Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

Była w jej typie.

Popatrz na nią: zęby jak perełki, twarz jak klejnocik – wygląda jak gwiazda filmowa z lat 20. Widzisz ją niemal w polichromowym automatiku. Te plakaty w ciężarówce Ruby...

„A gdybym powiedział, że jest pani aresztowana?”

„Klaasje...” – powtarza z pełnym bólu uśmiechem, opierając się o barierkę.

„Mój pierwszy prawdziwy chłopak tak mnie nazywał. Nigdy nie doszedł do siebie po tym całym bagnie, w które się wpakowaliśmy. Przeze mnie”.

„Kim on był?”

„Kim był? Chłopakiem. Studentem. To było coś dobrego, a ja go zniszczyłam” – spogląda ci w oczy, a jej usta drżą.

„Wiem, że jestem gówno warta. Ale nic nie zrobiłam. A przynajmniej nic nielegalnego”.

Odmowa pomocy w śledztwie policyjnym.

Z rozmysłem przedstawiła kłamliwie kluczowe dla śledztwa informacje.

Jebane gierki psychologiczne! Dość tego!

Właśnie tak. Twardo i bezlitośnie. Zgarnij ją TWARDO I BEZLITOŚNIE.

„Istnieje ryzyko, że pani ucieknie. A wspominałem już, że jest pani podejrzaną w sprawie morderstwa, pamięta pani?”

Porucznik wyjmuje kajdanki...

„Proszę, nie” – jej oczy są teraz wielkie, wzrok pełen lęku. Próbuje się jeszcze bardziej cofnąć...

...lecz nie ma już dokąd. Mozaika bruku na placu jest dwa piętra niżej. Gdyby mogła, uciekłaby już wcześniej.

Delikatna, odsłonięta, głos ma słaby i zmęczony.

„Chyba wiem, kto to zrobił. Kto zastrzelił Lely'ego... mogę wam powiedzieć, pomóc wam”.

Ona coś wie!

„Kim, aresztuj tę kobietę, zanim powie cokolwiek więcej”. (Zignoruj jej hipotezę).

„Co pani wie? Kto go zastrzelił?”

Przez chwilę nic nie mówi. Masz wrażenie, że szuka gdzieś w sobie przekonania. Wtem, głosem na granicy szeptu, wypowiada imię...

Zebranie w sobie sił do tej zdrady nie jest dla niej łatwe.

„Ruby”.

„Szpiegostwo przemysłowe. Tu, w Strefie Kontroli, przestrzegamy prawa międzynarodowego”.

„Przedstawiła pani nieprawdziwe informacje związane ze śledztwem. Bez zeznań Hardiech nie wiedzielibyśmy niczego”.

„Nie będziemy więcej grać w pani gierki psychologiczne”. (Pokręć palcem przy swojej głowie). „Zabieramy panią”.

„Jest pani podejrzaną w sprawie morderstwa. Istnieje ryzyko, że pani ucieknie. Nie potrzebuję więcej powodów”.

„Odmowa pomocy funkcjonariuszowi policji. Zmarnowała pani nasz czas w sprawie, w której czas jest kwestią kluczową”.

„To urocze. I tak jest pani aresztowana”.

„Ale ja nic nie zrobiłam...” – ze sztucznym uśmiechem cofa się pod samą poręcz. „Nic nielegalnego”.

Prawie wypowiadasz te słowa na głos, lecz się powstrzymujesz – porucznik jest gdzieś tam, 28 kilometrów stąd, i czyta zapewne podręcznik aresztowań. Ten, z którego umie korzystać. Wróć i powiedz to, co chciałeś, kiedy będzie tu Kim. Sam nie dasz temu rady.

„Nie nazywa się pani naprawdę Klaasje Amandou”.

„Też tak myślę” – stwierdza porucznik i zwraca się do niej: „Nie podałaby nam pani swojego prawdziwego imienia i nazwiska – w końcu jest pani ścigana”.

„No dobrze” – głos jej się nagle załamuje, jakby ktoś przyłożył jej do szyi garotę.

Zaciśnij ją. Trzymasz dziewczynę w garści.

„Co, skończyły się kłamstwa?”

„No dobrze, to prawda” – przyparłeś ją do ściany. „Nie nazywam się tak”.

„Przyznaje się pani!”

„Co tydzień wprowadzacie dane do systemu. Wszystko trafia do COMINSUR-u. Nie mogłam prosić o niepodawanie mojego nazwiska... Więc skłamałam”.

„Nie pierwszy raz. Okłamałam też moich pracodawców. Muszę kłamać bez przerwy...” – patrzy na swoje dłonie z paznokciami pozdzieranymi do białości. „Tak bardzo mam już tego dość”.

To nie jest kłamstwo. Naprawdę jest bardzo zmęczona. Jej metabolizm nie nadąża. Efekt działania narkotyków, jakiekolwiek brała, ustaje.

„Pewnie nawet nie jest pani miss Oranje z 37, prawda?”

„Jestem” – prezentuje drżący uśmiech. „Nikt nie odbierze mi szarfy i berła”.

Ależ mogą! Za kłamstwo!

„Proszę podać mi swoje prawdziwe nazwisko”.

„Katarzine Alasije” – uśmiech na jej twarzy jest płochliwy w sposób niemal bolesny.

To imię graadzkie – pochodzące z Zsiemska lub Jugo-Graadu, bynajmniej nie Okcydentalne. Pachnie olejem silnikowym, tajgą, ekonomicznym spustoszeniem i przesyconym muzyką rockową alkoholizmem.

Klaasje brzmi przez to niemal jak zrost słów „Katarzine” i „Alasije”.

Nic nie mów. (Przejdź dalej).

„Tak dawno nie wymawiałam głośno... tego imienia” – kręci głową.

Wypełnia mową przestrzeń wokół. Nie może znieść milczenia.

„Będę dalej mówił pani »Klaasje«”. (Przejdź dalej).

„Spoko...” – wpatruje się w popielniczkę. W końcu spogląda na ciebie.

Nie czuje się jak Klaasje. Nie czuje się jak nikt.

„Będę po prostu nazywał panią tancerką disco i miss Oranje”. (Przejdź dalej).

„Proszę mnie nazywać, jak pan chce” – nie ma siły się roześmiać, więc poprzestaje na uśmiechu.

„Chwila. Klaasje to zlepek z Katarzine Alasije?”

Kiwa głową. „Takie tam sentymenty. Chciałam być tutaj bardziej sobą. Tym razem. Użyłam więc mojego pseudonimu”.

Pseudonimu. Kto ci nadał ten pseudonim, Klaasje?