Rozmowa · Tiago

„Trudno powiedzieć. Zdaje się, że prowadziłem tu jakieś prace budowlane, gdy wciąż miałem materialne troski. Tam wysoko zdałem sobie sprawę z prawdziwego przeznaczenia tego kościoła...”

„Od tamtej pory spędzałem tu dużo czasu. Przeszłość nie ma już dla mnie znaczenia, wey. Nie należała do mnie”.

Hmm... Czy to oznacza, że był świadkiem policyjnego nalotu?

„Co się stanie, kiedy już napijesz się z tej »perforacji«?”

„Zostanę spopielony, ale nie zniszczony – wreszcie stanę się jednością ze stanem, w którym był świat, zanim rozpoczęła się rzeczywistość”.

Brzmi to odrobinkę jak mechanizm zastępowania sobie jakichś braków, nieprawdaż? Wiesz coś na temat takich rzeczy...

„Wciąż nie rozumiem, co robisz w tym kościele”.

„Jestem serafinem, homes. Sławię śpiewem chwałę Matki”.

„Nie ma sensu, żebyś śpiewał, skoro to Matka Ciszy”.

Śmieje się. „Nie miałem na myśli dosłownego śpiewania, homes. W końcu mówimy o Matce Ciszy. To śpiew płonącego serca...”

„Pewnie myślisz sobie: »Przecież ogień potrzaskuje!«. Nie, homes – to płonący materiał wydaje ten dźwięk. Same płomienie są bezgłośne”.

(Kiwnij głową). „Śpiew to dobra rzecz. Wszyscy powinniśmy śpiewać odrobinę więcej”.

„Możesz dla mnie zaśpiewać? Zaśpiewaj mi coś”.

„Nie wykonuję marietti, jeśli to masz na myśli. A pieśń, którą śpiewam jest bezgłośna jak Matka”.

„Marietti” to meskijski styl muzyki i tańca powszechnie wykonywanych podczas rozmaitych świąt, zwłaszcza ślubów. Jest niezwykle swojski, a to dzięki ludowemu pochodzeniu.

Wytrąciłeś go na chwilę z równowagi. Zdaje się, że trafiłeś w czuły punkt.

Czekaj. Mówił, że nie pamięta nic o byciu Meskiem, a teraz nagle coś mu się przypomina?

Pogódź się z tą sprzecznością. Ten człowiek jest ewidentnie niespełna rozumu.

„Ale mówiłem o śpiewie płonącego serca... Pewnie myślisz sobie: »Przecież ogień potrzaskuje!«. Nie, homes – to płonący materiał wydaje ten dźwięk. Same płomienie są bezgłośne”.

„Twierdziłeś chyba, że nie pamiętasz, co to znaczy być Meskiem”.

„Pewne rzeczy powracają... w przebłyskach”. Chwilę myśli. „Gdy coś mi o nich przypomni... Czasem nawet wydają się znowu ważne. Naprawdę ważne. Ale po chwili, dzięki Matce, znowu znikają”.

„Widzę, że cię to złości. Ale mówiłeś, że nie pamiętasz za bardzo, co kryje twoja przeszłość”.

Wzdycha. „Pewne rzeczy powracają... w przebłyskach. Gdy coś mi o nich przypomni... Czasem nawet wydają się znowu ważne. Naprawdę ważne. Ale po chwili, dzięki Matce, znowu znikają”.

„Byłem niegrzeczny. Przepraszam”.

Wzdycha. „To nie ma znaczenia. Już nie”.

„Dotknęła cię jakaś śpiewacza tragedia?”

„Możliwe” – wzdycha. „To nie jest już ważne”.

„Dałem ostatnio upust smutkowi na scenie. Poprzez śpiew”.

„Gratuluję, stary. Ale musisz wiedzieć, że nic, co osiągniesz, będąc niewolnikiem el vino, nie da ci szczęścia ani miłości, na jakie według siebie zasługujesz”.

„Gdybyś oddał się Matce – sławił ją pieśnią swojego płonącego serca – mógłbyś uwolnić się od egoistycznego pragnienia”.

„Sam niedawno doświadczyłem śpiewaczej tragedii”.

„Źródłem twoich cierpień jest el vino – sprawiło, że zostałeś sam ze swoim egoizmem. To jest twoja tragedia, wey”.

Nie drażnij go.

Nie musisz dzielić się swoim wstydem.

„To twój szalik tutaj leżą?” (Pokaż mu znaleziony przez siebie czerwony szalik).

„Zdaje się, że należał do mnie dawno temu...” – stwierdza, przyglądając się czerwonemu szalikowi, który trzymasz w ręce. „Musiałem zrzucić go jak skórę, aby zbliżyć się do jądra ciszy. Możesz go zatrzymać. Już go nie potrzebuję”.

Utrudniałby mu tylko wspinaczkę.

Prawdę mówiąc, szalik wygląda dosyć elegancko.

„To właśnie miałeś na myśli, mówiąc o serafińskim istnieniu?”

„Zgadza się, homes. Zaczynasz łapać. Taa, bo widzisz – jestem tak jakby serafinem Matki... Sławię śpiewem jej chwałę”.

„Czy ty właśnie zlazłeś z wieży kościelnej?”

„Jasne, homes”.

„Dobrze. Mam inne pytania”.

„Jesteś człowiekiem? Bo nie poruszałeś się jak człowiek”.

Chichocze. „Jestem – przynajmniej w części, homes... Do czasu, aż miłość Matki wypali prymitywne oznaki ciała”.

Co znaczy „w części”?

Ciało jest dopóty prymitywne, dopóki go nie ukształtujesz. Tu właśnie w grę wchodzi trening.

No nie wiem, myślę, że on może mieć trochę racji.

I co jeszcze? Może przejdziesz na dietę z surowizny? Rozczarowujesz mnie.

„Hej, jesteś boiadeiro?”

„Boiadeiro? Nie, homes. Nie interesują mnie tego typu sprawy. Teraz najważniejsze jest oddanie się Matce”.

„A moim zdaniem super jest mieć ciało! Nie chcę wypalać z siebie żadnych jego oznak!”

„To dlatego, że przesiąkł cię al gul, bracie. Sprawia, że jesteś ociężały i uziemiony. A później oszukuje, abyś myślał, że to coś dobrego”.

„Gdybyś oddał się Matce... Gdybyś poznał smak serafińskiego istnienia – nigdy nie chciałbyś z niego zrezygnować”.

„Mówisz, jakbyś nie był stąd”.

„Nigdy nie spotkałeś Meska, cabron? Jest nas zaskakująco wiele w Revacholu...”

„I to świetnie! Takie zróżnicowanie dobrze służy gospodarce”.

Śmieje się. „Nie jestem pewny, czy przyczyniam się do rozwoju gospodarki, homes”.

„Co to jest Mesk?”

„Wiesz, sam już nie jestem pewny” – zastanawia się chwilę. „Ale to nie ma większego znaczenia”.