Rozmowa · Tiago

„Wróciłeś, aby stawić czoła swoim demonom. To dobrze. Nie uciekniesz im, jeśli nie wyrzucisz butelki”.

„Męczące to jest”. [Odejdź].

„Czemu cały czas gadasz o alkoholu?”

„Estás crudo, wey. Widzę twoje wnętrze. Twoje ciało i duch ogromnie cierpią z powodu nadużywania, a ty nawet o tym nie wiesz”.

„Ta rozmowa nie jest dla mnie przyjemna. Zmieńmy może temat”.

„Wiem, że trudno przyznać się do problemu... Też tak miałem – nie byłem w stanie dostrzec szkód, które el vino czyniło w moim umyśle i w moim duchu”.

„Wiesz, skoro już tu jesteśmy, to mógłbyś wziąć sobie do serca słowa tego sufitowego wspinacza”.

Skoro porucznik się zgadza, to może jednak... powinieneś go posłuchać?

Popatrz tylko na tych świrów. Co to ma niby być za wpierdalanie się w twoje życie?

Pierdol się, kraboczłeku, nie będziesz nam mówił, co mamy robić. Powiedz mu to.

„Widzisz, alkohol to kluczowy element mojej tożsamości. Gdybym go nie pił, po prostu nie byłbym sobą”.

„Ta twoja »tożsamość« wyląduje w grobie szybciej, niż ci się wydaje, homes” – stwierdza, kręcąc ze smutkiem głową. „Na pewno jesteś na to gotowy? Matka mogłaby uwolnić cię od tego syfu” – jego słowa odbijają się echem w zimnym powietrzu wypełniającym kościół.

„To jest kościół Matki Ciszy. Jesteś tu mile widziany” – kołysze się delikatnie na belkach, czekając, aż dotrą do ciebie jego słowa.

Nie masz pojęcia, o czym on, kurwa, mówi. Próbuje cię po prostu zbić z tropu?

O co by mu nie chodziło, jest mocno pewny siebie. Spójrz tylko, z jaką gracją się kołysze.

To wszystko szczere, mój panie – o ile, rzecz jasna, nie oszukał i siebie samego. Ten człek jest fanatykiem.

Ta Matka Ciszy to jakaś poważna zawodniczka. Lepiej uważaj, zanim się nie dowiesz, z kim masz do czynienia.

„Z jakiegoś powodu czuję, że masz rację”.

„Nie ufaj mi – ufaj Matce. Ja jestem tylko posłańcem, homes” – odpowiada głosem, który odbija się echem w zimnym powietrzu wypełniającym kościół.

„Nie ufaj mi – ufaj Matce. Ja jestem tylko posłańcem, homes” – odpowiada głosem, który odbija się echem w zimnym powietrzu wypełniającym kościół.

„Za kogo ty się uważasz? Jakiegoś wariata pod dachem? Co to za gówno?”

„Nieważne, kim jestem, wey. Przekazuję tylko przesłanie miłości Matki. Ona nie chce, abyś stracił wszystko przez swój własny upór” – jego słowa odbijają się echem w zimnym powietrzu wypełniającym kościół.

„To głupie. Nie wiem nawet, co to ma być”.

„Wiesz, co to jest. To prawda, homes. Dołącz do mnie, stań się z tym jednością – zapłoń miłością Matki” – odpowiada głosem, który odbija się echem w zimnym powietrzu wypełniającym kościół.

Zaraz, co to w ogóle znaczy?

„Wszystko ładnie, pięknie, ale musimy porozmawiać o nieuprawnionym zajmowaniu nieruchomości kościelnej”.

„Jedyne, o czym musimy porozmawiać, jest to, że Matka może ci naprawdę pomóc, homes” – odpowiada głosem, który odbija się echem w zimnym powietrzu wypełniającym kościół.

Popatrz tylko na tych świrów. Co to za gówno?

Wiesz, to fakt, że jest dziwny, ale może warto jednak posłuchać, co ma do powiedzenia.

