Rozmowa · Uszkodzony notatnik

Można zmienić drogę myśli po synapsach. Mózg może przybrać nowe kształty.

Nie dla ciebie – dla mieszkańców Revacholu.

Dla osiemdziesięciu tysięcy ludzi pod twoją opieką.

Pod opieką 41. komisariatu, gdzie maszyny do pisania stukają długo w nocy, a funkcjonariusze kroczą po wielkich stopniach i moście. I będą to robić na długo po tym, jak kartka wyląduje w zimnych wodach wybrzeża, a pismo na niej rozpłynie się w nicość. Materiał przestanie istnieć.

Wiatr porywa pamiątkę daleko od ciebie, na południowy zachód. Wkrótce bladofioletowa kropka znika.

Co tam było?

Nie. Nie powinieneś był o tym znów myśleć... Teraz część tych słów znów utkwiła ci w głowie.

Spójrz jeszcze raz na notatnik.

Notatnik (wywołanego pustką) zdrowia psychicznego jest tak samo okropny, jak był ten uszkodzony: stanowi kupę przemoczonego papieru zwisającego z trzymanej przez ciebie w dłoni podkładki.

Notatnik pustki to przedmiot specjalny, którego można używać zarówno jako przedmiotu INTERAKTYWNEGO, jak i NARZĘDZIA, które możesz wziąć w dłoń i otrzymać premię do umiejętności. Znajdziesz go w zakładce NARZĘDZI swojego EKWIPUNKU.

[Schowaj notatnik i odejdź].

Notatnik (wywołanego pustką) zdrowia psychicznego jest i tak równie okropny, jak był ten uszkodzony: stanowi kupę przemoczonego papieru zwisającego z zacisku podkładki. Lepiej nie trać na niego więcej czasu.

Notatnik pustki to przedmiot specjalny, którego można używać zarówno jako przedmiotu INTERAKTYWNEGO, jak i NARZĘDZIA, które możesz wziąć w dłoń i otrzymać premię do umiejętności. Znajdziesz go w zakładce NARZĘDZI swojego EKWIPUNKU.

Nie puszczaj jej. Przeczytaj.

Dłonie ci drżą, a wraz z nimi kartka. Czytasz dalej: „Każdego ranka, kiedy wychodzę z domu, a Ty leżysz za moimi plecami i śpisz, odnajduję w sobie odrobinkę smutku. Niosę ją w swojej piersi po Voyager Road...”.

„Z każdym krokiem ten smutek rośnie, a kiedy docieram do stacji paliw, wypełnia mnie już całkowicie. Wsiadam do kolejki i oglądam się do tyłu, z pantografu lecą iskry. Wiem, że będę się tak czuła do późnego popołudnia, kiedy wysiądę z 42 i wrócę do ciebie...”

Czytaj dalej.

„Ty, Ty. Każdy krok, który robię, jest lżejszy od poprzedniego. Sprawia niemal, że chcę biec! I czasem biegnę. Nie mogę uwierzyć, że Cię poznałam, nie mogę uwierzyć w szczęście, jakie z Tobą czuję. Masz rozległą, bardzo rozległą duszę, a ja zawsze, zawsze będę do niej wracać”.

Czytaj dalej.

„Buziaki, buziaki, buziaki”. Czujesz, jak z płuc ucieka ci powietrze, a z mózgu krew. Wszystko wokół ciemnieje. Pojawiają się małe, białe kropki...

Iskry lecą z pantografu niczym śnieg. Oddalający się tramwaj...

Czujesz, jak notatnik wymyka ci się z ręki.

Nie! Nie! Trzymaj się.

Trzymaj się.

Ale czego? Nie ma nic...

„Detektywie, wszystko w porządku?”

Upadnij na bok.

„Buziaki, buziaki, buziaki”. Czujesz, jak z płuc ucieka ci powietrze, a z mózgu krew. Wszystko wokół ciemnieje. Pojawiają się małe, białe kropki...

Przestań, odłóż to...

Zamykasz przegródkę. Trudno ci się oddycha – powietrze wydaje się w jakiś sposób kwaśne. Szufladka jest zamknięta. Z białych kart w twojej dłoni skapuje niebieski atrament.

Trzęsie ci się ręka. Tętni w tobie adrenalina.

Co to było?

Przez całe ciało przebiega ci dreszcz. Uczucie zimna. Nieustający chłód.

Słyszysz, jak na zewnątrz wyje wiatr. Znad Martinaise spada na ziemię nagła wichura. Łomocze szyldami i okiennicami.

WYJDŹ NA ZEWNĄTRZ.

Wezmę to na zewnątrz. [Odejdź].

Co?

Daleko stąd i na zewnątrz trzciny szumią z desperacją. Wyjdź.

Czytaj dalej.

Dłoń, w której trzymasz kartkę, drży. Czytasz dalej: „Każdego ranka, kiedy wychodzę z domu, a Ty leżysz za moimi plecami i śpisz, odnajduję w sobie odrobinkę smutku. Niosę ją w swojej piersi po Voyager Road...”.

Schowajże ją!

Pocą ci się palce. W miejscu, w którym trzymały woskowy papier, pozostaje ślad. Kartka leży obok odcinków biletów.

Odłóż ją.

Najpierw powąchaj.

Pachnie gumą do żucia. O smaku morelowym.

Dokładnie tak samo, jak papierek po gumie, który znalazłeś. To taka sama guma...

Nuta cynamonu, końca lata. Podejrzewasz, że na etykiecie jest napisane „Tutti Frutti”.

Czujesz to coś z tyłu twojej głowy? Ten cichy głosik, ten stłumiony krzyk? Już wcześniej czułeś, że to zły pomysł, ale zwłaszcza teraz jest jeszcze gorzej. Jak bardzo byś nie próbował, nie możesz tego teraz przeczytać.

Masz najpierw sprawy do załatwienia. Porozmawiaj wcześniej chociaż z szefem Związku... Na długo cię powstrzymać nie zdołam, ale to jest akurat wystarczająca wymówka.

Zamknij przegródkę na delikatne materiały.

Zrobienie tego sprawia, że odrobinę – naprawdę odrobinę – trudniej ci się oddycha. Przegródka jest zamknięta. Z białych stronic w twojej dłoni cieknie niebieski atrament.

Co jest w środku?

Dwa odcinki biletów i ręcznie wykonana pocztówka.

Jebać to. Chowam ten notatnik. [Odłóż go].

WCIĄŻ SIĘ NIE UDAJE. Jebać tę przegródkę. Powinieneś wyrzucić tego śmiecia.

Dziwne. Czemu cię to tak złości?

Otóż niestety tego nie robisz. Ściskasz plastik, żeby go przesunąć, ale nic się nie dzieje. Potem go wyginasz. Potem próbujesz wyłamać. Zacięło się, cholerstwo.

Nagle rozbłyskuje w tobie gniew o nasileniu szału. Przez moment, nim przygasł, poczułeś, jakbyś miał wręcz zapłakać ze złości. I każe ci się to zastanawiać... czemu?

To niesprawiedliwe, oto czemu. Nie możesz się już nawet do tego czegoś dostać!

Jebane pijaczki, to ich wina. Trzeba było napić się z CZASZKI tamtego skurwiela...