Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Owszem. Wiele osób straciło przez to posady. Nie tylko menadżeria. Zwykli pracownicy. To, co zrobiłam, żeby dostać się do księgowości...” – kręci głową na myśl o tym.

„Ma pani rację. To paskudne. Zniszczyła pani coś zbudowanego przez innych ludzi”.

„To prawda. Jestem niszczycielką. Stracili przeze mnie pracę porządni ludzie. Nie tylko dupki z menadżerii. Gdyby pan wiedział, jak dostałam się do księgowości...” – kręci głową na myśl o tym.

„Pappa Lollo!”

„Taaa. Jebany Pappa Lollo chce mnie zabić” – uśmiecha się.

„Komu pani to zrobiła? I w czyim imieniu?”

„Rozumiem”.

Zaciąga się, po czym rzuca spojrzenie przez ramię.

„Co właściwie pani zrobiła?”

„Kiedy to się stało, słyszała pani wystrzał?”

„Kiedy zginął?” – zastanawia się. „Możliwe. Nie wiem. Trudno było coś jeszcze usłyszeć pośród hałasu eksplodującego szkła”.

Strzał nie był aż tak głośny? To coś, o czym warto pamiętać podczas oceniania, z jakiej odległości go oddano.

„Rozumiem” – stawia kubek z kawą na stole.

Ot tak. Żadnego oporu. Jest przygarbiona; stopy ma duże i skierowane prosto przed siebie.

„Okłamała nas pani”.

„Nie kłamałam. W każdym razie nie bardzo. Starałam się, jak mogłam, żeby nie kłamać. Ja tylko...”

Prawda to. Dama starała się uniknąć fałszu.

Bez żartów. Łgała jak z nut. Wiesz o tym.

„To był błąd” – krzywi się. „Przepraszam, że marnował pan przeze mnie czas”.

Dobrze. Oczyść najpierw atmosferę między wami, a potem przejdź do pytań.

Nie. Nie jest dobrze, a wręcz odwrotnie. To pozwoli jej dyktować warunki waszego...

Cicho. Nie słyszę, co mówi.

Pozwól pani mówić. Jest wysoka. Szczupła i zmęczona. Gałązka, która z całych sił próbuje się nie złamać...

„Skoro wiedziała pani, że w końcu się tego dowiemy, to dlaczego zmarnowała pani nasz czas?”

„Ze względu na chłopaków – nie mogłam po prostu puścić ich kantem, próbowali mi tylko pomóc” – wbija wzrok w swoje stopy. „Wygrzebać się z szamba, w które się wpakowałam”.

Czy ona sugeruje, że chłopaki Hardiego są PRAWEM?!

„To nie jest wystarczający powód”.

„Zgadza się... To nie wszystko”.

„Nie wszystko?”

„Odpowiadacie przed Rządem Koalicyjnym, a więc w rezultacie przed Moralinternem...” – sięga po nowego papierosa.

Rzuca okiem przez ramię w stronę morza. Jak już to robiła wielokrotnie.

Od zatoki aż po horyzont ciągnie się wielka wodna przestrzeń. Szarość i blady fiolet w porannym świetle...

Nieważne...

Światło się zakrzywia. Kobieta wyciąga zapalniczkę.

„Co mają z tym wszystkim wspólnego powiązania MOR-u z Moralinternem?”

„Dzielicie z nimi bazę danych. Wysyłacie ludzi do ich sądów” – zapala papierosa.

„Co się dzieje? Co pani zrobiła?”

„Ot, interesy, tyle że szkodliwe dla niektórych ludzi w Moralinternie. Jeśli pojawię się w waszych aktach, panie mundurowy, znajdą mnie. Z całą pewnością...”

„Co się stanie, gdy panią znajdą?”

„Proszę pana, zabiją mnie. Jeśli wprowadzi pan moje imię do systemu, weźmie na przesłuchanie, wrzuci w moralinternowy młyn...”

Jej twarz przecina skrzywiony, pełen bólu uśmiech. „Będzie po mnie. Za nic. Za jebane morderstwo, z którym nie miałam nic wspólnego”.

Po niej? Ścigają ją jacyś ludzie? Z Moralinternu? To nie jest oranjeska litka!

No i proszę. Chociaż raz wydaje się, że ją zaskoczyłeś.

Właściwie to to morderstwo miało z nią trochę wspólnego.

Nic wspólnego? Ty to będziesz oceniał.

„Co się stanie, jeśli panią znajdą?”

„Zabiją mnie. Jeśli wprowadzi pan moje imię do systemu, weźmie na przesłuchanie, wrzuci w moralinternowy młyn...”

„Czy tu chodzi o ludzi, o których pani wspominała? Tych, którzy są na panią źli?”

„Tak” – potwierdza skinieniem. „Ścigają mnie. I mają przyjaciół w Moralinternie, a niektórzy nawet są Moralinternem. Jeśli pojawię się w waszych aktach, panie mundurowy, znajdą mnie. Z całą pewnością...”

„Czy to między innymi dlatego Oranje jest dla pani złym wspomnieniem?”

Potakuje. „Ścigają mnie pewni ludzie. I mają przyjaciół w Moralinternie, a niektórzy nawet są Moralinternem. Jeśli pojawię się w waszych aktach, panie mundurowy, znajdą mnie. Z całą pewnością...”

„Czy to ma jakiś związek z tym, że jest pani... miss Oranje z 37 roku?”

Uśmiecha się ostrożnie. „Chciałabym. Niestety, to nie ma nic do rzeczy”.

„MOR nie jest pieskiem Moralinternu. Nie musi się pani martwić”.

„Nie odpowiadam przed nikim, kurwa. Nikim, siwko”.

„Chyba chciał pan powiedzieć dziwko”.

„Wiem, co chciałem – mianowicie powiedzieć »siwko«. Jakiś problem?”

„Oficerze. Opanuj się” – upomina cię porucznik, po czym zwraca się do kobiety: „Co nasza ograniczona współpraca z Moralinternem ma z tym wspólnego?”

„No, no. Ktoś sobie podkręcił testosteron do poziomu neolitycznego. Pozwoli pan, że pomogę i skoryguję kurs tej rozmowy, dobrze? Odpowiada to panu? No to już...”

„I tak chyba powiedziałem”.