Rozmowa · Elizabeth

„Nie mam ci nic do powiedzenia. Dlaczego marnujesz swój czas?” – pyta, krzyżując ręce na piersiach.

„I co mi niby zrobicie?”

„Hmm” – porucznik nie jest zadowolony z tego podejścia.

„Co ci zrobimy?” – pyta i zaczyna się śmiać. Jej śmiech jest zimny, pozbawiony radości.

Poproszono cię właśnie o to, żebyś tego nie mówił, a ty i tak to powiedziałeś. Ty niesforny wyrostku! Powiedziałeś to!

„Związek nic ci nie zrobi. Nie jest przestępczym syndykatem – to organizacja robotnicza”.

„Mhm...” – dobiega chrapliwe potwierdzenie od strony stołu. „Właśnie tak, cholera”.

„Jeśli już, to właśnie MOR robi coś tym ludziom...” – kręci głową. „Ale odbiegliśmy od tematu”.

Czemu to powiedziałeś? Zapomniałeś, że jesteś gliną? Znowu?

„Jesteś Lizzy? Elizabeth? Panna Beaufort?”

„Proponuję nie marnować czasu na trywialne uprzejmości i skupić się raczej na powodzie tej wizyty – na Titusie Hardiem” – wskazuje wysokiego mężczyznę stojącego przy stole.

Choć doskonale panuje nad sobą, coś zmieniło się w jej spojrzeniu, w tym, jak stoi, jaką ma minę...

Wziąłeś ją z zaskoczenia. Dociśnij mocniej.

„Hardie? Nie, jeszcze nie. Mam inne pytanie”.

„Nie. Rozmawiaj z Titusem”.

„Mówił mi o tobie Luźny Leo. Lubi dużo gadać”.

„Nie jesteś tu po poradę prawną. Chodzi ci o przesłuchanie tych ludzi”.

Ty decydujesz o tempie i temacie waszych rozmów. Daj jej to do zrozumienia.

Ktoś taki jak Luźny Leo mógł powiedzieć cokolwiek. Nie ograniczaj się, szanowny panie.

„Mówił, że pan Evrart wysłał cię na studia prawnicze?”

„Reprezentuję Związek i tych ludzi” – wskazuje grupę wokół stołu. „Nie róbmy z tego sprawy osobistej”.

To bardzo drobne zwycięstwo.

„Mówił, że jesteś Doux et Sucré maszyną śmierci pana Evrarta”.

„Niczego takiego nie powiedział” – odpowiada, przypadkowo unosząc głos. „Nie chodzi o mnie”.

„Uspokójmy się wszyscy. Pozostańmy profesjonalistami”.

To była podła taktyka, kolego.

„Mówił, że masz dług u pana Claire'a”.

„Mówił, że jesteś w Związku od brudnej roboty. Naprawiasz, co zepsute”.

„Jestem radczynią prawną” – oznajmia. „Nie róbmy z tego sprawy osobistej”.

Zgasiła cię jak peta, bo jesteś zwykłym mięczakiem.

„Czemu jesteś taka agresywna?”

„Jestem agresywna? To ty zarabiasz na życie, stojąc na straży przemocy. Ci ludzie są zwykłymi robotnikami portowymi”.

„Czy zwykli robotnicy portowi szpiegują policję? Pozwoliliśmy ci się wywinąć, panienko. Nie licz, że to się powtórzy”.

„Rozmawialiśmy z Evrartem Claire'em. Wiemy, kim są ci ludzie. To zbrojne ramię Związku”.

„Słuchajcie, sługusy Moralinternu. Jesteście mafią wymuszającą bezprawną prywatyzację Revacholu. Dwudziestu spasionych facetów z Okcydentu kradnie to wszystko – a wy jesteście ich ochroniarzami”.

„Tak jest!” – wysoki mężczyzna o szerokich barach bierze łyk piwa.

„Więc pytaj, o co chcesz zapytać, albo wracaj do swoich dowódców”.

„Świat potrzebuje finansowej strefy buforowej. Nie trzeba się tak emocjonować”.

„Nikt tu nie jest emocjonalny” – wyraz jej twarzy staje się jeszcze bardziej surowy. „Rób swoje. Zadaj pytania i odejdź”.

„Prywatyzacja nie jest bezprawna. Jest czadowa i zabawna. Może po prostu nie pamiętacie zbytnio historii?”

„Nie potrzebuję peanów na cześć prywatyzacji wygłaszanych przez glinę do wynajęcia” – jej twarz tężeje. „Po prostu rób swoje. Zadaj pytania i wynoś się z Martinaise”.

„Nie wiem, skąd ta informacja, ale jest błędna. MOR ma ścisłe zasady i jest silny. Czyli odwrotnie niż wy, socjaliści”.

„Wytrzeźwiej” – jej twarz tężeje. „Rób swoje. Zadaj pytania i wynoś się z Martinaise”.

„Nieźle. Dobry początek. Przejdźmy o krok dalej – zbrojne powstanie. Jakie plany ma Związek?”

„No proszę, komediant” – jej twarz tężeje. „Rób swoje. Zadaj pytania i wynoś się z Martinaise”.

Dziwne. Jakby ludzie nie wierzyli, że gliniarz może być socjalistycznym rewolucjonistą.

„Dobra, tak zróbmy. Zajmijmy się tymi pytaniami”.

„Tak” – jej twarz tężeje.

„Hmm. Więc szpiegowałaś nas. A teraz reprezentujesz podejrzanych o morderstwo – zwykłych robotników portowych”.

„Czy robotnicy portowi szpiegują policję? Byłaś na tym rogu przez cały dzień. Teraz wiemy dlaczego” – uśmiecha się. „Zwykli robotnicy portowi...”

„Je jestem agresywna?” – unosi brew. „Słuchaj, sługusie Moralinternu. Należysz do mafii wymuszającej bezprawną prywatyzację Revacholu. Dwudziestu spasionych facetów z Okcydentu kradnie to wszystko – a ty jesteś ich ochroniarzem”.

„Więc jednak nie jesteś porządną obywatelką”.

Wzrusza ramionami. Prawie żadnej reakcji.

Reakcja jest, tyle że ją stłumiła.

„To nie jest podejście porządnej obywatelki”. (Pokręć głową).

„Słyszałam o twojej przypadłości. Ludzie gadają. Ja nie mam do tego cierpliwości. Ani współczucia”.

Tani chwyt, ale skuteczny. Nie uzyskałeś pożądanego efektu, ale jakiś wystąpił.

„Ten obsceniczny napis. Mówiłaś, że go zmyjesz”.

„Chodzi o twój alkoholizm, prawda? Ludzie gadają” – mruży oczy. „Nie mam do tego cierpliwości. Ani współczucia”.

„A więc ten znak będzie się musiał wyczyścić sam?”