Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Ale skończyło się to dla pani dobrze. Wymknęła się pani wszelkim podejrzeniom”.

„Najwyraźniej jednak nie. Bo nadal rozmawiamy, prawda? Więc niby w jaki sposób dobrze mi poszło? To znaczy...” – rozgląda się.

„Chłopaki Hardiego powiedzieli nam, co się naprawdę stało”.

„Mam więcej pytań o denata, ale zanim je zadam, muszę tu ściągnąć swojego partnera...”

„Znów się widzimy, panie mundurowy” – w głosie kobiety słychać teraz zmęczenie. Jej wigor gdzieś się ulotnił.

„Zawsze miło pana widzieć” – oparta o barierkę sili się na uśmiech.

Coś w jej zachowaniu uległo zmianie. Jest zmęczona, pogodzona ze swoim losem. Z tym, że jest tu z tobą, i z tym, co ją czeka.

„Pan mundurowy. Co pana tu sprowadza w tak deszczowy dzień?” – opiera się o barierkę.

„Tak sobie właśnie myślałam – cóż za cudowny dzień na przesłuchanie” – zapala papierosa. „W sprawie morderstwa zresztą”.

„Myślałam sobie właśnie, jaki mamy przyjemny wieczór” – rozgląda się. „Idealny na bycie włączonym do śledztwa w sprawie morderstwa”.

„Pan funkcjonariusz” – kiwa ci na powitanie. „Piękny dzień na zadawanie pytań”.

„Pan mundurowy” – skrzyżowawszy nogi, opiera się o barierkę. „Co ponownie tu pana sprowadza?”

„Witamy na dachu” – młoda kobieta trzyma w jednej ręce papierosa, w drugiej – kubek z kawą.

Jej włosy wciąż są wilgotne po wyjściu spod prysznica.

Pod srebrzystym kombinezonem – atletyczne młode ciało. Szczupłe, wysokie...

...i wymodelowane szeregiem lat treningu samoobrony. Wyczuwasz to w ostrym zarysie jej łokci.

„Przepraszam za tamten bałagan. Pani sprzątającej nie było tu od wielu dni. Zaczynam się zastanawiać, czy jeszcze kiedyś się pojawi...”

„Ładny ma pani stąd widok”.

„Teraz już bardziej” – jej wzrok ucieka ku północy, w kierunku podwórza...

Tam, gdzie wisiało niegdyś wyraźnie widoczne z dachu ciało. Teraz już go jednak nie ma.

„Dziękuję panom za to. Szczerze”.

Dostrzegasz coś w jej oczach. Ten sam smutek? Tak, jak wtedy na korytarzu, kiedy pierwszy raz powiedziała ci o powieszeniu.

Dostrzegasz coś w jej jasnobrązowych oczach... Smutek. Kiedy myśli o śmierci tego człowieka.

„Ładny? No nie wiem...” – patrzy na północ, w kierunku podwórza.

Gdzie dojrzały trup mężczyzny wciąż leży na ziemi poznaczony zielenią i fioletem.

Stara się udawać obojętność, lecz mimo to musiała zaciągnąć się papierosem – żeby się nie skrzywić.

To musi być sposób, w jaki się zdradza przed innymi – papieros. Patrzenie na ciało sprawia jej ból, odwraca więc wzrok w twoją stronę.

Kobieta zdaje się nie reagować na ten widok, ale w jej jasnobrązowych oczach coś widać. Ten sam smutek? Tak jak wtedy, kiedy pierwszy raz powiedziała ci o powieszeniu. Na korytarzu.

Kobieta zdaje się nie reagować na ten widok, ale w jej jasnobrązowych oczach coś widać... Jakiś smutek.

Gdzie dojrzały trup wciąż zwisa z drzewa poznaczony zielenią i fioletem.

„Jest tu jakaś pani sprzątająca? Chyba jej potrzebuję”. (Przejdź grzecznie do rzeczy).

„O tak! Legendy na temat pokoju nr 1 krążą po całym budynku. Mówią, że otwarto tam wrota piekieł”.

„Istnieją tam wiry mrocznej energii, ale nie wiodą do piekieł, lecz gdzie indziej. W trzecie miejsce, zupełnie inne od naszego świata”.

„Trzecie miejsce? A to ciekawe” – raczy się łykiem kawy. „Pewnie dlatego pani sprzątająca zrezygnowała”.

„Nazywam się Kim Kitsuragi” – przedstawia się porucznik. „Jestem detektywem z 57. komisariatu. Zdaje się, że poznała już pani mojego kolegę z 41. komisariatu”.

„Oj tak... To sam osławiony gliniarz apokalipsy”.

„No i co się stało? Sekundy dzieliły nas od końca. Dlaczego nadal tu jesteśmy?”

„Jestem bardzo rozczarowany, że to się tak przeciąga. Co za farsa...” (Rozejrzyj się).

„No wiem” – odpowiada z niezmiernym smutkiem w głosie. „To co teraz?”

Teraz jest tu uwięziona, jak w klatce. Dokładnie jak ty.

I co teraz robić, skoro tu utknęliśmy? To dla niej pytanie osobiste. Coś więcej niż żart.

„Prowadzimy śledztwo w sprawie morderstwa tamtego mężczyzny” – porucznik spogląda na dziedziniec. „Ludzie, którzy go tam umieścili, prosili, abyśmy z panią porozmawiali”.

„Ach, rozumiem” – w zadumie zaciąga się mentolowym papierosem.

Ostrożnie. Zapytaj najpierw o coś innego. A kiedy przejdziesz do rzeczy, użyj sformułowania w rodzaju „podobno przechodziła pani niedawno coś trudnego”.

Nie ma co owijać w bawełnę. To twarda kobieta.

Dzięki, trenerze, ale tym razem chyba owinę w bawełnę.

BĘDZIESZ BRZMIAŁ JAK CIAMAJDA!

Trener ciało jako narzędzie trochę przesadza, nawet jak na moje standardy. Powiedz najpierw coś innego.

Przejdę od razu do rzeczy. Nie chcę brzmieć jak jakiś ciamajda.

Bardzo dobrze, chłopie. Da dziewczyna radę.

O czym ona może myśleć? Nie sposób stwierdzić. Ramiona ma rozluźnione, a oczy wpatrzone w papierosa.

Jakby była... rozczarowana, że nie chodziło o jakieś ciekawsze sprawy.

„Prowadzimy śledztwo w sprawie morderstwa mężczyzny, który został powieszony” – porucznik spogląda na dziedziniec. „Odpowiedzialni za to ludzie prosili, abyśmy z panią porozmawiali”.

„Informuję, że nie jestem już gliniarzem apokalipsy. Przepowiednia była błędna. Znaki były fałszywe. Kac minął”.

„Och...” – wzdycha i kontynuuje po chwili: „No tak... Przykro mi to słyszeć”.

„Na jaw wyszły nowe informacje – teraz to kwestia tygodni. Dojdzie do wielkiego sądu klas społecznych. Revachol eksploduje samowolną przemocą. Tak przepowiedziano”.

„Rany...” – z kawy w jej kubku unosi się opar. „Czy można temu jakoś zapobiec? A jeśli nie, to co zrobić z czasem, jaki nam pozostał?”

(Zrób minę wyrażającą najgłębszą pogardę). „Skończże się już, kurwa mać”.

„Tak trzymaj” – rysy jej twarz układają się w rockandrollowy uśmiech.

„Jego przybycie to zwiastun końca czasów. To wszystko” – rozgląda się – „przepadnie w ciągu ledwie paru dni”.