Rozmowa · Tiago

„Nazywam się Harrier Du Bois, a moje miejsce na ziemi to porucznik podwójny gefrajter”.

„Rzecz w tym, homes, że nie ma to żadnego znaczenia...” – odpowiada melancholijnym tonem. Jego kończyny są zaledwie cieniem pod sufitem.

„Może dlatego czuję się taki samotny? Bez imienia nie mam dla siebie miejsca”.

„Nie przejmuj się tym, masz swoje miejsce – tutaj” – odpowiada radosnym tonem. Jego kończyny są zaledwie cieniem pod sufitem.

„Nazywam się Harry”. (Wyciągnij dłoń do uściśnięcia).

„Rzecz w tym, homes, że nie ma to żadnego znaczenia...” – ignoruje twoją dłoń. Jego kończyny są zaledwie cieniem pod sufitem.

„Imię odróżnia mnie od całej reszty. Jak często spotyka się kogoś imieniem Raphaël Ambrosius Costeau?”

„Nie sądzę, abym spotkał choćby jednego, homes” – przez chwilę przygląda ci się uważnie.

Porucznik unosi brew i odchrząkuje.

Powstrzymywał w ten sposób śmiech.

„A tak przy okazji, mam na imię Tiago. Ale te sylaby nie znaczą dla mnie wiele. Imię to nie jest tylko tożsamość, ale także...”

(Pokręć głową). „Tylu ludzi traci pamięć... Jasna oznaka nadchodzącej zagłady...”

„Ese, to nie tak. Utrata pamięci, to najlepsze, co może człowieka spotkać...”

„Ja też straciłem pamięć, ale cieszy mnie to. Mogę stworzyć zupełnie nowego siebie, całkiem od zera”.

„To nie o to w tym chodzi, ese” – stwierdza, ściągając brwi. „Musisz oddać się służbie... Służbie Matce...”

„Ja też straciłem pamięć. I strasznie mnie to gnębi”.

„Nie, stary. Musisz odpuścić” – wpatruje się w ciebie, jakby chciał poklepać cię po plecach. „Wtedy światło Matki wypełni cię zachwytem...”

„Swoimi reakcyjnymi wizerunkami kobiecych ciał szerzysz ich uprzedmiotowienie”.

(Potrzyj podbródek). „Masz tu całkiem ładne... krągłości”.

„Szczerze mówiąc, nie rozumiem. Wszystkie te postaci wyglądają na niedokończone”.

(Zmruż oczy). „Wyglądają nieco... wtórnie”.

(Przechodźmy stanowczo dalej). „Czym byłeś, zanim zostałeś kraboczłekiem?”

„Ej, to twoi sąsiedzi wymyślili ci to miano, nie ja”.

„Przepraszam, po prostu nie poruszałeś się jak człowiek”.

„Skoro nie jesteś krabem, to czym?”

„Co tu robisz?”

„To jest wyjątkowe miejsce. Tam wysoko znajduje się perforacja świata. Wyjście prowadzące w nicość” – wyjaśnia, wskazując skinieniem głowy sufit. „Ten kościół zbudowano wokół niej, aby oddawać jej cześć”.

„Krążę wokół niej, karmiąc się ciszą daną przez Matkę. Pewnego dnia stanę się wystarczająco czysty, by napić się jej wprost ze źródła”.

Mówił coś wcześniej o „serafińskim istnieniu”. Może o to mu właśnie chodziło?

„To twoje?” (Pokaż mu leżące w nieładzie szalik i buty).

„Zdaje się, że należały do mnie dawno temu...” – stwierdza, przyglądając się czerwonym elementom ubioru, które trzymasz w ręce. „Musiałem zrzucić je jak skórę, aby zbliżyć się do jądra ciszy. Możesz je zatrzymać. Już ich nie potrzebuję”.

Utrudniałyby mu tylko wspinaczkę.

Prawdę mówiąc, wyglądają dosyć elegancko.

„No dobrze. Mam inne pytania...”

Żylasta postać czai się wśród drewnianych belek, wtapiając się w mrok.

„Co to za Matka Ciszy, o której ciągle gadasz?”

„Och, odpowiedź nie jest prosta, ese. Ona jest tą, której nie da się namalować ani wyrzeźbić...”

„Ona jest brakiem w ciemności – poza zmysłami. Ona mnie ocaliła... ale nie potrafiłbym ci jej opisać. Nikt tego nie potrafi, homes – ani teraz, ani nigdy”.

Jego uwielbienie wykracza poza sferę seksualną. Ten otwór ma w sobie coś, czego nie da się znaleźć u żadnego człowieka.

„Na pewno aby nie zamieniłeś po prostu jednego narkotyku na inny?”

„To nie tak, stary. To tylko wiara i radość ze służby”.

Zbyt radosne są te słowa. Kłamie. Ale nie tobie, lecz sobie samemu.

„Może i masz w sumie rację”. (Przejdź dalej).

„Wiem, że wymaga to czasu. Nie przejmuj się”.

„Myślę, że moim ulubionym narkotykiem mogła być miłość. I cały czas mam po niej zjazd”.

„Wzięła cię nieźle w obroty, co?” – pyta i spogląda na ciebie z powagą. „Nie martw się, bracie – ta miłość to tylko kropla w porównaniu z oceanem miłości Matki...”

„Matka pożre cię w całości i nigdy cię nie wypluje”.

„Po prostu pogódźmy się z tym, że się nie zgadzamy”. (Przejdź dalej).

„Byłem niedelikatny. Przepraszam. Przejdźmy dalej”. (Przejdź dalej).

„Spokojnie, stary. Wiem, że to wymaga czasu”.

„Hej, nie żebym oceniał. Sam mam problem z narkotykami”.

„Widzę – i smuci mnie to. Ale oddanie może cię ocalić. Mnie ocaliło”.

„Wiara to rodzaj narkotyku”.

„Już to kiedyś słyszałem, wey” – stwierdza, kręcąc głową. „I wiem, że nie zdołam cię tu teraz przekonać. Ale pomyśl – kiedy ostatni raz obudziłeś się po komunii z ciszą z kacem, żałując tego, co zrobiłeś poprzedniej nocy?”

W twoim organizmie krążą narkotyki mroczniejsze od alkoholu.

„To twoje buty tutaj leżą?” (Pokaż mu znalezione przez siebie czerwone półbuty).

„Zdaje się, że należały do mnie dawno temu...” – stwierdza, przyglądając się czerwonym półbutom, które trzymasz w ręce. „Musiałem zrzucić je jak skórę, aby zbliżyć się do jądra ciszy. Możesz je zatrzymać. Już ich nie potrzebuję”.

Utrudniałyby mu tylko wspinaczkę.

Prawdę mówiąc, te buty wyglądają dosyć elegancko.

„Jak w ogóle znalazłeś to miejsce? Ten kościół?”