Rozmowa · Elizabeth

„Powinieneś”.

„Jesteś ósmym chłopakiem Hardiego? Dziewczyną Hardiego?”

„Nie jestem” – odpowiada oschle.

„Mogłabyś być, Liz. Mogłabyś być, kim chcesz. Nawet modelką”.

„Nawet mode...” – jej twarz tężeje. „Glen, studiowałam prawo. Jestem prawniczką”.

Ma rację. Ze swoją buzią pasowałaby nawet na okładkę La Débutante International.

„Dobrze, zmieńmy temat”.

„Proszę bardzo”.

To nie ona. Nie jest dziewczyną Hardiego. Zdecydowanie nie.

„Opanuj się, Glen. Była na studiach prawniczych”.

„No i co z tego, kurwa? Dużo modelek to są naprawdę mądre osoby, zjebie!”

„Nie, Glen – nie są”. Jej ton jest zimny i obojętny.

Nie zmieniło to jej opinii o tobie.

„Wiesz, ma rację. Jesteś bardzo ładna”.

Jej lodowate spojrzenie mówi więcej niż słowa: nie jest rozbawiona.

„Jaką pełnisz w tym wszystkim rolę?”

„Jak już mówiłam, jestem radczynią prawną” – odpowiada, krzyżując ręce na piersiach. „Masz problemy ze słuchem?”

„Oczywiście jestem prawniczką. Radczynią prawną Związku Robotników Portowych” – odpowiada, krzyżując ręce na piersiach. „Radzę uważać na to, co mówisz do moich klientów”.

„Ja się tym zajmę” – mówi kobieta do tłumu w stołówce, po czym odwraca się do ciebie...

„Funkcjonariusz Dyskotekowiec” – uśmiecha się zimno. „Wciąż zastanawiasz się, czy słuchamy disco? Nie, nie słuchamy już disco”.

Jakby nagle odmienił się jej charakter. Młoda kobieta jest zimna jak lód.

„To było tylko spostrzeżenie. Reakcja na bodziec”.

„Jasne, reagowanie na bodźce... A przy okazji – nie jestem ogrodniczką. Jestem radczynią prawną Związku Robotników Portowych” – odpowiada, krzyżując ręce na piersiach.

„Przejdźmy więc do rzeczy – szukasz Titusa Hardiego. Myślisz, że ma informacje, które mogą ci pomóc. Być może ma” – stwierdza, wskazując mężczyznę po swojej prawej.

„To Titus. Porozmawiaj z nim. Ale wiedz jedno: będę cię miała na oku. Żadnych siłowych działań ani oficjalnych posunięć. Dzielnica Martinaise nie uznaje waszego prawa do aresztowania jej mieszkańców”.

„Nie ma znaczenia, czy uznajecie nasze zwierzchnictwo. Jeśli zajdzie potrzeba, dokonamy aresztowania”.

Milczy, ale jej spojrzenie mówi samo za siebie.

Czy to może być ta panna Beaufort, o której wspominał Luźny Leo? Ta, którą pan Evrart wysłał na studia prawnicze?

Jak jej idzie to czyszczenie znaków? „Jebać policję” i takie tam? Mówiła, że to zmyje.

Yyy... Pamiętasz, że Luźny Leo wspominał coś o jakiejś prawniczce Elizabeth... ale jesteś zbyt głupi, żeby przypomnieć sobie dokładnie.

„Chciałem tylko dowiedzieć się więcej o okolicy, zanim się rozejrzę. To normalne”.

„Tak, to ekstremalnie normalne... A przy okazji – nie jestem ogrodniczką. Jestem radczynią prawną Związku Robotników Portowych” – odpowiada, krzyżując ręce na piersiach.

„Jesteś tą ogrodniczką!”

„Nie, nie jestem ogrodniczką. Jestem radczynią prawną Związku Robotników Portowych” – odpowiada, krzyżując ręce na piersiach.

„Zgadza się, jestem epidermochromatycznym funkcjonariuszem policji. Pogódź się z tym”.

„Oczywiście, a ja jestem po prostu epidermochromatyczną radczynią prawną Związku Robotników Portowych” – odpowiada bez mrugnięcia okiem.

„Nie szukam kłopotów. Jestem tu tylko, żeby wykonywać swoją pracę i tyle”.

„Oczywiście, wykonywałeś tylko swoje obowiązki... A przy okazji – nie jestem ogrodniczką. Jestem radczynią prawną Związku Robotników Portowych” – odpowiada, krzyżując ręce na piersiach.

„Chciałem się tylko dowiedzieć, jakiej słuchasz muzyki. Byłem ciekawy i tyle!”

„Jasne, byłeś ciekawy... A przy okazji – nie jestem ogrodniczką. Jestem radczynią prawną Związku Robotników Portowych” – odpowiada, krzyżując ręce na piersiach.

„Okłamałaś mnie! Nie jesteś ogrodniczką!”

„Zgadza się, nie jestem ogrodniczką. Jestem radczynią prawną Związku Robotników Portowych” – odpowiada, krzyżując ręce na piersiach.

„Detektyw Kolor Skóry” – uśmiecha się zimno. „Wciąż jestem czarna, jak widzisz. Masz jeszcze jakieś spostrzegawcze obserwacje?”

Jakby nagle odmienił się jej charakter. Młoda kobieta jest zimna jak lód.

Ma rację, jesteś w gruncie rzeczy tylko epidermochromatycznym funkcjonariuszem policji.

„Detektyw Zdezorientowany” – uśmiecha się zimno. „Wciąż zastanawiasz się, gdzie jesteś? To Martinaise – przypominam na wypadek, gdybyś zapomniał. Radzę nie zostawać tu zbyt długo”.

„Wydajesz się dzisiaj jakaś inna. Mniej gościnna”.

„Jesteście daleko od domu, porucznicy... To nie jest dzielnica znana z miłości do samozwańczych stróżów prawa”.

„Chwila, a ty jesteś...?”

„Jestem radczynią prawną Związku Robotników Portowych. Obserwowałam cię” – masz wrażenie, że czeka na jakąś reakcję.

„Nie szukam kłopotów. Wykonuję tylko swoją pracę i tyle”.

Mięśnie jej twarzy ani drgną, ale jej oczy – surowe i spostrzegawcze – śledzą każdy ruch twojej.

„Szukasz Titusa Hardiego, bo myślisz, że ma informacje dotyczące morderstwa, które bada MOR. Chcesz przesłuchać jego” – wskazuje mężczyznę stojącego pośrodku pomieszczenia.

„Masz rację, poruczniku. Jak siedziała na tamtym rogu, wydawała się przyjaźniejsza”.

„Dość. Porozmawiajmy poważnie”.

„Nie jesteś ogrodniczką!”

„Zgadza się, nie jestem ogrodniczką. Jestem radczynią prawną Związku Robotników Portowych” – masz wrażenie, że czeka na jakąś reakcję.

„Jesteś daleko od domu, funkcjonariuszu... To nie jest dzielnica znana z miłości do samozwańczych stróżów prawa”.

„Jesteście daleko od domu, porucznicy... To nie jest dzielnica znana z miłości do samozwańczych stróżów prawa”.

„Jesteś daleko od domu, funkcjonariuszu... To nie jest dzielnica znana z miłości do samozwańczych stróżów prawa”.