Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Odpuszczę pani – na ten moment. Proszę zadbać, żebym tego nie pożałował”. (Nie aresztuj jej).

„Nie pożałuje pan...” – wzdycha, nie potrafiąc ukryć drżenia całego ciała. Po chwili jednak odzyskuje względną równowagę.

„Wypiszmy pani wezwanie posterunkowe. Jeśli się pani nie stawi – nie będę mógł więcej pani pomóc”. (Wypisz wezwanie posterunkowe).

„Bez obaw...” – przyjmuje wezwanie, nie potrafiąc ukryć drżenia całego ciała. Po chwili jednak odzyskuje względną równowagę.

Możliwe, że to ogromny błąd, szanowny panie.

Może. A może nie. Litość rzadko jest kompletną pomyłką.

„Obiecuję, że będę tu przez cały czas, także w nocy. Pomogę w śledztwie jak tylko potrafię i za sześć tygodni melduję się na 41. komisariacie”. Powtarza: „Obiecuję”.

„Kim, aresztuj ją, zanim stracimy tu jeszcze więcej czasu”. (Aresztuj ją).

„Zaprowadzę panią do powozu motorowego zaparkowanego na zewnątrz”.

Ze stłumionym jękiem nadstawia oba nadgarstki. Są białe, kościste, wystają z podwiniętych rękawów jej kombinezonu.

Czeka, aż wczepisz się w nie zębami i pazurami...

Porucznik chowa kajdanki. „To nie będzie konieczne. Osobiście zabiorę panią na 57. komisariat – i zrobię, co w mojej mocy, aby spowolnić proces ekstradycji”.

„Możliwe, że uda się przeciągać to w nieskończoność. Ale ze względu na nasze dochodzenie będzie pani bezpieczniejsza na komisariacie” – zapewnia, po czym zwraca się do ciebie...

„Poradzę sobie sam. Ryzyko ucieczki jest minimalne. Do zobaczenia jutro rano, oficerze. Na dole, w Whirling-in-Rags”.

„Co się zmieni przez te dwa miesiące? Czy miesiąc?”

„Wszystko się może zmienić” – rozgląda się. „To miasto, zasady ekstradycji... Ci, którzy mnie ścigają, mogą wylądować w więzieniu. A może Revachol...” – urywa.

W jej milczeniu słychać desperację. Jak u szukającego drogi ucieczki, osaczonego zwierzęcia.

„Może Revachol będzie wolny? Mogliby mnie sądzić w wolnym Revacholu. W suwerennym państwie, które nie przekazuje zatrzymanych Moralinternowi”.

Wolny Revachol... Z trasy motorowej dobiega cię niski, odległy pomruk. Wielka maszyna wstrząsa kolumnami na południu. Po kręgosłupie przebiega ci prąd.

„Trudno mi w to uwierzyć” – kajdanki podzwaniają w jego rękach...

„Podoba mi się, jak to brzmi... Inny Revachol. Wolny. Niezależny”.

„Świat może się zmienić. Tak jak zmieniał się już wcześniej” – jej okrągłe piwne oczy błyszczą od łez.

Jej polityczna zagrywka się powiodła, jak widzimy?

Zagrała swoją ostatnią kartę. Nie jest w stanie powiedzieć nic więcej. Ostateczna decyzja należy do ciebie. Ty sam zasiadasz na tronie swojego umysłu.

„Mnie również trudno w to uwierzyć”.

„Proszę tak nie mówić. Świat może się zmienić. Zmieniał się już nie raz...” – patrzy na ciebie skamieniała.

To nie jest odpowiedź, na jaką liczyła. Myślała chyba, że jesteś jakimś patriotą albo komunardem, co?

„To nie ma z tym tutaj nic wspólnego”.

„Wiem, ale...” – nie wie, co powiedzieć.

Jej polityczny gambit zawiódł.

„Nie na mojej zmianie”.

„Dobrze. Skoro tak...” – jej okrągłe piwne oczy błyszczą od łez.

Co to było za uczucie?

NADCIĄGA.

„Jakie mam inne rozwiązanie?”

„Macie te wezwania posterunkowe, prawda? Trzeba się meldować na komisariacie albo zostaje się zbiegiem. Możecie mi takie wypisać, ale nie ma potrzeby mnie teraz aresztować... Obiecuję, że nigdzie się już w nocy nie ruszę. Cały czas będę tutaj”.

„Wiem, że można tak zrobić – pozwólcie mi się zgłosić z własnej woli. Za dwa miesiące. Albo i za miesiąc. Tylko o to proszę...”

„Masz formularz...” – stwierdza, patrząc na twój notatnik.

Dobra. Powiem to głośno. W przypadku Kima „przekabacony” to za słabe słowo.

Zdecydowanie, szanowny panie.

Boże, ona pogrywa i z nim! Gra na nim jak na skrzypcach... Kto by przypuścił?

„Mam formularz...” – stwierdza, zaglądając do swojego notatnika.

„Na co więc pani zasługuje?”

„Nie wiem...” – wyrzuca papieros. „Na spędzenie życia wśród dymu, woni alkoholu i tańców – na nurzaniu się w gównie. Tak jak wszyscy”.

Kogo?

Ją! Nie pozwól, żeby cię dalej zwodziła.

„I jak miałaby ona go zabić?”

„Mówił pan, że tam jest sekretne przejścia, tak?” – wskazuje palcem drzwi prowadzące do warsztatu pinballowego.

„Mogła przejść tędy i oddać strzał – stąd, gdzie stoję. Na zewnątrz było zbyt ciemno, nie dostrzegłabym jej”.

A później zakradła się z powrotem na dół tak, że nikt jej nie zauważył? To jest możliwe...

„Interesująca teoria. Czy wiedziała o istnieniu tych drzwi? Czy byłyście tutaj razem?”

„Tak. Była na górze wiele razy. Przychodziła napić się na dachu, kiedy...” – młoda kobieta milknie. Jej wargi poruszają się bezgłośnie.

Ta dziura!

„O co chodzi?”

„Dziura. Moje łóżko jest zaraz obok...” – zapomniała o papierosie w popielniczce. „Mogła nas widzieć”.

„Sugeruje pani, że to ona wykonała ten otwór?”

„Nie” – odpycha tę myśl. „Nie. Po co miałaby to sobie robić? Nie, po prostu sobie przypomniałam, że mi pan o tym mówił, i...”

Nie jest tego pewna. Faktycznie znajdował się on tuż nad łóżkiem. Mogła widzieć stamtąd najróżniejsze rzeczy.

Nie pozwól zbytnio się rozszaleć wyobraźni, szanowny panie. Pozostańmy skupieni.

„Myśli pani o tej dziurze, prawda? Otworze w ścianie warsztatu pinballowego”.