Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Ciężki był. Odepchnęłam go i stoczył się na podłogę – tam” – wskazuje miejsce za oknem. „Miał na sobie tylko buty. Zagryzłam poduszkę... żeby nie krzyczeć, a potem zbiegłam do pokoju niżej...” – następuje długa pauza. Twoja rozmówczyni stoi teraz w ciszy z rękami opuszczonymi wzdłuż tułowia.

„Spodziewałam się drugiego strzału. Czekałam, aż mnie dosięgnie. Nie było drugiego”.

Zapomniała o papierosie. Żar na niedopałku zaraz dosięgnie jej paznokci...

„Na pewno pani tego nie zmyśla?”

„Nie okłamuję pana...” – z grymasem bólu przenosi wzrok na papieros, który właśnie poparzył jej palce.

Czasem może faktycznie źle ją odczytujesz, ale tym razem rzeczywiście mówi ci, co się tak naprawdę stało.

„Która była godzina? Gdy do tego doszło? Będziemy wdzięczni za jak najprecyzyjniejszą odpowiedź”.

„Między 23:30 a 0:15. Nie wiem dokładnie. Około północy”.

„W porządku” – zapisuje coś w notatniku. „Czy była pani odurzona?”

„Nie bardziej niż zwykle. On był po kresce. I innych rzeczach. Ja piłam”.

Zaraz. Titus mówił, że zaćpała jak wariatka. O wiele mocniej niż zwykle.

To bez znaczenia. Lepiej o tym nie wspominać.

„Czy słyszała lub widziała pani osobę, która oddała strzał?”

„Nie”.

„Co pani wtedy zrobiła?”

„Nic. Byłam jak splątana. Uwięziona w moim pokoju na dole. Zarzuciłam coś na siebie, podkradłam się z powrotem na piętro, zaciągnęłam żaluzje. Z jego ust sączyła się krew. Nie było jej dużo. Odrobina”.

„Nadal leżał na podłodze. Zgięty. Był tam, gdzie ja nie mogłam już z nim być. Wybiegłam więc z pokoju na korytarz. Wiedziałam, że na dole są ludzie”.

Biegnij, kobieto! Przebiegnij obok nich, na ulicę, tam, gdzie jest ciemno i chodzą ludzie. Do ciężarówek na skrzyżowaniu. Tak daleko, jak się da...

„Czemu pani stąd nie uciekła? Właściwie to czemu jest tu pani w tej chwili?”

„Ależ uciekłam. Uciekłam przed całą isolą. Nie ma... Nie mogę już dalej uciec. Nie przed tymi ludźmi. Tu jest koniec trasy”.

Nic nie mów.

Zaciąga się papierosem ze wzrokiem utkwionym w niebie. Jej włosy falują na wietrze, gdy tak stoi w ciszy.

Oczywiście. Zamiast tego lepiej rozglądaj się za zabójcą.

„Czy słyszała lub widziała pani osobę, która oddała strzał? W jakimkolwiek momencie?”

Oczywiście. Zamiast tego lepiej rozglądaj się za zabójcą.

„Titus mówił, że wyglądała pani na mocno odurzoną”.

„O tak...” – przekrzywia głowę. „Wzięłam od niego jedną kreskę. Żeby przewietrzyć sobie w głowie”.

Dobra myśl. Przewietrzyć sobie w głowie. Ty powinieneś przewietrzyć w swojej. Przejmij od niej to nastawienie.

To nie pasuje do zeznań Titusa Hardiego. Twierdził, że była bardziej naćpana niż zwykle.

„Była pani czymś odurzona?”

„Która była godzina?”

Pozbywa się go i natychmiast przystępuje do zapalenia kolejnego.

(Kiwnij tylko głową). „Jest kilka pytań, które muszę zadać na potrzeby mojego meldunku”.

Z grymasem bólu spogląda na papierosa, który właśnie poparzył jej palce.

„Pani papieros”.

„Och...” – zorientowawszy się, szybko odrzuca niedopałek.

(Pokręć głową). „Ależ popierdolone”.

„No, to było dość popierdolone... aj...” – spogląda na papieros, którym właśnie oparzyła sobie palce.

„Przykro mi, że się to pani przydarzyło”.

„Mnie też” – przenosi wzrok na papieros, który właśnie poparzył jej palce.

Trafienie w dziesiątkę. Porucznik spogląda na ciebie z aprobatą.

„Zwykłe przeczucie. Co się stało potem?”

„Widziałem to w jego oczach”.

Mruga. Panowanie na chwilę obejmuje cisza.

„Wiedziałem, że czuł przyjemność w chwili śmierci. Widziałem to po nim”.

„Jak?”

„A więc moje przeczucie wcześniej było słuszne. Moment śmierci był dla niego przyjemny”.

„Tak, ale... Skąd pan to wiedział?”

(Lepiej o tym nie wspominać). „Co się stało później?”

„Nie musi pani mówić dalej, jeśli pani nie chce”.

„Nie. Chcę. Miejmy to za sobą”.

„Nie naciskamy. Proszę powiedzieć tyle, ile jest pani w stanie” – oznajmia porucznik i czeka na dalsze zeznania.

„Dobrze. Proszę powiedzieć tyle, ile jest pani w stanie”.

Jej klatka piersiowa unosi się i opada z każdym słowem. Trzymając się w garści, mówi...

„Pani go zabiła?”

„Co?” – próbuje wykrzesać z siebie resztki energii. „Dlaczego miałabym fundować sobie ten... obłęd? Zapędzić się w kozi róg”. Gdy energia ta się wyczerpuje, zapada cisza.

Wiatr przybiera na sile. „Nie zginąłby, gdyby nie ja. Wiem o tym. Ale nigdy świadomie nie zrobiłabym mu krzywdy”.

Wściekłość? Któż wie, jakie mroczne prądy niosą kochanków?

Kiedy w grę wchodzą narkotyki, dzieją się najróżniejsze wariactwa... Kochane narkotyki.

To mogło być morderstwo w afekcie. Czyn motywowany zazdrością?