Rozmowa · Uszkodzony notatnik

Nie, nie uwielbiasz. Jesteś ludzkim urządzeniem pomiarowym, niemal w stu procentach intelektualistą.

Zebranie tych akt spraw w całość będzie wymagało wysiłku, ale da się to zrobić. Później, kiedy już skończysz dokładnie im się przyglądać.

„Czy dwie sprawy na tydzień to duże obłożenie pracą, poruczniku?”

„Hm?” – podnosi wzrok znad notatek. „Dwie skomplikowane sprawy to całkiem dużo, tak. Trzeba się naprawdę mocno wysilać. Nie zalecałbym tego. Można zacząć popełniać błędy”.

Kiwnij głową i wróć do notatek sprawy.

„Wygląda na to, że dwie sprawy tygodniowo to moje dotychczasowe obłożenie pracą, poruczniku. Ale nie jestem pewien, czy je rozwiązywałem”.

„Dwie?” – pyta, unosząc brwi. „To dużo. Nie miałem, nawiasem mówiąc, na myśli, że popełniasz pomyłki. To było aroganckie z mojej strony”.

„Żwawe, równe tempo. Takie właśnie lubię”.

„Osobiście wolę zwykłe obłożenie pracą” – mówi, po czym odwraca głowę ku swoim notatkom. „Kwestia stosowanych metod”.

Nie ty. Ty jesteś perpetuum mobile.

„Wypalony to ja jestem na pewno”.

„Nic nie szkodzi” – kiwa głową, po czym odwraca ją ku swoim notatkom. „Wszystkich nas to prędzej czy później spotyka”.

„Nie wątpię, że popełniłem masę błędów”.

„Nic nie szkodzi” – kiwa głową, po czym odwraca ją ku swoim notatkom. „Wszyscy się czasem mylimy”.

Bóg wie, że mnie to nie ominęło... Stara się o nich nie myśleć.

Przejrzyj białe dokumenty.

Nie są tak do końca białe. Mają pożółkłe od słońca i alkoholu smugi, a w dodatku są pokryte niebieską siecią zwartego, odręcznego pisma. Atrament rozmył się niczym farby plakatowe i wyciągnął swoje macki na całe stronice. Sam papier jest poznaczony słabo widocznymi, czerwonymi liniami tworzącymi krótkie akapity.

Co kilka stron widzisz czerwoną pieczęć z napisem „AKTA SPRAWY. UDOKUMENTOWAĆ”. Akt tych jest niemało – doliczasz się ponad stu przemokniętych, pogniecionych, wystrzępionych stronic, które rozsypują ci się w rękach. Wydają się dość uporządkowane i zapisane wyjątkowo zwartym, acz mocno nieczytelnym pismem.

Co tam jest? O czym one są?

O pracy. O trudzie. O biedzie. O dzielnicy Jamrock. To notatki ze śledztw począwszy od stycznia tego roku, 51. Dokładną ich liczbę ciężko ocenić, bo brakuje stron, a w dodatku użyto dziwacznej konwencji nazewniczej, ale jest ich co najmniej dwadzieścia, może nawet trzydzieści. Rozpoczętych, nie zamkniętych, znaczy się.

Jest połowa marca. Próbowałeś rozwiązać średnio dwie sprawy na tydzień.

Jak to? To wszystko?

Powąchaj notatnik.

Kwaśny smród rozkładającego się pokarmu przeszedł na celulozę. Stanowi teraz bazę jej aromatu. Oprócz niego wyczuwasz również słabe nuty zgniłego mięsa – aromat samej śmierci! Artysta dodał też do tej kompozycji wyraźnie wyczuwalny cytrusowy zapach płynu do mycia toalet.

No wiesz, tych takich jakby mydełek, które wkładają do nich w publicznych szczalniach, co się pewnie nazywają Fermi-Discrete albo Axel czy jakoś podobnie. W swojej życiowej podróży ten notatnik widział wnętrze publicznej toalety.

Zamknij się, nosie. Nie potrzebuję twojej pomocy. Ani w ogóle niczyjej!

Twój nos nie rozumie, co zrobił nie tak.

Porucznik przygląda się, jak przybliżasz i oddalasz od nosa przemoczoną wodą z kibla masę, próbując ją dobrze obwąchać. Analitycznie.

Po chwili nie wytrzymuje. „Przepraszam, ale muszę spytać jeszcze raz. Jak on trafił do śmieci?”

„Musiał mi burzyć styl”.

