejsce na co?”

„Hej, kto tam?”

Nic nie mów. Na razie zachowaj milczenie.

„Policja! Pokaż się!”

Kiedyś będziesz być może w stanie wspiąć się na tę wieżę. Ale na pewno nie dziś. Ani twoje ścięgna, ani psychika nie wytrzymałyby takiej próby.

Jestem człowiekiem w najlepszych latach życia. Powinienem być w stanie zrobić wszystko. To niesprawiedliwe.

Numerycznie może i tak, ale pamiętaj, że wykręciłeś sobie ponadto niejeden numer.

Kiedy twój umysł będzie już wolny od neurotoksyn, które mu aplikowałeś przez ostatnie lata, a ciało odzyska nieco zwinności i szybkości, taki wyczyn może stać się dla ciebie możliwy.

Nie jest aż tak źle. Ale tak, trochę ci jeszcze brakuje.

A twój umysł, biorąc pod uwagę sytuację, jest całkiem jasny. Za jasny, prawdę mówiąc, żebyś dał się namówić na zadanie tej całej wspinaczki.

(Spójrz na swoją butelkę). „Ale dzięki temu czuję się mocniejszy...”

To zwykłe jękliwe pieprzenie. Weź się może w ryzy.

„Hej, stary. Widzę to w tobie – jesteś gotowy, by poddać się ogniowi oświecenia. Ale wciąż jesteś odrobinę duchowo niepewny” – przygląda ci się. „Fizycznie też się trzęsiesz”.

„Ale podtrzymuj płomień w swojej duszy. Pewnego dnia dotrzesz na górę, jeśli tylko przyłożysz się do pracy”.

Nie obchodzą mnie te fizyczne wygłupy. Najważniejsze są doświadczenia duchowe.

Niektórzy uznaliby to za godne podziwu... ale nie ułatwi ci to wejścia po tych belkach.

Czuję, że zawodzę jako mężczyzna. Strasznie mi wstyd.

Wciąż możesz mieć jeszcze czas na dojście do siebie. Zaciśnij tylko zęby.

Tak, troszkę cię tu poniosła ambicja.

Ale nie da się zaprzeczyć – twój umysł, biorąc pod uwagę sytuację, jest całkiem jasny. Za jasny, prawdę mówiąc, żebyś dał się namówić na zadanie tej całej wspinaczki.

Coś ty w ogóle sobie myślał? Nie ćwiczyłeś na tyle, żeby odwalić kaskaderkę w stylu wspinania się jak kot na duże wysokości.

Kiedy w takim razie?

Kiedy twój umysł będzie już wolny od neurotoksyn, które mu aplikowałeś przez ostatnie lata, a ciało odzyska nieco zwinności i szybkości.

No trudno, i tak nie obchodzi mnie wspinanie się na jakieś głupie belki.

Tak, jasne. Są inne rzeczy, które możemy zrobić. Ale... w mordę, jakie to by było czadowe.

Nie, mowy nie ma.

Przykro mi, ale po prostu nie jesteś teraz w stanie.

„Co ty próbowałeś osiągnąć, stary? Wierzę, że ostatecznie przezwyciężysz swoje problemy, jeśli pozbędziesz się swojego uporu i zwrócisz się o przewodnictwo Matki. Ale to przed chwilą było jakimś samobójczym gównem”.