Rozmowa · Tiago

„O, hej, wey! Na tyłach znajdziesz kawę... Znaczy miłość Matki”.

„Na tyłach znajdziesz kawę”? Brzmi to jakoś znajomo. Kawa i wyschnięte ciastka...

„Wiesz, gdzie jest drugie straszydło?” (Wskaż otaczające was dziwne maszyny).

„Drugie straszydło? Och, esa viejita muy estudiosa!” – śmieje się. „Nie wiem, homes”.

Viejita to... babcia?

„Dobra, dziękuję. Spróbuję ją znaleźć jakoś inaczej...”

„Musisz poczekać, aż wróci, albo...” – wzrusza ramionami.

Albo poszukać w jej radiokomputerze.

„Zaraz, czyli w kościele mieszka inna osoba? I jest to viejita?”

„Nie, tylko ją tak nazwałem z powodu jej ubioru. Tak naprawdę wygląda na bardzo młodą...” – stwierdza i drapie się po głowie. „A może nie na aż tak młodą... Wiek to jedna z wielu masek, które nosimy”.

Zaraz, a jeśli to Ruby?

„Czy kiedykolwiek sprawiała na panu wrażenie, jakby się tu przed czymś ukrywała?” – porucznik zdaje się myśleć o tym samym. Wyjmuje swój mały notatnik.

„Jak uciekinierka?” – pyta, zerkając na pozostawiony po drugiej stronie nawy samemu sobie radiokomputer pulsujący światłem. Po chwili kręci głową.

„Nie, wręcz przeciwnie – nie sądzę, aby przejmowała się stróżami prawa czy czymkolwiek innym. Może poza swoimi maszynami”.

„Rozumiem” – porucznik zdaje się zadowolony tą odpowiedzią. „Gdzie ona jest w tej chwili?”

„Mówiłem ci już, homes – nie wiem”.

„Jak możesz tego nie wiedzieć, skoro oboje tu mieszkacie?”

„Nie obchodzi mnie, dokąd chodzi. Widzę tylko, jak od czasu do czasu pisze na swoim komputerze. Ona i ja mamy różne zainteresowania”.

„I nie masz mi nic więcej do powiedzenia? Jak ona wygląda, co robi, kim jest?”

„Obawiam się, że nie, ese. Musisz poczekać, aż wróci, albo...” – wzrusza ramionami.

„Czy wygląda to, jakby się tutaj ukrywała? Albo przed kimś uciekała?”

„Jak uciekinierka?” – pyta, zerkając na pozostawiony po drugiej stronie nawy samemu sobie radiokomputer pulsujący światłem. Po chwili kręci głową.

„Nie, wręcz przeciwnie – nie sądzę, aby przejmowała się stróżami prawa czy czymkolwiek innym. Może poza swoimi maszynami”.

„I nie wiesz, gdzie ona jest?”

„To właśnie powiedziałem”.

„Jesteś tu już od dawna. Wiesz, czemu kościół został opuszczony?”

„To przez nalot policji jakiś czas temu” – odpowiada pozbawionym nagle emocji głosem.

„Był pan tego świadkiem?”

„Niezupełnie – a przynajmniej nie pamiętam już z tego wiele. To dzięki miłości Matki... Właśnie to jest takie wspaniałe w Matce – pozwala o wszystkim zapomnieć”.

Czyżby po prostu nie chciał rozmawiać o policyjnym nalocie z policjantem?

Zdaje się, że naprawdę nie pamięta. Jego poczucie czasu wydaje się dość mgliste.

„Widziałeś, co się stało?”

„Rozumiem, dziękuję”. [Odejdź].

„Zdaje się, że to by było na tyle, ese” – postać znika w mroku skrywającym więźbę kościoła.

„To była... interesująca rozmowa”.

„Jednak wciąż nie jestem pewny, czy znajdziemy tu naszą podejrzaną”.

„Jednak wciąż nie jestem pewny, jaki ma to związek z naszym dochodzeniem”.

„Ty musisz być kraboczłekiem”.

„Nigdy nie miałem się za kraba. Ale jeśli tak chcesz mnie nazywać, to nie będę cię powstrzymywał”.

„Prawdę mówiąc, jesteś bardziej jak pająk”.

Przez chwilę rozważa twoje słowa. „Zawsze myślałem o sobie bardziej jako o płomieniu. Przeskakującym między krokwiami i belkami” – na moment milknie. „Chyba powinienem popracować nad swoją techniką”.

To niejedyna technika, nad jaką pracuje. Spójrz na te rzeźby. A czy tam nie leży przypadkiem torba z narzędziami?

„Zaraz, czy ty wyrzeźbiłeś też te wszystkie figury?” (Wskaż najbliższą kolumnę).

„Jasne. Struganie to było coś, czym zajmowałem swoje ręce...”

„Teraz używam tych samych rąk w służbie czemuś większemu niż moje zniecierpliwienie”.

Dobrze. Zastanówmy się tu nad kontekstem i znaczeniem.

„Rozumiem, jaki był twój zamiar. To tak, jakby te postaci próbowały połączyć się w jedność z kościołem. A może nawet z samą Matką?”

„Zrobiłem to wszystko dla Matki, chłopie. Nie ma potrzeby tak tego roztrząsać”.

„Czym byłeś, zanim zostałeś kraboczłekiem?”

„Należałem do gangu, wey. Ale moje wspomnienia z tych czasów stają się niewyraźne... Większość z nich już zniknęła”.

„A więc byłeś w gangu i nie bardzo to pamiętasz? Wygodna sprawa”.

„Wygoda nie ma nic wspólnego z tym, co dzieje się na górze...” – stwierdza, wpatrując się w sufit.

W jego spojrzeniu widać głęboką tęsknotę. Jakby chciał zespolić się z tym, co jest tam, na górze. Wśród mroku.

„Czy pamięta pan, jak się nazywa?”

Porucznik nie jest szczególnie zainteresowany tą informacją. Próbuje po prostu zdobyć odrobinę kontroli nad rozmową.

„Mam na imię Tiago. Ale te sylaby nie znaczą już dla mnie wiele. Imię to nie jest tylko tożsamość, ale także...”

„...twoje miejsce wśród ludzi – miejsce na świecie. A ja nie potrzebuję już takiego miejsca”.

„Ja też nie dbam o imiona. Są niemodne. Nie obchodzi mnie nawet moje własne”.

„Niezupełnie o to chodzi, ale zmierzasz we właściwym kierunku” – stwierdza, uśmiechając się enigmatycznie. „Każdy z nas mógłby być kimś innym...”

„Wszyscy jesteśmy jednością, która sławi śpiewem chwałę Matki”.