„Skąd wiesz, co czuję?”

„Kiedyś byłem taki jak ty – żyłem od butelki do butelki... To było straszne, homes”.

„Och, doskonale zdaję sobie sprawę z mojego cierpienia”.

„Mylisz się. Też tak kiedyś myślałem. Nie masz pojęcia, jakie spustoszenie czyni el vino w twoim duchu i umyśle. Necesitas parar, stary”.

„Świetnie. Znów mnie ktoś poucza. Cóż za nowość”.

„Wiem, że trudno przyznać się do problemu. Też tak miałem – nie byłem w stanie zajrzeć we własne serce i dostrzec, że cierpię”.

Czy to... człowiek? Wygląda raczej jak element drewnianej więźby, który ożył i przygląda ci się uważnie.

Kraboczłek!

„Ym... Ty jesteś kraboczłekiem?”

Mężczyzna pochyla się lekko do przodu, przyszpilając cię swoim nieruchomym, nieprzeniknionym spojrzeniem, po czym przemawia...

„Nawykowe spożywanie alkoholu zmieniło cię w wystraszoną cipkę, homes. Ale nie martw się, wszystko będzie dobrze – trafiłeś we właściwe miejsce”.

To akcent z Villalobos, półwyspu w Mesce, a także dzielnicy w Jamrock. W Revacholu jest całkiem sporo mówiących po villalobosku Mesków.

Zaraz. Chwileczkę. „Cipkę”? Co to ma być?

Zachowaj spokój.

„Tutaj możesz otrzymać miłość Matki. Gdy będziesz gotowy, Matka chwyci cię za dłoń i wyciągnie z odmętów rozpaczy wypełniających dno butelki”.

Porucznik szepcze do ciebie: „Ten człowiek najwyraźniej zażywa nawykowo narkotyki. Naprawdę zamierzamy go przesłuchiwać?”

Odrzuca mnie ten religijny bełkot – myśli. I może wspinanie się na sufit też. To wszystko bardzo trudno pogodzić z oglądem rzeczywistości, jaki ma porucznik.

Hej, i co to był za tekst o butelce? Ostatnio wcale tak wiele nie pijesz. Dałby już spokój. Rany.

„Jestem policjantem. I musimy porozmawiać o sprawach policyjnych. Nie wiem nic o spożywaniu alkoholu”. (Schowaj butelkę za plecami).

„Och, jasne” – kpi, wpatrując się w ciebie. „Nie masz pojęcia o spożywaniu alkoholu. Masz wszystko pod kontrolą, wey. Widziałem, jak chowasz tę kontrolę za swoimi plecami”.

„Nie znasz mnie. Nie wiesz, przez co przeszedłem!”

„Kiedyś byłem taki jak ty – żyłem od butelki do butelki... To było straszne, homes”.

„Dobra, niech będzie – mam problem. Ale nie musisz mi robić wykładu. Wiem, co muszę zrobić”.

„Mylisz się. Też tak kiedyś myślałem. Nie masz pojęcia, jakie spustoszenie czyni el vino w twoim duchu i umyśle. Necesitas parar, stary”.

„Ta rozmowa nie jest dla mnie przyjemna. Zmieńmy może temat”.

„Wiem, że trudno przyznać się do problemu... Też tak miałem – nie byłem w stanie dostrzec szkód, które el vino czyniło w moim umyśle i w moim duchu”.

„Mam się zupełnie dobrze, dziękuję bardzo!”

„Wiem, że trudno przyznać się do problemu. Też tak miałem – nie byłem w stanie zajrzeć we własne serce i dostrzec, że cierpię”.

„Jestem policjantem. I musimy porozmawiać o sprawach policyjnych. Nie wiem nic o spożywaniu alkoholu”.

„Och, jasne” – kpi, wpatrując się w ciebie. „Nie masz pojęcia o spożywaniu alkoholu. Masz wszystko pod kontrolą, wey. Nawet stąd czuję zapach tej kontroli”.

„O, ni cholery!” [Ucieknij].