Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Proszę spojrzeć” – wita cię, zaciągając się papierosem. „Na zewnątrz ciemno, psy szczekają, a ja wciąż tu jestem i popijam kawę, tak jak obiecałam” – uśmiecha się słabo.

Obiecała, że będzie tutaj nocą, jeśli jej nie aresztujesz... Grzeczna dziewczyna.

Pff. To z pewnością poza. Zadaj pytania. Najlepiej jakieś trudne.

„Może pani powiedzieć mi więcej o Lelym? Tym powieszonym? Mój partner musi to usłyszeć”.

„Ruby ewidentnie nie przebywa już w swojej starej miejscówie”.

„Nie zaskakuje mnie to... Jest ostrożna. Ale zanim pan spyta, naprawdę nie mam pomysłu, dokąd mogła pójść”.

„Ma poważne kłopoty. Czy mogła ukryć się w miejscu, do którego jest przywiązana emocjonalnie?”

„Ruby jest żywiołowa, ale czy sentymentalna – niekoniecznie... No, może w temacie wszelkiej technologii radiowej. Bardzo mi przykro, że nie jestem zbyt pomocna...”

Osaczone zwierzę może szukać schronienia w miejscu mającym jakieś sentymentalne znaczenie.

„Gdziekolwiek przebywa, jej sytuacja nie jest dobra. Może ukrywa się w jakimś istotnym dla niej miejscu?”

„Skoro nie ma już tu Kima, to porozmawiajmy o niedzielnej nocy”.

„Może mi pani powiedzieć coś o ofierze? Mam na myśli ogólne informacje”.

Na boga, obudź się!

„Wróćmy do tych kłamstw, które pani wygłosiła”.

„Kłamstw, które...” – powtarza, ale urywa. Nie wiadomo, co zamierzała powiedzieć.

Tak! Żądamy, by została ukarana za to, że nas zwiodła. Oczekujemy jej niepokoju. Oczekujemy jej strachu.

„Mam więcej pytań o denata, ale zanim je zadam, muszę tu ściągnąć swojego partnera...”

„Jasne” – uśmiecha się, a spomiędzy jej palców leniwie ulatuje dym papierosowy. „Proszę robić, co pan musi”.

„Znalazłem pani boję. Była pusta. Nie licząc wody morskiej”.

Zdumienie wysoko podnosi jej powieki. „Och...”

„Zabrała pani swoje dokumenty?”

Próbuje ją zbić z tropu nagłą bezpośredniością pytania.

„Oczywiście, że nie. Mówiłam panu, korzystanie z tych dokumentów byłoby zbyt ryzykowne. Mam je od mojego pracodawcy. Tak naprawdę powinnam była je zniszczyć”.

Nie wydaje się kłamać. Zniknięcie dokumentów naprawdę ją przestraszyło.

„Obawiam się, że może pani grozić niebezpieczeństwo”.

Zastanawia się przez chwilę, po czym wzrusza ramionami. „Tak, i to niezależnie od tego, kto zabrał te dokumenty”.

„To był prawdopodobnie zwykły wypadek. Bałam się, że nie dość solidnie zabezpieczyłam dokumenty, i pewnie” – gestykuluje z papierosem w dłoni – „woda zwyczajnie je zabrała...”

Słowo „zabrała” nagle wydaje się odległe i dziwne. Gdzieś w oddali szczeka pies.

„Zapiszę to jako jakiegoś rodzaju kradzież”.

„Dziękuję, ale właściwie... jak tak teraz o tym myślę... wspomniał pan o wodzie morskiej? Bałam się, że nie sprawdziłam dobrze mechanizmu zamknięcia... Pewnie” – gestykuluje z papierosem w dłoni – „woda zwyczajnie zabrała te dokumenty...”

„Być może zabrali je ludzie, którzy panią ścigają”.

Zastanawia się przez chwilę, po czym wzrusza ramionami. „Nie mogli wiedzieć, gdzie je ukryłam. Jestem całkowicie pewna, że nikt mnie nie śledził. A powiedziałam tylko panu...”

„Wspomniał pan o wodzie morskiej? Bałam się, że nie dość solidnie zabezpieczyłam dokumenty, i pewnie...” – gestykuluje z papierosem w dłoni – „...woda zwyczajnie je zabrała...”

„Moja wstępna hipoteza jest taka, że mamy do czynienia z jakimś kosmicznym spiskiem. Ktoś chce nas wszystkich dopaść”.

Posyła ci nagle przelotny półuśmiech. „Tak, to na pewno to. Dziękuję. Od razu mi lżej”.

„Jak tak teraz o tym myślę... wspomniał pan o wodzie morskiej. Bałam się, że nie dość solidnie zabezpieczyłam dokumenty, i pewnie...” – gestykuluje z papierosem w dłoni – „...woda zwyczajnie je zabrała...”

„Mam dziwne przeczucie, że pani dokumenty zabrała nieodkryta kryptyda”.

„Kryptyda? No jasne. To na pewno ona” – z serdecznym rozbawieniem w oczach wchłania kolejną dawkę dymu. „Dziękuję, od razu mi lepiej”.

„Zabrała pani swoje dokumenty?”

„Oczywiście, że nie. Mówiłam panu, korzystanie z tych dokumentów byłoby zbyt ryzykowne. Mam je od mojego pracodawcy. Tak naprawdę powinnam była je zniszczyć”.

„Zakończyliśmy sekcję zwłok i mamy kilka pytań o Lely'ego”.

„Tak. Mam nadzieję, że nie ma pani nic przeciwko” – porucznik wręcza ci swoje notatki.

„Spójrzmy. Zapisałem pseudonim »Lelystad«” – stwierdza porucznik, wodząc palcem po stronie wyjętego przed chwilą notatnika...

...po czym wyrywa ją i wręcza ci. „Mamy pytania, które mogą pomóc nam w uzupełnieniu braków w informacjach, jakie uzyskaliśmy podczas polowej autopsji. Jestem pewny, że mój kolega ma kilka własnych pytań, które zada, gdy ja będę wykonywał notatki”.

„Jak ma pani na imię? To do akt”.

„Ma się rozumieć” – napełnia płuca dymem z papierosa.

„Skąd pani jest?”

„Z Vredefortu w Republice Oranje”.

Czy tatuaż wisielca nie przedstawiał oranjeskiej mapy szlaków wodnych? W twojej głowie pojawia się myśl, po czym ucieka. To sprawa na później.

Możliwe, że ofiara też pochodziła z Oranje – może warto się nad tym później pochylić?

„Oranjeska literatura – co pani z nią robi?”

„Nic. Zupełnie nic z nią nie robię”.

„Jak w takim razie zarabia pani pieniądze? Pieniądze są bardzo ważne”. (Pokaż jej pieniądze).

„Fajne” – spogląda na czarny banknot w twojej dłoni. „Więcej zarobiłam, po prostu będąc, niż zajmując się litką oranjeską”.

„Czadowo”.

„Nieszczególnie, ale co zrobić?”

„Będąc kim?”

„Trochę tego było. Instruktorką łyżwiarstwa, sekretarką, miss Oranje w 37” – uśmiecha się.

To najbardziej zmęczony uśmiech na świecie.

Miss Oranje? Oto coś, nad czym powinieneś się zatrzymać.