Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Mogła nas widzieć. Moje łóżko jest zaraz obok...” – zapomniała o papierosie w popielniczce.

„Tak, oczywiście. Była tu wiele razy, wychwytywała prywatne transmisje z anteny dookolnej. Przychodziła tu pić ze mną na dachu. Zanim jeszcze zrobiło się... dziwnie”.

„Był pan tam, prawda? Widziałam, jak pan wychodzi” – wskazuje palcem drzwi prowadzące do warsztatu pinballowego. „To przejście na dół”.

„Mogła przejść w ten sposób na dach i zastrzelić go stąd, gdzie stoję. Na zewnątrz było ciemno, nie dostrzegłabym jej”.

„Próbował pan wyważyć te drzwi, prawda?” – wskazuje na zablokowane przejście obok okna. „Może prowadzą na dół?”

„Mogła przejść w ten sposób na dach i oddać strzał – stąd, gdzie stoję. Na zewnątrz było ciemno, nie dostrzegłabym jej”.

„Mogła mieć dostęp do dachu” – wskazuje na zablokowane przejście obok okna. „Zauważył pan tamte drzwi, prawda? Może prowadzą na dół?”

„Czemu myśli pani, że to ona?”

„Interesuje się mną, od mojego pierwszego spotkania z nią i chłopakami na dole. Bez ogródek mówi o tym, czego chce...”

Czy ona mówi o seksie?

„A konkretnie?”

„Seksu. I nie tylko. Popełniłam błąd, zwierzając się jej – powiedziałam, że się ukrywam. Wtedy postanowiła mnie chronić. Tak zaczęła się nasza niezdrowa relacja”.

„Kiedy zaczęłam spędzać czas z Lelym” – przechodzi niemal do szeptu – „kazała mi to zakończyć. Mówiła, że inaczej wszystko się spierdoli. To nie było przyjemne spotkanie. Przestałyśmy ze sobą rozmawiać, ale...”

Chwila, chwila, poczekajcie. Jedną chwilę. Co to w ogóle jest? Natychmiast to przerwij i się temu przyjrzyj.

„Nie rozumiem. Ruby jest kobietą, prawda? To żeńskie imię”.

„Tak” – kiwa głową.

„Ale... pani też jest kobietą”.

„Kobiety również lubią kobiety, oficerze. Postaraj się na tym nie skupiać. Kontynuujmy”.

Niech mnie piorun strzeli! Kolejna rzecz, której się dowiadujemy o świecie!

„Jak to lubią?”

„W sensie romantycznym” – stwierdza, po czym zwraca się do niej, wciąż trzymając w rękach kajdanki. „Co w tej relacji dało podstawy do przypuszczania, że ona jest panią zainteresowana romantycznie?”

„Twierdziła, że mnie kocha. Kiedy powiedziałam jej, że się ukrywam, zaproponowała, byśmy razem uciekły. Zaczęła wyobrażać sobie... różne rzeczy w kwestii naszej relacji”.

„A pani ją w tym utwierdzała?” – porucznik mruży oczy.

„Odrobinę. To było miłe, wie pan. Ale w końcu musiałam ją odrzucić, a nie było to łatwe. Pożałowałam tego, że byłam dla niej miła” – przygląda się swoim stopom. „Może doszło do jakichś pocałunków, ale do niczego więcej”.

Tak, ale jaka była ich relacja, pomijając tę dynamikę nierównej władzy?

„Nie wiem, co o tym sądzić”.

„Wiem, jak to brzmi. I dlatego nie chciałam mówić o tym wcześniej” – podnosi wzrok, spoglądając ci w oczy. „Ale wiedziała, co się wydarzyło. Kiedy zeszłam na dół”.

„Wiedziała skądś, że Lely nie żyje. W ogóle jej to nie zdziwiło. Kiedy weszłyśmy tu, na górę, była doskonale opanowana. Posprzątała wszystko tak, jakby już wcześniej miała... plan”.

Ta hipoteza brzmi znajomo. Też ją wysunąłeś, pamiętasz? Czy to możliwe, że Ruby zacierała po sobie ślady? Ten lincz...

Kolejny raz przychodzi ci to do głowy... A najgorsze, że... to może być prawda.

