Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Nie, nie ma nic na Mundi. Stary Stary Świat umarł i oboje o tym wiedzieliśmy. Jak tak się zastanowić, może Oranje rzeczywiście nas do siebie zbliżyło – spoiwem była odraza do tego wszystkiego”.

Żadnej miłości dla mateczki Oranje? Ale czy on nie był żołnierzem? Może warto się nad tym pochylić.

„Czy to was do siebie zbliżyło?”

„Miałeś rację, oficerze” – stwierdza porucznik, kiwając głową. „On pochodził z Okcydentu”.

„Miałeś prawie rację, oficerze” – stwierdza porucznik, kręcąc głową, jakbyś właśnie spudłował podczas gry w rzutki. „To oznacza, że był Okcydentczykiem, a nie Mondialczykiem. Poprawię formularz”.

„Może to komunizm go zabił, proszę pani?”

„Dopiero co była to miłość... I nie, nie uważam, że Związek to komuniści. Zdecydowanie bardziej wchodzi w róż”.

„Chcę przez to powiedzieć, że nie jadą po bandzie w takim sensie. Zresztą o czym my tu mówimy. Takie polityczne bzdety trudno strawić rano. A w ogóle jest rano?”

Chyba jest po prostu zmęczona. Nie wie, co miałeś przez to na myśli. I czy można ją winić?

Odrobinę ją winić można. To było dość oczywiste pytanie, na które nie udzieliła odpowiedzi.

„Czy Związek to komuniści? Zdecydowanie bardziej wchodzi w róż, czy nie? Jak to socjaldemokraci”.

Jest pewien formularz na pytania, który pozwala zachować porządek. Znajduje się on w niebieskim notesie, ten zaś – w kieszeni porucznika. Zanim wypowiadasz pytania na głos, zdajesz sobie sprawę, że powinien on być tu z tobą.

„Hm? Och, zgaduję, że pana partner też powinien tu być” – strzepuje popiół z papierosa, gdy ty stoisz tak w ciszy.

„Lely?” – porucznik wyjmuje swój notatnik. „Tak miał na imię?”

„Jak już mówiłam pańskiemu partnerowi, nigdy nie poznałam jego imienia. Mówiłam na niego Lely, od Lelystadu, skąd pochodził”.

„To był jego pseudonim wojskowy”.

„Tak, mówił, że jego prawdziwe imię nie należy do niego. Próbowałam je z niego wyciągnąć, ale nigdy się nie wygadał, choćbym nie wiem jak naciskała”.

„Lelystad. To dobry początek...” – stwierdza porucznik i zapisuje imię w swoim notatniku...

Po czym wyrywa stronę i wręcza ci ją. „Mamy kilka pytań, na które może pani znać odpowiedź. Chodzi o szczegóły, których nie mogliśmy ustalić na podstawie autopsji”.

Kobieta wyciąga szyję, próbując dojrzeć coś na kartce, którą wziąłeś od porucznika. Jest to lista spostrzeżeń z autopsji zapisanych schludnie niebieskim atramentem.

Ostatnie brakujące kawałki mięsnej układanki.

Wszystko, co trzeba jeszcze wyjaśnić, znajduje się w kolumnie po lewej.

Po czym zaczyna wyrywać stronę, ale przerywa w połowie. „Właśnie przypomniałem sobie, kolego” – stwierdza, zwracając się do ciebie – „że nie przeprowadziliśmy jeszcze polowej autopsji ofiary”.

„Moje pytania zakładają pewną wiedzę po naszej stronie. Proponuję, abyśmy zajęli się teraz sekcją, a do tej rozmowy wrócili, gdy zdobędziemy niezbędne informacje”.

„Nie, chcę zadać te pytania teraz”.

Porucznik zwraca się do młodej kobiety: „Proszę wybaczyć mojemu koledze – niedawno doświadczył urazu mózgu. Opuścimy teraz panią, aby zająć się zwłokami ofiary”.

„Wkrótce nie będzie pani musiała znosić tego widoku – obiecuję. Niedługo do pani wrócimy” – zapewnia i odwraca się gotowy, by udać się na zewnątrz.

Nie wybijesz mu tego z głowy. I nie, cały ten incydent nie wpłynął bynajmniej dobrze na jego opinię o tobie.

„Mam jeszcze inne pytania”.

„W porządku, ale pośpiesz się. Pani wystarczająco długo musiała znosić ten widok” – stwierdza, wskazując skinieniem głowy dziedziniec. „Pora, abyśmy wypełnili swój obowiązek”.

Kobieta kiwa głową w bezgłośnym wyrazie zgody. W jej dłoni pojawia się kolejny papieros.

„Dobrze, chodźmy”.

„Proszę wybaczyć to opóźnienie” – przeprasza, wskazując skinieniem głowy dziedziniec. „Zajmiemy się teraz tą sytuacją. Wkrótce do pani wrócimy”.

Kobieta kiwa głową i na pożegnanie zapala kolejnego papierosa.

„Na przykład jego imię?”

„Właściwie nigdy nie poznałam jego imienia. