Rozmowa · Kobieta o końskiej twarzy

„Powiedziałaś »proszę pana«. Czemu?”

„Cóż, ja... ee...” – sprawia wrażenie ekstremalnie skrępowanej. „Ja chyba...”

„Skończ z tym” – te słowa są skierowane do ciebie. „Z każdą sekundą, którą marnujesz tu, kłapiąc jadaczką, tropy robią się coraz zimniejsze”.

„Należysz może przypadkiem...” (Nachyl się bardzo blisko). „...do klasy robotniczej?”

„Cóż... Wychowuję dwójkę dzieci i połowę męża za pensję funkcjonariuszki patrolu. Tak, chyba należę do klasy robotniczej”.

„To żaden powód do dumy”.

„Okej...”

Zgadza się z tobą tylko po to, by szybciej zakończyć tę rozmowę.

„Dobrze wiedzieć”.

W odpowiedzi ledwie kiwa głową.

„Chcesz razem ze mną doprowadzić do powstania i obalić cały ten jebany system?”

„Nie” – wzdycha. „Okej. Tak jakby. Ale nie z tobą. Nie, gdy jesteś w tym stanie. Nie zrozum tego źle...”

„Czadowo”. (Puść jej oko). „Ja też”.

„Ee... Okej” – odpowiada. Z tonu wynika, że raczej nie jest przekonana.

„Jesteście z policji, nie? Czadowo. Ja też!”

„Ja nie...” – rozgląda się. „Ja nie wiem, co powiedzieć”.

„Nie mów nic, Judit”.

„Co tutaj robi policja? Ty, znaczy się?”

„Ja tylko pilnuję...”

Ciebie?

„Nikogo!” – mężczyzna patrzy na nią. „Jestem tylko mężczyzną w okularach, a ty jesteś...”

„Policjantką”.

„Tak...” – odpowiada cichym głosem. „Jestem policjantką, która po prostu chce wykonywać swoją pracę, to wszystko” – stwierdza cicho i odwraca wzrok.

Coś, co jest między tobą a mężczyzną w okularach przeciwsłonecznych, jakaś energia, sprawia, że czuje się niekomfortowo.

Nic nie mów.

„Chcę tylko wykonywać swoją pracę, to wszystko” – stwierdza cicho i odwraca wzrok.

„Kobietą o końskiej twarzy”.

„Ty jesteś pieprzonym dupkiem” – odpowiada cicho z godnością. „Skończyliśmy już?”

„Zaraz, czy... on jest z policji?”

„Ja? Nie. Jestem tylko facetem w okularach przeciwsłonecznych. Lubię nosić okulary przeciwsłoneczne we wnętrzach. Okulary przeciwsłoneczne – i jebaną perukę”.

Dobra.

„Pozwolę sobie zgadnąć. Jesteś pielęgniarką, prawda?”

Spogląda na ciebie i milczy.

„Jesteś pielęgniarką?”

„Przestań zgrywać wariata” – wtrąca się gniewnie mężczyzna w okularach przeciwsłonecznych. „Ona stara się być uprzejma, dlatego nie kazała ci się jeszcze odpieprzyć”.

„Nie, w porządku” – podnosi wzrok i spogląda ci w oczy. „Nie staram się. Być uprzejma. Jestem po prostu zmęczona... Chciałeś czegoś jeszcze?”

„Prawdę mówiąc, chciałem porozmawiać o innych sprawach”.

Kiwa głową.

„Dobrze, do widzenia”. [Odejdź].

„Słyszałaś? Wiesz, jak śpiewam? Podobało ci się?”

„To... To było całkiem niezłe, Harry” – opowiada i szturcha swojego towarzysza łokciem. „Prawda, Jean?”

„Hm, to było...” – wpatruje się w ciebie. „Taa, to było absolutne gówno – jeśli interesuje cię moja opinia. Pijackie gówno. Gdy ostatni raz chciałem tak bardzo, by coś się skończyło, chodziło o klasterowy ból głowy”.

„Straszne, naprawdę straszne” – kontynuuje. „Błagam, nigdy już nie poddawaj nikogo tej torturze. Poważnie, powinieneś...”

„Jean...” – wtrąca się cichym głosem, rzucając ci z ukosa pełne współczucia spojrzenie. „On nie jest sobą, nie pogarszajmy tego... A poza tym... mi się naprawdę podobało”.

Serio jej się podobało!

O rany, skąd ona zna twoje imię? Pewnie gdzieś je usłyszała. Musisz bardziej uważać, gwiazdo karaoke. Imiona są niebezpieczne.

Czy ona właśnie nazwała cię Harrym? Ci ludzie cię nie znają! Nie masz imienia! Ha, ha!

„Masz niebieski mundur. Mój jest czarny. Co to oznacza?”

„Ee...” – przez chwilę sprawia wrażenie zbitej z tropu. „To oznacza, że jestem funkcjonariuszką patrolu, proszę pana”.

Skąd to „proszę pana”?

Jest kobietą, a tak właśnie kobiety zwracają się do mężczyzn. Z szacunkiem.

Nie. Nie! NIE! Jesteś feministą, pamiętasz?

Może to dlatego, że masz wyższy stopień.

Coś jest z tobą naprawdę nie tak.

„Posłuchaj, coś mnie strasznie gnębi. My jesteśmy z tego samego komisariatu czy nie?”

„Cholera jasna, zostaw ją w spokoju!” – wybucha mężczyzna w okularach. „Zachowaj te swoje głupoty dla siebie i przynajmniej raz bądź profesjonalny, do kurwy nędzy...”

„Mogę ci w jakiś sposób pomóc?” – pyta i patrzy na ciebie przepraszająco.

Tak, oczywiście. To absurdalne. W końcu pamiętałbyś, gdybyście byli, nie? Kto zapomina kolegów z pracy? To niemożliwe.

Kobieta w mundurze funkcjonariuszki patrolowej MOR-u krzywi się na twój widok.

„W tej chwili wolałabym z tobą nie rozmawiać...”