Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

Był żołdakiem. Gdzieś tam musiała leżeć jego broń. Blisko jej dłoni. Wojskowa broń na płaszczową amunicję.

Teraz nagle wysnuwacie coraz to nowe hipotezy? Ewidentnie po prostu zgadując...

„Dobrze. Chciałbym, żeby odpowiedziała pani na kilka innych pytań”. (Zakończ).

„A konkretnie?” – trwa w oczekiwaniu, a jej piwne oczy obserwują... to podłogę... to twoją twarz...

„To nic złego, jeśli zrobiła to pani w samoobronie”.

„Nie zabiłam go w obronie przed gwałtem” – tłumaczy. „Przecież już mówiłam. To nie tak było”.

Prawda, szanowny panie. To prawda.

„Żądze sprawiają, że ludziom odbija”.

Kręci jedynie głową.

Jest do tego wyszkolona. Wiedziałeś to, od kiedy pierwszy raz cię powitała. Tu, na tym dachu.

Nic nie mów.

Jej ramiona pozostają nieruchome pomimo wysiłku, jaki wkłada w powstrzymanie wybuchu płaczu.

„Jest pani do tego wyszkolona. Widzę to w pani postawie, ramionach...”

„Do pracy, jaką się zajmuję, nikt nie wysyła bez odpowiedniego przeszkolenia. Bezpieczeństwo korporacyjne to nie przelewki. Ale nie jestem mistrzynią sam bo i nigdy nie musiałam używać takich zdolności poza salą treningową”.

Walczyła też poza tą swoją salą. To widać jak na dłoni. Co więcej – chciałaby to zrobić i teraz. Uderzyć cię. Zdradza ją napięcie barków...

„Ma pani ochotę mnie teraz uderzyć?”

„Tak”.

„Dlaczego?”

„Bo czuję silne napięcie” – widać to w jej ustach. Dostrzegasz, że napinają się też mięśnie jej stóp.

„Dlaczego?”

„Bo życie to piekło, panie mundurowy” – otuchę znajduje w swoim papierosie. Chwilową, ale zawsze to coś.

„Postaramy się, aby ta rozmowa była mniej stresująca. Ale musimy zadać te pytania”.

„Spokojnie. Jeszcze jedna rzecz”.

„Jasne” – kiwa głową i rozluźnia mięśnie dłoni.

Samarski boks, sam bo. Pełna wdzięku sztuka walki. Ukradkowość, spryt i kozactwo.

Jest do tego wyszkolona. Dwa czy trzy lata nauki samoobrony... Ciało pod tym kombinezonem jest twarde i umięśnione...

„Narkotyki były nieodłączną częścią waszego związku. Może odegrały też rolę w jego zakończeniu?”

„Co to znaczy?”

„Czy narkotyki sprawiają, że staje się pani agresywna?”

„Nie” – kręci głową. „Ludzie nie biorą narkotyków, żeby się nawzajem mordować. Robią to po to, żeby dobrze się ze sobą czuć”.

„Myślałam, że milicjanci w Revacholu są lepiej uświadomieni w tych kwestiach” – patrzy ci prosto w oczy. „Zwłaszcza że sam się pan przyznał do zażywania narkotyków”.

Porucznik rzuca ci krótkie spojrzenie z ukosa.

Nie ma w nim szacunku. Może lepiej dodaj jakąś błyskotliwą ripostę.

Nic nie mów.

Zaciąga się porządnie – ale tak naprawdę porządnie – mentolowym papierosem, czekając na dalszy rozwój zdarzeń.

„Nie biorę ich”.

„Oczywiście”. Kontynuuje po krótkiej pauzie: „Przepraszam, cofam to stwierdzenie. Jestem podminowana”.

„Biorę narkotyki, żeby móc pracować. Sprzątać to gówno, którego tu pani narobiła”.

„Przepraszam”. Po chwili dodaje: „Cofam to, co powiedziałam. Nie chciałam nikogo oceniać”.

„Błyskotliwa riposta”.

Patrzy na ciebie zdezorientowana.

Porucznik podziela jej zdezorientowanie. Powiedz coś profesjonalnego – szybko...

„Ja i moje narkotyki to nie pani sprawa”.

„Myślałam, że Revachol jest lepiej uświadomiony w tych sprawach” – patrzy ci prosto w oczy. „Zwłaszcza że sam pan od nich nie stroni”.

„Myślałam, że w Revacholu jest większa świadomość tych kwestii...” – przerywa i za chwilę dopowiada: „Przepraszam, panie mundurowy, jestem mocno podminowana”.

„Wie pani, co mam na myśli. Czy narkotyki sprawiają, że staje się pani agresywna?”

„Kto z nas, o ile zaznał miłości, może powiedzieć, że o tym nie myślał?”

„O czym? O spierdoleniu wszystkiego bez powodu? Nie, nie tak to było”.

„Musiał mieć gdzieś przy sobie broń. Użyła jej pani?”

„Nie. Wyraźnie prosiłam, żeby nie miał przy sobie broni, kiedy jest ze mną. Miał tylko ten swój głupi pancerz...”

„Kula w jego głowie pochodziła z płaszczowego naboju. Wojskowego. Kto jeszcze tutaj ma wojskowy karabin?”

„Nie wiem. Jego kumple mają karabiny – może to robota tych psycholi. Siły Koalicji też paradują z takim sprzętem. Nie jestem ekspertką od broni palnej i nie zastrzeliłam go”.

Mogła być deczko nieszczera, kiedy poprzednim razem unikała mówienia o kuli w jego głowie...

Proszę, kto się nam tu budzi z tysiącletniego snu!

Lepiej tego nie zaczynajmy.

Ściska mocno filtr papierosa, po czym kieruje wzrok na ciebie.

„Okłamała mnie pani co do tej kuli. Kiedy powiedziałem, że został postrzelony. Stwierdziła pani, że jest skołowana”.

„Przeprosiłam. Co jeszcze mam powiedzieć? Ze wszystkich sił starałam się nie kłamać. Czasem się nie udaje”.

„Ludzie na dole wpadli na wariacką myśl, że to pani go zabiła”.

„Przykro mi to słyszeć. Może powiedzieli tak w nerwach albo pod naciskiem. Na pewno tak nie myślą. Rozmawiałam z nimi po tym wszystkim i nikt mnie nie winił”.