Rozmowa · Ogrodniczka

„No nie wierzę, znowu pada śnieg...” – wzdycha młoda kobieta siedząca przy taczce.

„Ledwie kilka dni temu było już wiosennie...”

„Ciało zostało ściągnięte”.

„Ściągnięte?” – ogrodniczka prostuje się. „Znaczy, w końcu go już tam nie ma?”

Zupełnie nie ma.

„Zabrane z drzewa”.

„Ach... Dobrze” – drapie się po policzku. „Ale nie z podwórza. Rozumiem”.

„Może mi pan w takim razie powiedzieć, jak już je zabierzecie? Bo właściwie to właśnie na to czekam”.

Tak, informuj ją na bieżąco. Opowiadanie o każdej wykonanej przez ciebie drobnostce, nawet obcej osobie, sprawia ci dziwną przyjemność.

Nie! Nie informuj tej przypadkowej cywilki o niczym.

Nie! Nie donoś tej przypadkowej cywilce o niczym.

„Jest, ale ściągnięte na ziemię”.

„Ach... Dobrze” – drapie się po policzku. „Może mi pan powiedzieć, jak już je zabierzecie?”

„Ciało zostało zabrane”.

„Tak już zabrane-zabrane?” – pyta dziewczyna. Na jej twarzy widnieje wyraz wdzięczności.

„Zostało zabrane do kostnicy, by się nim tam zajęli”.

„Dobrze to słyszeć” – lekki uśmieszek. „Dziękuję panu. Wygląda na to, że zdążę przed kwietniem zasadzić miętę”.

Kiedy widzisz ten uśmiech, ogarnia cię dziwne uczucie. Psuje on tę chwilę. Jest nieszczery.

Co się tutaj dzieje?

To z pewnością nic takiego, szanowny panie. Zwykła paranoja.

Nie obchodzi mnie to. Chcę po prostu cieszyć się miłą chwilą.

Oczywiście, szanowny panie. Oczywiście.

„Nie ma go już na podwórzu. Jest... gdzie indziej”.

„W niebie?” – lekki uśmieszek. „Dziękuję panu. Wygląda na to, że zdążę przed kwietniem zasadzić miętę”.

„Nie, po prostu zabrane”.

„Zabrane do nieba?” – lekki uśmieszek. „Dziękuję panu. Wygląda na to, że zdążę przed kwietniem zasadzić miętę”.

„Mój partner mówi, że może mieć pani amoniak. Mógłbym trochę dostać?”

„Jasne. Ja już nie potrzebuję” – wyciąga z kieszonki na piersi małą kapsułkę i ci ją daje.

„Tylko niech pan nie przesadzi. Ja dostałam koszmarnego bólu głowy”.

„Muszę lecieć”. [Odejdź].

„Do zobaczenia, panie władzo”.

„Oczywiście. Nie będę zatrzymywać” – przeciera czoło żółtą niczym kanarek rękawicą.

Te rękawice bardzo by ci się przydały do autopsji.

„Jeszcze jedno. Mogę pożyczyć od pani rękawice?”

„Jasne, proszę je sobie zatrzymać. Mam drugą parę” – podaje ci rękawice. Nie wygląda na zirytowaną.

Naprawdę? Ani trochę? Może na odrobinkę zirytowaną.

Musi bardzo pilnować noszenia tych rękawic, bo dłonie ma czyste i delikatne.

„Dziękuję”. [Odejdź].

Nie, te rękawice nie są w moim stylu. [Odejdź].

Psst! Jej rękawice. Pomogą ci przy sekcji zwłok.

Jej rękawice. Masz przeczucie, że będziesz ich potrzebował. W końcu musisz zająć się ciałem denata.

Jeśli tam jest ciało, to będziesz potrzebować tych rękawic do sekcji.

„O co chodzi z tym całym jebać policję?”

„Słucham?” – zdaje się nie rozumieć.

Czuje się nieswojo. Może powinieneś zrezygnować z wypytywania jej pod tym kątem.

„Nieważne”.

Przesuwa się niezdarnie na swoim krzesełku.

„Na tabliczce jest napisane »jebać policję«”. (Pokaż palcem).

„Och?” – wyciąga szyję. „No, ja tego nie napisałam. Siedzę tu tylko”.

Nie powiedziałeś, że ona zrobiła ten napis. Spytałeś, czemu tam jest.

„Spokojnie. Nie chciałem pani wystraszyć”.

„Dobrze” – odpowiada i się rozluźnia.

„A ten drugi napis? »Świnie do domu«? Kim są te świnie?”

„Na ten temat też nic nie wiem. Jak mówiłam, nie ja to napisałam”.

Świnia to często używane określenie na funkcjonariuszy policji. Nie jest im przychylne.

Nawet jeśli nie ona zrobiła ten napis, to powinna go ZMYĆ.

„Powinna go pani zmyć przy najbliższej okazji. Jak na porządną obywatelkę przystało”.

„Dobrze” – mówi i prostuje się.

Zapewne tego nie zrobi.

„W porządku, pytam tylko”.