Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

Zaczyna się bać. Ciebie. Ludzi z dołu. Wszystkiego.

Był żołdakiem. Musiał mieć broń. Gdzieś tam na pewno leżała. Blisko jej dłoni...

„Czy mogli go zabić ludzie, którzy ścigają panią?”

„To pierwsze, co przeszło mi przez myśl, kiedy usłyszałam pękające szkło”.

„I?”

„Myślałam, że mnie znaleźli. Że zabili go, by mnie ukarać... Cały zeszły tydzień starałam się z nikim nie rozmawiać i żeby nikt mnie z nikim nie widział...” – spogląda na swój papieros.

„Nie chciałam, żeby ktoś jeszcze ucierpiał. Potem jednak zrozumiałam, że to objaw paranoi. To, co się wydarzyło, nie miało ze mną nic wspólnego”.

„Pewnie nie miało”.

„Albo... nic już nie wiem. Już tylko tutaj czekam” – przenosi wzrok na stół.

„Nie możemy wziąć się za Looskap. Na to za wcześnie. Mamy inne, bardziej prawdopodobne tropy”.

„Wcale o to nie proszę, poruczniku. Wiem jedno. Od nich nic nie wyciągniecie”.

Jeśli chcą mnie zabić, to mnie zabiją. Jeśli zechcą się mną bawić – to właśnie zrobią. Doszła do tego wniosku już wiele tygodni temu.

„Wiem jedno. Z Looskap nic nie wyciągniecie. Nie spierdolą tego w taki sposób”.

„Tak czy inaczej, warto brać to pod uwagę”.

„A może miało?”

„Sama nie wiem...” – kręci głową. „Nic już nie wiem”.

„Co zrobiła pani tym ścigającym panią ludziom?”

„Nic miłego, ale też nic nielegalnego, w każdym razie według prawa Revacholu. Czy nawet Oranje”.

„Co właściwie pani zrobiła?”

„Szpiegostwo przemysłowe. Dołączyłam do pewnego kolektywu z zamiarem zdradzenia go. Poszło mi na tyle dobrze, że poproszono mnie o powtórzenie tego”.

„Tym razem w większej firmie – takiej, z którą nie leci się w chuja. Zabrałam ich księgi zawierające dwie dekady rachunkowości”.

„Potrzebuję nazw tych firm. I informacji o tym, kto panią wynajął” – stwierdza, stukając długopisem w swój notatnik.

„Chodziło o Bank Oszczędnościowy Hrabstwa Loosduin – nie brzmi to szumnie, ale są częścią konglomeratu Looskap. Ich dotyczyło to drugie zadanie. Pierwsze to była jakaś firma drukarska. Nazwa nic panu nie powie”.

Ale naprawdę ją zniszczyła. Czuje to do dzisiaj.

„Co do mojego pracodawcy, nie wiem, kto mnie do tego zatrudnił. Ale oni też mnie szukają. Razem z Looskap i przyjaciółmi z MI” – wypuszcza ciężko powietrze. „Kiedy kończysz z wywiadem firmowym, nie masz sojuszników. Jesteś radioaktywny”.

Looskap. To ludzie organizujący katastrofy finansowe w krajach drugiego świata. Do konglomeratu należą także Bank Consecration, Eeirberg i popularny producent nabiału Pappa Lollo.

„I dobrze im tak. Jak zostanę królem, Bank Oszczędnościowy pierwszy pójdzie na stracenie”.

„To nie było zabawne. Wiele osób naprawdę straciło przez to posady. I to nie tylko menadżeria. Porządni ludzie. To, co zrobiłam, żeby dostać się do księgowości...” – kręci głową na myśl o tym.

„Ucierpiało wiele osób” – podsumowuje. „Ale to tylko standardowy punkt w moim gównianym życiorysie, którym nie warto zawracać sobie głowy. Istotne jest morderstwo”.

To może poczekać. Spójrz jej w oczy – to nie wszystko.

„Co pani zrobiła?”

„Ja...” – patrzy ci prosto w oczy. „Jeden z nich się zabił. Przeze mnie”.

Mówi to szybko. Jakby powtarzała to setki razy. Może do siebie? Żeby oswoić się z tą myślą?

Przez poczucie winy.

„To...” (Pokręć głową). „Coś, z czym niełatwo sobie poradzić”.

„A z czym łatwo? To wszystko to...” – patrzy na ciebie błagalnym wzrokiem. „A jak pan sobie radzi?”

„Ja też sobie nie radzę”.

„No i właśnie” – już niemal skończyła papierosa, którego dopiero co zapaliła. Przygląda mu się smutno. „Droga wojownika”.

Ciśnienie wokół niej spada. Niedługo zrobi się ciemno. A powietrze zacznie poruszać się szybciej, okrążając blok, na którym stoi...

Ona już trafiła do swojego więzienia. Za to, co się stało. I jest gotowa nigdy go nie opuszczać. Nawet po jego śmierci.

Ciśnienie wokół niej spada. Niedługo zrobi się ciemno. Przyjdzie deszcz. A powietrze zacznie poruszać się szybciej, okrążając blok, na którym stoi...

„Piję”.

„Też to stosuję. Niebywale skuteczna metoda. Zwłaszcza w połączeniu z papierosami. I prochami”.

„Jestem gliną. To, co robię, jest słuszne”.

„A więc racjonalizacja...” – zaciąga się. „Też tego próbowałam. Z umiarkowanym skutkiem”.

„Próbuję po prostu palić najwięcej, jak się da”.

„Ale to chyba nie działa, co?” – niemal połyka papierosa, którego zapaliła. Przygląda mu się melancholijnie. „Trzeba jeszcze zapijać alkoholem...”

„Nie pamiętając z niej kompletnie nic”.

„Zgoda, to rozwiązałoby sprawę” – niemal połyka papierosa, którego zapaliła. Przygląda mu się melancholijnie.

„Biorę narkotyki”.

„Prochy dają radę” – patrzy na morze. „Korzystam z tej metody. Próbuję też racjonalizować”.

„Paskudna rzecz. Jak pani może z tym żyć?”

„Wcale” – wzrusza ramionami. „A jak pan żyje ze swoją przeszłością?”

(Kiwnij głową). „Wróćmy do tego, co stało się tutaj, dobrze?”

Młoda kobieta przygląda się z melancholią swojemu niknącemu papierosowi. Niewiele go zostało.

Nie bądźmy wścibscy. To nie jest element sprawy.

Oczywiście. Sprawa jest ważniejsza.

„Jestem pewien, że są ludzie, którzy dopuścili się znacznie gorszych rzeczy”.

„No pewnie. Nie jestem zbrodniarką wojenną, ale wesoło nie było. Ludzie stracili posady. W tym porządni ludzie, nie tylko menadżeria...” – kręci głową na myśl o tym.

„Wpakowała się pani w naprawdę niezłe gówno”.