To odrobinę dziwne... Ludziom zwykle ciężko zachować spokój w tak stresujących sytuacjach.

Czyżby to Ruby sprzątała sama po sobie? Czyżby lincz był przykrywką dla niej i namówiła chłopaków, żeby go przeprowadzili?

Złowroga rzecz. Przyjmujesz jej hipotezę i jej nie kwestionujesz. Uważaj na tę całą logikę.

„Jakie były stosunki między wami? Nim doszło do tego konfliktu?”

„Spędziłyśmy razem sporo czasu. Słuchałyśmy radia i takie tam. Bardzo odpowiadało mi jej milieu. I w ogóle jej towarzystwo. Przykro mi było, że muszę to zakończyć...” – milknie na chwilę.

Czego dotyczyło to pytanie? Rzuca na pożarcie swoją przyjaciółkę.

Nagle dociera do ciebie, że ma to niepokojąco mało wspólnego z jej aresztowaniem...

„To zwykła pogoń za sensacją i przypuszczenia”.

„Wiem, jak to brzmi. Dlatego nie chciałam mówić o tym wcześniej” – podnosi wzrok, spoglądając ci w oczy. „Ale wiedziała, co się wydarzyło. Kiedy zeszłam na dół”.

„Brzmi to, jakby była na pani zafiksowana”.

„To tylko przypuszczenie”.

„Dobrze, nie będę się skupiał”.

„Świetnie” – stwierdza, po czym zwraca się do niej, wciąż trzymając w rękach kajdanki. „Co w tej relacji dało podstawy do przypuszczania, że ona jest panią zainteresowana romantycznie?”

„Dobrze, już rozumiem. Upewniałem się tylko”.

„A ja nie do końca” – stwierdza, po czym zwraca się do niej, wciąż trzymając w rękach kajdanki. „Co w tej relacji dało podstawy do przypuszczania, że ona jest panią zainteresowana romantycznie?”

„Ale skupiam się na tym, Kim”.

„Nie rób tego” – stwierdza, po czym zwraca się do niej, wciąż trzymając w rękach kajdanki. „Co w tej relacji dało podstawy do przypuszczania, że ona jest panią zainteresowana romantycznie?”

„Dobrze, już rozumiem. Tak”.

„A ja nie” – stwierdza, zwracając się do niej, wciąż trzymając w rękach kajdanki. „Co w łączącej was relacji dało podstawy do przypuszczania, że jest ona panią zainteresowana romantycznie?”

„Proszę mówić dalej”.

„Zanim do tego przejdziemy...” – zwraca się do niej, wciąż trzymając w rękach kajdanki. „Co w tej relacji dało podstawy do przypuszczania, że ona jest panią zainteresowana romantycznie?”

„Nie rozumiem tego” – stwierdza porucznik sceptycznym tonem. Wciąż trzyma w rękach kajdanki. „Co w łączącej was relacji dało podstawy do przypuszczania, że jest ona panią zainteresowana romantycznie?”

„Seksu?”

„I więcej” – potwierdza. „Popełniłam błąd, zwierzając się jej – powiedziałam, że się ukrywam. Wtedy postanowiła mnie chronić. Tak zaczęła się nasza niezdrowa relacja”.

„Kiedy Ruby powiedziała, że wszystko się »spierdoli«, jeśli nie zakończy pani związku z denatem... Czy to była groźba?”

„Przyszła którejś nocy. Pijana. Powiedziała, że zmieni moje życie w piekło na ziemi. Grożono mi już nie raz, więc potrafię rozpoznać, kiedy takie zapewnienia są prawdziwe”.

„No i jest profesjonalistką. Musi być. Żeby trzymać chłopaków w ryzach. Próbowałam odciąć się po tym od niej. Myślałam nawet, że się udało, ale...” – wygląda przez okno swojego pokoju.

Odrobina tego strachu wciąż jest w niej żywa. Wydycha gwałtownie powietrze...

Co ty wygadujesz? Ona się boi, że ją aresztujesz.

Nie, zaraz! Popatrz na nią! Zęby jak perełki, twarz jak klejnocik – wygląda jak gwiazda filmowa z lat 20. Widzisz ją niemal w polichromowym automatiku. Te plakaty w ciężarówce Ruby...