Rozmowa · Elizabeth

„Słyszałam o twojej przypadłości. Ludzie gadają. Ja nie mam do tego cierpliwości. Ani współczucia”.

„Tylko szczerze, jakiej muzyki słuchasz?”

Przygląda ci się, jakby zastanawiała się, czy odpowiedzieć na to pytanie... a po chwili kręci nieznacznie głową.

„Muzyki anodic dance, nie zrozumiałbyś”.

Nie dość, że rozumiesz, to jeszcze ją znasz.

„Chwila, oczywiście, że rozumiem. To progresywny krajobraz dźwiękowy. Łączy nomadyczne rytmy z melodiami stylu pop”.

„Dobra, masz słownik. Ale to nie znaczy, że rozumiesz...”

„Muzyka taneczna. Czyli w zasadzie disco? O nim wiem wszystko”.

„Nie” – odpowiada, wyrównując oddech. „To nie disco. Disco to żywy trup”.

„Ni cholery”.

„Chyba można powiedzieć, że trzymacie ją pod respiratorem”.

„Dobra, miej tam sobie własną opinię”.

„Taki mam zamiar” – raczej nie udało ci się zmienić jej zdania.

„My czyli kto?”

„Hjelmdallermanni”.

„Hjelmdallermanni” to odniesienie do serii książek przygodowych w nordyckim klimacie, Człowiek z... W sumie to to nie jest zbyt pomocne. Nie będę już przeszkadzać.

Przepraszam.

„O, jesteś fanką hjelmdallerowych klimatów?”

„Nie” – nie wygląda na kogoś, kogo pociąga popularna fantastyka przygodowa.

„Wielu ludzi ceni sobie dobrą bibę z disco”.

„Mam. To. Gdzieś”.

Lewy prosty w twoją gębę.

„Wiesz co, może to i racja”.

„Nie będziemy dłużej dyskutować na temat twojego muzycznego gustu, funkcjonariuszu. Masz jakieś pytania do mojego klienta czy nie?”

„Dobra, zmieńmy płytę”. (Zakończ).

„Zgoda”.

„Racja. Nie wiem zupełnie nic. Czym jest muzyka anodic?”

„Dla ciebie to coś za horyzontem”.

Nigdy nie doświadczysz tej muzyki tak jak ona. Jest jej wręcz trochę smutno z tego powodu. Po chwili to uczucie przemija.

Ma na myśli, że to element przyszłości, której ty nie doświadczysz.

A jeśli chcę? Z jakiegoś powodu mam ją w umyśle...

Nie ma nic, czego nie osiągnąłby zdeterminowany człowiek.

Ta, nic mnie to nie obchodzi.

Jasne, po co interesować się światem wokół nas. Wracaj do brutalnej i nudziarskiej detektywistycznej roboty.

O, zdecydowanie rozumiesz.

„A co jak chcę porozmawiać z tobą, nie z Titusem?”

„To, czego chcesz, nie ma znaczenia, funkcjonariuszu. Nie poddawaj próbie swojej władzy – w Martinaise jesteś nikim”.

Wiem, co myślisz. Chcesz spytać „I co mi niby zrobicie?”. Nie pytaj. To, że masz coś w głowie, nie znaczy, że powinieneś to mówić.

Niczego nie stracisz, nie mówiąc tego.

„Hej, mogę pożyczyć twoje rękawice ogrodnicze?”

„Nie”.

„Mam problem z pewnym trupem. Byłbym bardzo wdzięczny”.

„Odpowiedź brzmi »nie«”.

„Daj spokój, Lizzie” – wielki mężczyzna upija łyk piwa. „My, mieszkańcy Martinaise, jesteśmy szczodrzy. Posiadamy własność”.

O rany. Serio? Polityka? W takim momencie?

„No dobrze” – odpowiada i daje ci swoją parę żółtych ogrodniczych rękawic.

„Dziękuję, towarzyszko. Własność to jak kradzież”.

„Wulgarny idiota” – kręci głową.

Uważa, że twoje rozumienie robotniczej walki jest przestarzałe o jakieś sto lat.

„Nie zasłużyłem na ten prezent. Powinnaś była zmusić mnie, żebym bardziej pomataczył”.

„Nie dziękuj jej – podziękuj mnie”.

Kolejny dzień mataczenia i kombinowania w wolnym świecie!

„Dziękuję”.

„Nie dziękuj jej – podziękuj mnie”.

„No, pamiętaj o tym – T ci wyświadczył przysługę, koleś”.

„Nie powinnaś była mi tak pomagać. Jestem twoim wrogiem. Natura to walka”.

„Masz rację. Nie powinnam była”.

„Dobrze”.

Milczy.

„No to powinienem porozmawiać z Titusem!” [Odejdź].