Rozmowa · Ogrodniczka

„No nie wiem...” – rozgląda się. „Tej, która leci w radiu. Co to ma wspólnego ze śniegiem czy marcowym ogrodnictwem?”

Wydaje się raczej zakłopotana niż zapędzona w kozi róg.

„Nic, to po prostu coś, co powiedział mi mózg”.

„W porządku”.

No, na co czekasz? Spytajże ją o disco. Potrzebujesz jakichś nowych numerów, żeby wyrwać się z tego martwego punktu.

„Słucha pani disco?”

„Yyy... Powiedziałabym, że nie”.

„Powinniśmy chyba zająć się tym, po co przybyliśmy do Martinaise” – przerywa jej porucznik, po czym zwraca się do ciebie: „Chyba że masz jeszcze jakieś oficjalne pytania?”

„Jeśli nie ma pan nic normalnego do powiedzenia, to chciałabym się spokojnie nad czymś zastanowić”.

„W porządku”.

„W porządku”.

Tak, nie będę tego mówił.

Lepiej odpuścić, zanim się w ogóle zacznie. Nic się tu nie ugra.

„W porządku. Śnieg to śnieg”.

„Mhm” – spogląda na swoją pełną topniejącego powoli śniegu taczkę.

„Jakie składniki odżywcze?”

„Głównie azot i siarka” – mówi, po czym wskazuje na niebo. „I pewnie też wyziewy fabryk i aerostatów”.

„Z tą babcią to trochę przesada”.

„Przesada? O czym pan mówi? Tak mi mówiła babcia, dobrze?”

Czuje się przesłuchiwana. Trudno powiedzieć, czy kłamie.

„Spokojnie. To nie jest przesłuchanie. Po prostu sprawdzamy pewne fakty”.

„Ma pani ciągle te sole? Chyba by mi się trochę przydało”.

„Jasne. Ja już ich nie potrzebuję” – wyciąga z kieszonki na piersi małą kapsułkę i ci ją daje.

„Policja potrzebuje, żeby ją pokierować”.

„Oczywiście. Dokąd?”

„Dziękuję, to na razie wszystko”.

„Nie ma sprawy” – kiwa głową i ściera z policzka grudkę ziemi.

Jest bardzo opanowana. Trzyma się prosto.

„Co jest na wschód stąd?”

„Brama do portu. I chyba jakieś zamieszanie? Nie obchodzi mnie lokalna polityka” – wzrusza ramionami. „Jest tam też sklep Frittte”.

„Co jest na zachód stąd?”

„Tylko woda...” – spogląda na jej taflę, mrużąc oczy. „Nazywają to chyba Zatoką Martyneską. Jest tam kilka wysp, ale trudno się na nie dostać”.

Na zachodzie jest cud...

„Co jest na południe stąd?”

„Trochę sklepów i most nad kanałem. Wiedzie na wybrzeże, ale jest chyba uszkodzony? Pewnie był jakiś wypadek”.

„Co jest po drugiej stronie kanału?”

„Wybrzeże. Mała wieś rybacka... i targ rybny. Ale zamknęli go już wieki temu”.

Rzędy stoisk pod szerokim dachem, na których rozkładano na starych gazetach stosy ryb. Woda, wszędzie woda – leje się z nieba w cieniu starego kościoła.

Otrząśnij się, jesteś chyba pod wpływem jakiegoś zimnego czaru...

„Coś jeszcze?” – dziewczyna patrzy, jak rozcierasz sobie boki, żeby się rozgrzać.

„Co to za targ rybny?”

„Nie wiem. Porzucony? Kiedyś każdej wiosny było tam gwarno, ale teraz nie ma tam nic. Poza narkomanami”.

„Szukam ciała człowieka”.

„Jest tam” – wskazuje na północ. „Na podwórzu, zaraz za tą dziurą w płocie”.

Nawet tutaj w wiosennym powietrzu daje się wychwycić nutę śmierci.

„Ach, o to chodzi” – wskazuje na północ. „Jest tam, na podwórzu”.

Czuje ulgę, że ktoś w końcu po nie przyszedł.

„Gdzie jestem?”

„Co chce pan przez to powiedzieć?”

„Jestem... zdezorientowany. Nie wiem, gdzie się znajduję”.

„W Martinaise, proszę pana. W mieście Revachol...” – rozgląda się, myśląc, co jeszcze powiedzieć. „To skrzyżowanie nazywa się Północnym Rondem”.

„Wie, gdzie się znajdujemy. Chodzi mu tylko o wskazanie kierunku”. Porucznik zdaje się czuć nieswojo z powodu poziomu przejawianej przez ciebie dezorientacji.

„Po prostu niech mi pani powie, gdzie jesteśmy, dobrze?”

„Jesteśmy w Martinaise, proszę pana” – rozgląda się. „To skrzyżowanie nazywa się... bodajże Północnym Rondem”.

„Wie pani, gdzie znajdę przedstawicielkę Wild Pines?”

„Wild Pines? Chodzi panu o tę kobietę z firmy?”

„Tak. Przedstawicielkę portu. Jej biuro powinno znajdować się gdzieś w pobliżu”.

„Och, to musi być ta kobieta na wielkiej łodzi” – wskazuje na północny zachód. „Tej przycumowanej do pomostu. Przypłynęła ze dwa tygodnie temu. Nie sposób jej przegapić”.

Nie podoba jej się ta wielka łódź. Ani kobieta, która na niej przebywa.

„Nie podoba się pani ta łódź?”