Rozmowa · Dreszcze

Wznosi się wokół ciebie kolumna ciepłego powietrza – otacza budynek, na którym stoisz. Czujesz jej zmieniający się kształt, kawałki papieru i ptaki – w kominie termicznym. Wraz z kilkoma milionami litrów wody. A wszystko to wznosi się ku wspaniałemu insulindiańskiemu niebu.

Czemu się tak wznosi?

Bo jest ciepłe – od nadciągającej wiosny, od napływającego do zatoki oceanicznego prądu, od ludzi na ulicach i maszyn pomrukujących w porcie. Od ciężkiego oleju napędowego też.

Zadrżyj.

Z pary wodnej wytwarza się wielki cumulus. Chmurny zamek o wysokości tysiąca metrów. Stado mew pokrzykuje, wznosząc się w kominie termicznym. One też są częścią pochodu. Honorowej straży.

Straży kogo?

Jej. Gościa. Czekającej.

Na kogo ona czeka?

Na Glorię. Niedługo te wszystkie chmury spadną jako deszcz. Przyjdzie wiosna. Jeszcze dwa miesiące. Może mniej. Nadszedł czas.

„Proszę pani. Na co pani czeka?”

„W sensie, tutaj – w Martinaise?” – długo, powoli zaciąga się papierosem...

„Nieważne. Proszę mi powiedzieć coś innego”.

„Jasne”.

Kiwnij głową.

„Czekam, aż zdarzy się cud. Bez niego nie wykaraskam się z tego bajzlu”.

„Na jaki cud?”

„Powrót, oczywiście” – uśmiecha się. „Rozumiem, że nie jestem stąd – wprosiłabym się na tę imprezę. Powrót to prawdziwy hit w kręgach szpiegostwa przemysłowego. Mnóstwo tam zdesperowanych, szemranych typów. Wszyscy mają przejebane w tym jednobiegunowym świecie”.

Skieruj wzrok na dach i zadrżyj.

Na tej isoli wszyscy są gośćmi. Gospodarzami są powietrze, woda i wilgotność między nimi. Ty też z pewnością jesteś gościem.

„Czym jest Powrót?”

„Nie wie pan? Myślałam, że jest pan stąd. Taki Pan Revachol”.

„Och, nie wie pani? Wypiłem tyle, że zapomniałem całe swoje życie. Okazuje się, że człowiekowi może się coś takiego przydarzyć”.

„Powrót, no więc... To po części legenda, po części politologia. Nadzieja głupich i jednocześnie wszystko, co mi pozostało” – uśmiecha się. „Ma dojść do pewnego wydarzenia. Gdzieś tutaj...”

„W Revacholu. Zachodnim. Mówią, że to już wkrótce. I że wszystko się zmieni”.

„Le Retour...” – stwierdza porucznik. Marszczy czoło i odkłada notatnik.

„Dlatego powiedziała pani, że chciałaby się pani poddać w wolnym Revacholu?”

„Tak...” – patrzy w niebo, a potem na ciebie. „Chyba właśnie dlatego”.

A więc sądzi – przynajmniej w części – że ten cały Powrót da początek samorządnemu Revacholowi. Obstawiła już ten zakład.

„Przebyła pani całą tę drogę przez jakąś plotkę?”

„Nie, dotarłam tu dzięki fałszywemu paszportowi i odrobinie gotówki. Głównie po to, żeby się ukryć. W najbardziej nietrwałej części strefy reála, gdzie najłatwiej rozpłynąć się w powietrzu”.

„Gdzie mury nie są całkiem gładkie i można się prześliznąć. To tak... żeby przetrwać kolejną noc. Promyk espérance”.

Ta opowieść wpłynęła jednak na jej decyzję, gdzie uciekać. Musi mieć jakieś ukryte aspekty...

„Kiedy to nastąpi?”

„Wkrótce. Ale to wkrótce trwa już prawie pół wieku, więc lepiej wziąć na wstrzymanie”.

„Bez obaw, poruczniku” – odwraca się do niego. „Jestem przekonana, że ulice nie eksplodują nieposkromioną przemocą jeszcze przez jakiś czas”.

„Te ulice?” – pyta, spoglądając za barierkę. „Nie byłbym tego taki pewny”.

„Dziękuję. Ostatnie pytanie. Naprawdę myśli pani, że to się wydarzy?” (Zakończ).

„Owszem” – zapala kolejnego.

„Ja nie”.

„Nie bądź tego taki pewny” – porucznik spogląda na morze. „Coś nadciąga – jakieś kłopoty. To będzie trudna wiosna. Nie wiem, co dokładnie, ale...” – kręci głową.

„Coś się dzieje. W tym mieście” – kiwa głową i wypuszcza kłąb dymu. „Czuję to. Kiedy tak tu stoję w nocy...”

Jej myśli biegną gdzie indziej. Znów zrywa się wiatr. Nad jej głową unosi się cumulus, wielka chmura gotowa spaść w formie opadu. Nadejdzie kwiecień, potem maj. Za miesiąc, może dwa... Przechodzi cię dreszcz. Uczucie znika. Myśl się urywa.

„Coś się dzieje, w tym mieście. Czuję to. Kiedy tak tu stoję w nocy...”

„Ja też”.

„Zgadzam się z tobą, detektywie” – porucznik spogląda na morze. „Coś nadciąga – jakieś kłopoty. To będzie trudna wiosna. Nie wiem, co dokładnie, ale...” – kręci głową.

„Coś się dzieje w tym mieście” – kiwa głową i wypuszcza kłąb dymu. „Czuję to. Kiedy tak tu stoję w nocy”.

„Czego właściwie to Powrót?”

„Króla? Państwa? Komunizmu? Dawnej świetności?” – przekrzywia głowę. „Dokładnie nie wiem. Obietnice zwykle są nieprecyzyjne”.

„Ale jednocześnie nie będzie przecież w nieskończoność tak, jak jest teraz. Coś się przełamie. Nie ma innej możliwości”.

To puste naczynie. Czekający na napełnienie dzban. Zawsze coś powraca z przeszłości – tak właśnie wydarza się przyszłość. A kiedy już się to staje, wiele przypuszczeń okazuje się prawdą.

„To jakieś polityczne wydarzenie? Skąd pani o tym wie?”

„Jak mówiłam, chodzą słuchy. W środowiskach wywiadu firmowego. Jest dużo osób takich jak ja, które potrzebują... nowego koloru na mapie. Bo teraz wszędzie niebiesko. A widzi pan, niebieski za nami nie przepada”.

„Wie pani, że pamięć mnie nieco zawodzi – w bardzo wielu kwestiach. Jak na przykład byciu policjantem”.

„Mimo to proszę powiedzieć”.

„Powrót, no więc... To po części legenda, po części politologia. Nadzieja głupich i jednocześnie wszystko, co mi pozostało. Ma dojść do pewnego wydarzenia. Gdzieś tutaj...” – rozgląda się dookoła, po czym wznosi wzrok ku niebu.

„I co to byłby za cud?”

Czy ona jest tu bezpieczna?

Tak bezpieczna, jak jej to zapewnisz.

Stale nic. Niebo powoli przesuwa się nad twoją głową. Młoda kobieta wydycha powietrze, rozsiewając zapach mentolowego tytoniu. Brzmi to jak westchnienie.

Nic się nie dzieje. Nad ciałem niebieskim wznosi się chmura bezbarwnych, łączących się ze sobą kropelek.