„Jak bardzo ten notatnik” – wskazuje na niego – „nie byłby uszkodzony, stanowi oficjalną dokumentację. Prawdopodobnie zawiera notatki dotyczące wielu aktywnych śledztw – a może nawet listę funkcjonariuszy działających pod przykryciem. Na pewno też informatorów. Radzę zintegrować je ze swoim stylem. Dla dobra nas wszystkich”.

Łatwiej to powiedzieć, niż zrobić. Jak ta żałosna kupa papieru i plastiku może stać się très disco?

Przyjmujemy wyzwanie. Powinieneś rozglądać się za elementami stylistycznymi, które zmienią tę kupę papieru w niewyobrażalną wspaniałość.

Powinienem to wrócić do znajdowania jakiegoś sensu w całym tym śledztwie. (Odrzuć).

No nie wiem. Widzisz ty, jaki ten notatnik jest nijaki? Zwykły zacisk, nieinteresujące, cuchnące kiblem papiery. Przydałoby się nadać mu trochę szyku! No dobrze, już nie przeszkadzam. Przepraszam za wtrącenie się.

No nie wiem, wydają mi się jakieś złowrogie. Jakby było w nich coś, co chce mnie dopaść.

O czym ty mówisz? Nikt cię nie chce dopaść. Obudź się, chłopie! Upiększ ten gliniarski notatnik!

No dobra. To chyba niezły pomysł. (Zgódź się).

No jasne. Spójrz, jaki ten notatnik jest nijaki. Zwykły zacisk, nieinteresujące, cuchnące kiblem papiery. Przydałoby się nadać mu trochę szyku. Poprawiłoby ci to humor.

Boże, to brzmi niebezpiecznie. Pamiętaj, żeby więcej go nie wyrzucać.

„Bardzo przepraszam...” – mówi, otwierając swój idealnie czysty niebieski notatnik. „To coś wzbudziło we mnie nagłą potrzebę sprawdzenia, że w moim wszystko jest w porządku”.

Nie ma potrzeby. Wygląda świetnie. W przeciwieństwie do twojego – bluźnierczej, ociekającej ekskrementami kupy papieru.

„Może ktoś z Whirling wrzucił je do śmieci? Nie wiem. Jestem nudziarzem”.

„Nudne? Raczej niebezpieczne. Powinieneś zrobić dokładną inwentaryzację tych notatek, aby upewnić się, że nic z nich nie wpadło w ręce wrogów MOR-u: zorganizowanej przestępczości czy czegoś gorszego... Oficjalne notatki zawierają dane informatorów a nawet funkcjonariuszy działających pod przykryciem”.

„Chyba nie chciałem być dłużej gliniarzem”.

„Przykro mi to słyszeć” – przez moment nie wie, co ci odpowiedzieć.

Żal mu ciebie.

„Tak czy inaczej, mamy szczęście, że znalazłeś te notatki. Sprawdź, czy wszystko tam masz. Urzędowe dokumenty są... no, niebezpieczne. Zawierają poufne informacje”.

„Roztaczają jakąś złowrogą aurę. Może musiałem je zgubić, aby rozpoczął się wielki rozlew krwi...?”

„Musiałeś je zgubić, aby rozpoczął się rozlew krwi? O czym ty mówisz?”

„Mówię w językach”.

„Czy czynisz również dokładne inwentaryzacje?” – pyta, wskazując zniszczone notatki. „Powinieneś to przejrzeć. Oficjalne notatki zawierają dane informatorów, a nawet funkcjonariuszy pod przykrywką. Jeśli wpadną w ręce wrogów MOR-u, może rozpętać się ten rozlew krwi”.

„Nie wiem”.

„Też nie wiem...” – stwierdza, wskazując zniszczone notatki. „Powinieneś to przejrzeć i upewnić się, że nic nie zginęło. Oficjalne notatki zawierają dane informatorów, a nawet funkcjonariuszy pod przykrywką. Jeśli wpadną w ręce wrogów MOR-u, może rozpętać się ten rozlew krwi”.

„Roztaczają jakąś złowrogą aurę. Wyczuwam mroczne fluidy. Może musiałem je zgubić?”

„Musiałeś je zgubić ze względu na mroczne fluidy? O czym ty mówisz?”

„Jestem w zasadzie pewien, że wyrzuciłem go – albo ktoś wyrzucił – do toalety w moim pokoju w hostelu. Czuć tę samą tabletkę”. (Postukaj się po nosie).

„Dobrze, rozumiem” – na moment zapada cisza. „Ale czemu?”

„Tak, wciąż nie mam ochoty o tym rozmawiać”.

„Dobrze, nie ma sprawy” – odwraca się i zaczyna organizować własne notatki, zostawiając cię sam na sam z twoimi.