Rozmowa · Kobieta o końskiej twarzy

„Tak?” – spogląda na ciebie. „O co chodzi?”

„Czy ty mnie nazwałaś Harry?”

„Tak, nazwałam cię po imieniu – co w tym dziwnego?” – wydaje się lekko wzburzona i... smutna.

„Skąd znasz... moje imię?”

„Boże, wszyscy znają twoje imię...” – wykonuje w twoim kierunku lekceważący ruch dłonią. „Proszę, dokończ swoje dochodzenie, żebyśmy wszyscy mogli wrócić do domu”.

„Nazywam się Raphaël Ambrosius Costeau”.

„Szczerze...” – jej smutne oczy badają twoją twarz, szukając oznak fałszu. „Nie obchodzi mnie to. Nikogo już to chyba nie obchodzi”.

„Czy to... moje imię?”

„Nie, Harry... To nie jest twoje imię” – mężczyzna prycha. „Nazywasz się Baron von Kikkenberg – to fajny koleś”.

„Nie rozumiem już, o czym jest ta rozmowa” – stwierdza i próbuje patrzeć w inną stronę.

Ewidentnie nie czuje się komfortowo w twoim towarzystwie.

„Nic, proszę pani”.

Nie odpowiada, ale jej oczy są wciąż smutne.

„Nazywam się Tequila. Tequila Sunset”.

„Z którego jesteś komisariatu?”

„Z którego komisariatu...” – wzdycha.

...jestem? Boże, on nie wie.

„Wykolejony wariat...” – cedzi przez zęby mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych.

Ta rozmowa jest dla ciebie mocno niesatysfakcjonująca intelektualnie. Może robisz coś nie tak?

„Jesteś tu z nim?” (Wskaż na mężczyznę w okularach).

„Oczywiście, że jestem z nim...” – sprawia wrażenie zaskoczonej swoim tonem głosu. „Dlaczego pytasz?”

„Jest sławny?”

„Co? Nie. Nie, nie jest... O czym ty mówisz?”

„Właściwie nieważne. Nie odpowiadaj. To zmieni się w kolejną...” – przerywa w pół zdania.

Wariację? Gównoburzę? Żenadę?

Rozpierduchę na pięć fajerek?

„Tak się tylko zastanawiam...”

„Im szybciej rozwiążesz sprawę powieszenia, tym szybciej wszyscy wrócimy do domu”.

„To dupek”.

„Sam jesteś dupkiem!” – odpowiada, po czym milknie. „Wiesz co? Możliwe, że obaj jesteśmy dupkami...”

„Proszę” – wtrąca się. Patrzy na ciebie, później na niego i znowu na ciebie. „Nie róbmy z tego kolejnej wymiany zdań, dobrze?”

„Wydaje się być w porządku gościem”.

„Ale nim nie jest” – wtrąca się mężczyzna surowym głosem. „To wór łajna ledwie trzymający się kupy dzięki klejowi szaleństwa – ale przynajmniej się stara. W przeciwieństwie do ciebie”.

„Uroczo razem wyglądacie”.

„A ty wyglądasz, jakbyś się nie mył – z zasady” – wtrąca się mężczyzna w okularach.

„Na pewno ci się podobało, co? Tak szczerze. To było pierwszej klasy karaoke”.

„Ee... Okej. Tak, to było całkiem niezłe”.

„Co? Nie. Nieeeeee!” – mężczyzna w przeciwsłonecznych okularach uparcie kręci głową. „Istnieją uniwersalne standardy dobra i to... to było totalne gówno”.

„Jean...” – wtrąca się cichym głosem, rzucając ci z ukosa pełne współczucia spojrzenie. „On nie jest sobą... Traktuj go, jakbyś traktował młodszego brata McCoya”.

Lance McCoy, młodszy brat porucznika podwójnego gefrajtera Johna McCoya pseudonim Archetyp, choć ma 32 lata, nigdy nie będzie miał mentalnie więcej niż 6.

Zaraz. Co? John? Lance? Co to za ludzie?

Nie mam pojęcia. Przekazuję tylko informacje zawarte w twojej zniszczonej korze mózgowej.

Wśród umysłowego zamglenia słyszysz końcówkę zdania: „...i nie zamierzam traktować go, jakby miał problemy z uczeniem się!”

„Hej, ja tu stoję!”

„Tak, a ja zastanawiam się dlaczego! Nie masz przypadkiem sprawy do rozwiązania?”

„Tak, masz o mnie jakąś sprawę?”

„Nie da się zrobić ze mnie inwalidy”.

„A teraz ma jakiś problem z problemami z uczeniem się... To miała być ironia?”

„Jean, detektywie” – patrzy na was obu. „Nie rozumiem, o czy mówicie”.

„Może nie poszło tak dobrze, jak się spodziewałem...”

„Myślisz?”

„To było bardzo ładne. Inne, ale w dobrym sensie. Podobało mi się”.

Kłaaaaamie. Nie podobało jej się pewnie. Jak wszystkim.

„Wiem, że może to zabrzmieć dziwnie, ale czy jesteś... strażaczką?”

Jej brązowe oczy zatrzymują się na tobie przez chwilę.

„Nie, Harry – żadne z nas nie jest strażakiem” – odpowiada z ciężkim westchnieniem i pogrąża się w milczeniu.

O rany, skąd ona zna twoje imię? Pewnie gdzieś je usłyszała. Musisz bardziej uważać. Imiona są niebezpieczne.

Czy ona właśnie nazwała cię Harrym? Ci ludzie cię nie znają! Nie masz imienia.

„Zajmujesz się wyłapywaniem bezpańskich zwierząt?”

„Nie, nie zajmuję się tym” – odpowiada. To oczywiste – policyjny mundur, który ma na sobie, nie pozostawia wątpliwości.