Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Nie powiedział pan” – następuje chwila ciszy.

Po czym cierpliwość porucznika wyczerpuje się: „Co nasza ograniczona współpraca z Moralinternem ma z tym wspólnego?”

„To dlatego stale ogląda się pani za siebie? Boi się pani Moralinternu?”

Kiwa głową. „Dzielicie z nimi bazę danych. Wysyłacie ludzi do ich sądów” – zapala papierosa.

Co leży za nią?

Szarota. Isola Mundi. Okcydent. A dalej – Oranje. Stary Stary Świat.

Centra konferencyjne... Ludzie, którzy są na nią źli. Jej przeszłość.

Tam, gdzie bezmiar zimnego oceanu. A za nim – inny świat.

Od zatoki aż po horyzont ciągnie się wielka wodna przestrzeń. Złotawa szarość w świetle południa...

Od zatoki aż po horyzont ciągnie się wielka wodna przestrzeń. Niczym ciemne wino w świetle wieczora...

Wielka wodna przestrzeń jest ledwie widoczna pośród nocy. Gdzieś tam, daleko, jest horyzont.

Co to miało, KURWA, znaczyć?! Ty nie odpowiadasz przed NIKIM, KURWA.

„Chwileczkę. Chłopaki Hardiego nie są prawem. Ja nim jestem”.

„Ja to wiem. Ale ludzie tutaj nie widzą tego w ten sposób. A jeśli mam tu zostać, muszę się z nimi jakoś dogadywać”.

„Czadowo. Zadowala mnie to wyjaśnienie”.

„A mnie nie. To nie wszystko, prawda?”

„Wyczuwam tu sarkazm. No dobrze. Chodzi o to, że jest pan na liście płac Międzynarodówki Moralistycznej...” – przerywa, żeby wyłowić z paczki nowego papierosa.

„W takim razie dlaczego zmarnowała pani nasz czas?”

„Więc dlaczego zmarnowała pani mój czas? Skoro wiedziała pani, że się dowiem?”

„W takim razie dlaczego zmarnowała pani mój czas?”

Na pewno dobrze? Coś tu jest nie tak...

„Nie wygląda pani na zaskoczoną. Spodziewała się pani tego”.

„Wiedziałam, że może to pan od nich wyciągnąć. W końcu tym się pan zajmuje. Jako milicjant”.

Krzywi się. „O ile to coś znaczy, przepraszam, że marnował pan przeze mnie czas”.

„Luzik. Jestem w końcu czadowym gliniarzem, tak?”

Sili się na zmęczony uśmiech. „Przepraszam, że zmarnowałam milicji czas. Powinnam była wiedzieć, że... że poznacie prawdę”.

„Wysłała nas pani na nie lada wycieczkę”.

„Wiem” – spuszcza na chwilę wzrok, ukrywając oczy za grzywką. „O ile to coś znaczy, przepraszam. Za to wszystko. Za to, że marnował pan przeze mnie czas”.

Kto... Co... Boże drogi, zostałeś okłamany! Mogła zabić swojego kochanka i wszystkich okłamać! Nie jest ani trochę łatwa do odczytania, za to podstępna i zwodnicza!

Pewnie nie podała ci też swojego prawdziwego imienia – czemu miałaby to robić? Aresztuj ją natychmiast, zanim jeszcze mocniej omota cię swoją siecią kłamstw!

Spokojnie. Nie przesadź z tą zmianą kursu. Zadaj najpierw pytania...

Tak. Zacznij od początku, decyduj na końcu – tak, jak robiliśmy zawsze. Bez pośpiechu...

Widzisz?

„Diablica...”

„Co?” – jej paznokcie stukają nerwowo o stalową barierkę. Wiatr tłumi odgłos dźwięczącego zimnego metalu.

Jej dłoń drży. Udaje tylko, że nie słyszała, jak mówisz „diablica”.

(Odwróć się do porucznika). „Kim, czemu my jej jeszcze nie zamknęliśmy?”

„Być może są do tego podstawy... Przynajmniej do przedłużonego aresztu”.

Ten bastion siły woli... Jego strażnicy też przysnęli, teraz możesz już być tego pewien. Ale właśnie się budzą.

Ciche, płaczliwe jęknięcie. Kobieta was słyszy. Rozgląda się.

„Porozmawiajmy jeszcze raz o pani i o Ruby”.

Przytakuje i nerwowo zaciąga się papierosem.

„Dobrze. To tyle, jeśli chodzi o Ruby”. (Podsumuj).

„Dobrze” – wyraźnie odczuła ulgę.

Dobrze? No i CO?!

Aresztuj kłamczynię! I to już.

Czemu? Powiedziała nam tu kilka ciekawych rzeczy.

Nie aresztuj jej. Przyciśnij ją jeszcze trochę, ale potem jej odpuść. Ta hipoteza z Ruby była niezła (a ona sama jest piękna).

Utknęła tu. Już teraz tkwi w więzieniu – tylko się rozejrzyj! Próbuje ci po prostu pomóc...

„Dobrze, pozwolę pani tu zostać. Na razie”. (Całkowicie się wycofaj).

„Dziękuję” – obejmuje się ramionami w próbie ogrzania się. „Nie pożałuje pan tego”.

Coś ci mówi, że jednak pożałujesz.

„Wszystko pięknie, ale myślę, że jednak powinniśmy panią zatrzymać. Na wszelki wypadek”. (Podejdź o krok bliżej).

„A jednak...” – mówi łamiącym się głosem. „Po tym wszystkim? Błagam pana... Ten świat jest gówno wart, tak jak i ja, przecież wiem...” – jej dłoń zmienia się w pięść zgniatającą powoli papieros.

„Ale nie zasługuję na to, by trafić do Moralinternu i zostać przerobiona na papkę tylko dlatego, że naruszyłam świętość księgowości. W jakimś ponadnarodowym...”

Szykuje się do ostatecznego starcia. To dla niej kluczowa chwila.

„Dokonałem wyboru”. (Zdecyduj, co z nią zrobić).

Przygląda ci się w milczeniu z twarzą zdjętą strachem, z rozchylonymi wargami...

Zaraz! Jeśli ją aresztujesz, Kim będzie ją musiał odtransportować. Na resztę dnia pozostaniesz bez partnera...

ZAMKNIJ SIĘ! Podejmuje decyzję i to będzie jego decyzja.