Rozmowa · Ogrodniczka

„Nie przeszkadza mi ona. Ma pan jeszcze jakieś pytania?”

Przeszkadza jej. Stanowi demonstrację siły, przez którą czuje się zagrożona. Nie wiesz czemu.

Nie drąż.

Nie chce poruszać tego tematu. Nie było zresztą łatwo wychwycić jej uczucia...

„Tak, właśnie o nią”.

„Co jest na północ stąd?”

„Pomost, Apartamentowiec Półwysep. Kilka innych budynków mieszkalnych... Nie za dużo”.

Pomost? Budynki? Apartamenty? Powinieneś je zbadać. Może wspiąć się na jakiś mur?

„Kim pani właściwie jest?”

„Ja? Jestem zwykłą ogrodniczką”.

Dobrze to ukrywa, ale pod jej potem i błotem jest... coś jeszcze. W jej sztywnej postawie.

„Fajowo. I co pani tu robi?”

„Pracuję”.

„Przy czym?”

„Mam szklarnię tam, na podwórzu” – wskazuje gdzieś za swoje plecy. „Chciałam tam trochę popracować...”

Czuje dyskomfort. Urywa w pół zdania.

Dociera do niej, że zaraz skrytykuje twoją pracę. A właściwie jej brak.

„Proszę się nie przejmować i mówić dalej”.

„Jak zapewne pan wie, na drzewie wisi tam ciało. I naprawdę mocno śmierdzi. Więc muszę robić przerwy”.

„Spokojnie. Jesteśmy tu, aby się tym zająć – wkrótce będzie mogła pani wrócić do pracy”.

„Dziękuję” – uśmiecha się grzecznie. „Głowę mi zaraz rozsadzi od tych wszystkich soli, których musiałam się nawąchać”.

Sole? Sole amonowe? Mogą się później przydać.

„Ale?”

„No... Jak zapewne pan wie, na drzewie wisi tam ciało. I naprawdę mocno śmierdzi. Więc muszę robić przerwy”.

„Jest tam ciało i nie pozwala pani pracować”.

„Tak” – chyba poczuła ulgę. „Naprawdę śmierdzi, więc muszę robić sobie przerwy”.

„Miło panią poznać, Zwykła Ogrodniczko. To teraz kolejne pytanie”.

„Mnie też miło pana poznać, panie władzo”.

„Jesteś kimś jeszcze”.

„Czyżby?”

Szybkość, z jaką odpowiada, zdecydowanie nie wskazuje na twój błąd.

„Może tak”. (Kiwnij głową). „Miło panią poznać, Zwykła Ogrodniczko. Mam inne pytanie”.

„Tak. Co pani tu robi?”

„Znowu pada...” – wzdycha młoda kobieta siedząca przy taczce.

„Ledwie godzinę temu było pogodnie...”

„Witam, panie władzo. Jak leci?”

„Wrócił pan”.

„Mam do pani kilka pytań”.

„Oczywiście. W czym mogę pomóc?”

„Może później”. [Odejdź].

„Wydaje się pani zaskoczona”.

„Po prostu rzadko widuje się tu policję”.

Dobrze to zresztą widać. Ściany są pstrokate od graffito, a korek za twoimi plecami jest kompletnie nieuregulowany.

„MOR w Martinaise?” – młoda kobieta podnosi na ciebie wzrok. „W czym mogę pomóc?”

Jest czarnoskóra.

„Jest pani czarnoskóra”.

„Co chce pan przez to powiedzieć?”

Spytaj ją o muzykę. Rozmowa od razu nabierze życia, spoczko!

„Jakiej muzyki słucha pani ostatnio?”

„No nie wiem...” – rozgląda się. „Tej, która leci w radiu?”

Wydaje się raczej zakłopotana niż przestraszona.

„Słucha pani disco?”

„Yyy... Powiedziałabym, że nie”.

„Powinniśmy chyba zająć się tym, po co przybyliśmy do Martinaise” – przerywa jej porucznik, po czym zwraca się do ciebie: „Chyba że masz jeszcze jakieś oficjalne pytania?”

„W porządku”.

„W porządku”.

„Nic”.

„Powinniśmy zająć się tym, po co przybyliśmy do Martinaise” – zwraca się do ciebie porucznik.

„Jasne” – mruży oczy.

No to co? Ja też.