Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„O czym traktuje literatura oranjeska?”

„O lęku przed porażką, przed śmiercią. O tym, że bycie Oranjejczykiem jest do kitu. Tak samo jak każda literatura narodowa. Zmienia się tylko nazwa państwa”.

A revacholska literatura? Ludzie czasem zdradzają wiele o sobie, dyskutując na takie tematy.

„Literatura revacholska też?”

„Nie!” – jest wyraźnie zadowolona, że o to pytasz. „Revacholska jest o tym, jak wspaniały i poważny jest Revachol. I że musisz walczyć o ocalenie świata”.

„Nie mam zamiaru tego robić”.

„To faza, przez którą musi przejść revacholski bohater...” – wdycha mentolowe opary, delektując się nimi...

...po czym uwalnia dym do atmosfery. „Nim zaakceptuje w pełni swoją misję na rzecz ludzkości i ocalenia świata”.

Wydaje się bardzo rozluźniona jak na ofiarę napaści. Ale to, co się wydaje, nie powinno być dla ciebie, rzecz jasna, kluczowe.

„Tak, rzeczywiście czuję potrzebę ocalenia świata. Chyba dlatego właśnie pracuję nad tą sprawą”.

„To naturalne odczucia revacholskiego bohatera...” – wdycha mentolowe opary, delektując się nimi, po czym uwalnia je do atmosfery.

„Świat jest nieistotny. Chciałbym się dowiedzieć więcej o pani”.

„Dziwne, zwykle revacholski bohater nie dba o ocalenie kobiet...” – wdycha mentolowe opary, delektując się nimi....

...po czym uwalnia dym do atmosfery. „Bo to są błahe cele, gdy na szali jest los ludzkości”.

Jeśli to prawda, to revacholska litka pasowałaby ci jak rękawiczka.

„Jest pani policjantką?”

„Nie, nie. Coś jeszcze głupszego. Litka oranjeska”.

„Dziękuję. To już wszystko. Do akt”.

„Do akt, jak oficjalnie!”

„Klaasje Amandou”.

To samo imię podał ci Titus. Brzmi oranjesko, tak samo jak jej akcent.

Pieprzyki też sugerowałyby oranjeskie pochodzenie. Nie wiesz czemu, ale dziewczyny stamtąd zawsze mają ich mnóstwo.

To samo imię podał ci Titus. Brzmi oranjesko. Jej akcent podobnie.

Spójrz w górę, na szare niebo.

„Porozmawiajmy jeszcze o tej rzekomej napaści”.

„Nie mogę nigdzie znaleźć Ruby. Ma pani pomysł, gdzie może być?”

„Nic mi na ten temat nie wiadomo. Miała jakąś miejscówę gdzieś na wybrzeżu... ale trzymała to w tajemnicy nawet przede mną”.

„Znaleźliśmy tę miejscówkę na wybrzeżu i rozmawialiśmy nawet z wynajmującą ją kobietą. Sprawiała wrażenie... przywiązanej do podejrzanej...”

„Tak, Ruby ma ten swój opryskliwy urok”.

„W każdym razie podejrzanej już tam nie ma”.

„Naprawdę nie wiem, co odpowiedzieć...”

„Tak, wiem o miejscówie. Rozmawiałem nawet z jej właścicielką. Ale Ruby już tam nie ma”.

„Chyba ją znalazłem, ale nie mogłem nakłonić właścicielki, żeby mi cokolwiek powiedziała”.

„Ruby ma taki opryskliwy urok, który zjednuje jej ludzi... Życzę powodzenia w dalszych poszukiwaniach”.

„Dziękuję za pomoc” – oznajmia kobiecie, po czym zwraca się do ciebie: „Powinniśmy dokładnie przeszukać tę rybacką wieś”.

„Powodzenia, panowie”.

„Muszę chyba spytać mieszkańców wioski rybackiej”.

„Powodzenia, panie mundurowy”.

„Powiedziano nam, że została pani zgwałcona”.

„Wróćmy do tego później, proszę pani”. [Odejdź].

„Czemu nie. Będę tu do 23:00, prawdopodobnie z którymś z kolei kubkiem kawy w dłoni...”

„Zauważyłem, że pani pokój jest blisko mojego. Mam osobiste pytanie”.

„Muszę porozmawiać z panią znowu o pani pokoju”.

„Tak?”

„Co pani robi tutaj, w Whirling-in-Rags?”

„Zimuję”.

„Od jak dawna pani tu przebywa?”

Oblicza. „Jestem tu jakieś cztery miesiące. Od listopada”.

Rachunki na dole to potwierdzają.

„Dlaczego tutaj?”

„Tutaj w Whirling, tutaj w Martinaise czy tutaj w Revacholu?”

„Tutaj w Whirling”.

„Bo to najbardziej funkowy budynek w Martinaise. I przy okazji jeden z niewielu, których bomby nie przerobiły na gruzy”.

„Tutaj na Isoli Insulindiańskiej”.

„Byłam ciekawa Nowego Nowego Świata” – wzrusza ramionami. „To taki turystyczny fetysz”.

To nie jest w żadnym razie jedyny powód, dla którego tu jest. Nieszczególnie to nawet ukrywa.

„Rozumiem”.

„Funkowo” – odpowiada i podnosi kubek do ust.

Że co? Funkowo?

„Co się stało ze Starym Światem?”