Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„No dobrze” – stawia kubek z kawą na stole.

„Po co wezwała pani policję, skoro się pani ukrywa?”

„Bo jestem idiotką” – odpowiedź jest błyskawiczna.

Co może świadczyć o prawdzie...

Idiotką? Nie jest nią w najmniejszym stopniu.

„Nie sądzę. Czemu pani to zrobiła?”

„Musi pan zrozumieć, że ludzie tutaj... Nikt nie zamierzał was powiadomić i mógłby tak gnić w nieskończoność. A potem zerwali z niego ubranie. A ten mały skurwielek rzucał w niego kamieniami...”

Ma zaciśniętą szczękę. Jej szyja drży. Musi wykorzystać całą swoją siłę, żeby nie pęknąć i się nie rozpłakać... Raz... Tylko raz...

„Ciskał te kamienie przez trzy dni. Słyszałam te głuche odgłosy, kiedy trafiał... pac, pac...” – kręci głową. „No i w końcu was wezwałam. Mam szczerą nadzieję, że to nie ostatnie, co zrobiłam w Revacholu”.

To na pewno ona wezwała policję. To było ukończone zadanie. To nie mogło być kłamstwo. To niemożliwe.

Boże. To też było kłamstwem. Kto zatem zadzwonił?

Ona, oczywiście.

Nie bądź paranoikiem, chłopie. To niegodne funkcjonariusza policji. I się przez to pocisz.

„Nie będę się z panią w tej kwestii spierał”.

„Chciałaby pani, żebym tak myślał. Lecz nią pani nie jest”.

„Co się stało po tym, jak zbiegła pani na dół?”

„Ruby wyszła, żeby pogadać z Titusem i chłopakami. A ja tylko... patrzyłam na Lely'ego. W łazience. Musiałam go ubrać. I założyć mu ten jego pancerz. Nie było łatwo, ale wiele razy widziałam, jak go zakłada i zdejmuje”.

„Po jakiejś pół godzinie Ruby wróciła z Titusem. Do tego czasu zdążyłam przygotować Lely'ego, więc od razu go wynieśli. Wiedziałam, co zamierzają – chcieli upozorować powieszenie. Ruby mi powiedziała”.

„Co pani robiła, kiedy go wieszali?”

„Ruby kazała mi tutaj czekać. Powiedziała też, że przez pewien czas nie będziemy się widzieć; że powinnyśmy się przyczaić czy coś takiego... Tak też zrobiłam”.

„Ta Ruby – gdzie ona teraz jest?”

„Nie wiem. Od tamtej pory jej nie widziałam”.

„Musimy zadać to pytanie chłopakom Hardiego”.

Ciekawe. Czemu ta Ruby narobiła sobie tyle kłopotu, żeby ukryć coś, co zrobił ktoś inny? Przyjrzyj się temu później!

Co ty robisz?

Tworzy mi się taka hipoteza: jak twierdzi, Ruby wiedziała, że coś jest nie tak, zanim padły jakiekolwiek słowa. Jakim cudem? Na dole było głośno, nie mogła usłyszeć strzału...

Złowrogie. Już teraz tworzysz hipotezy obciążające kogoś innego niż Klaasje.

Coś w tej wersji wydarzeń jest podejrzanego, ale nie umiesz powiedzieć dokładnie, co właściwie.

„Za barem była Sylvie” – opuszcza wzrok. „Kręciło się tam sporo osób. Chłopaki Hardiego zajmowali stolik pod sceną, salka związkowa była chyba pełna...”

„Ruby też tam była. Świetnie się bawili...” – przerywa. „Przysiadłam się i wszyscy mnie przywitali. Nie musiałam nic mówić – Ruby wiedziała, że coś jest nie tak”.

Ruby?!

„Dobrze. Przejdźmy dalej. Co było potem?”

„Ruby zabrała mnie na górę. Pokazałam jej pokój... Znałam tych ludzi od grudnia, byli świadomi mojego położenia. Tego, że moje nazwisko nie może nigdzie figurować. To Ruby powiedziałam jako pierwszej...”

„Zapewniła mnie, że to załatwi. Bo na tym się zna. Na załatwianiu różnych spraw. Pomogłam jej przenieść ciało do łazienki. Użyliśmy paska, żeby postawić go pod prysznicem, utrzymać w takiej pozycji”.

Żeby was zwieść! Grzebały przy ciele.

„Aby upozorować zasinienie odpowiadające powieszeniu?”

„Tak”.

To by pasowało do twoich wątpliwości podczas autopsji. Że ubarwienie było...

Lepiej powstrzymać się od tej uwagi.

To taktowne podejście pozbawi cię wszelkiej chwały, ale cóż – mnie obchodzą tylko kąty strzału i czasy wydarzeń. Tracisz jedynie ty.

„Wystarczy. Mam inne pytanie”.

Mruga, nie unikając twojego wzroku.

„Co potem zrobiłyście?”

„Wiedziałem. Jego dolne kończyny były słabo ubarwione”.

„Od chwili zgonu minęło około pół godziny?”

Kiwa głową.

„Spóźniłyście się. Po takim czasie zasinienie jest blade” – wykonuje niewielki gest swoim długopisem – miałeś rację.

To gest na cześć kolejnego precyzyjnego spostrzeżenia podczas sekcji.

Masz w sobie to coś, co mają mistrzowie. Skup się tylko na zadaniu...

To gest na cześć tej precyzyjnej uwagi podczas sekcji. Strzał w sedno.

Milczy, przyglądając się trzymanemu w dłoni papierosowi.

„Zupełnie przeoczyliśmy próby zacierania śladów. Wygląda na to, że działałyście sprawnie. Od zgonu minęło ile – jakieś dwadzieścia minut?”

Ups...

„Tak, mniej więcej dwadzieścia. Ruby wyjaśniła, że w ten sposób krew... no, sami wiecie” – spuszcza wzrok, ale zaraz znów widzisz jej piwne oczy.

„Jak mogliśmy to przeoczyć...” – kręci głową. „Kiedy nastąpiło to zacieranie śladów? Dwadzieścia minut po zgonie?”

„Wielka szkoda, że nie znaleźliśmy czasu na przeprowadzenie szczegółowej autopsji...” – kręci głową. „Kiedy nastąpiło to zacieranie śladów? Dwadzieścia minut po zgonie?”

Grzebały przy ciele, żeby zamaskować faktyczną przyczynę śmierci.

„Grzebałyście przy ciele”.

„Tak. Ruby mówiła, że krew w nim... będzie sugerowała powieszenie”.

„Nie – jeszcze nie” – przerywa porucznik i zwraca się do kobiety: „Kim jest Ruby?”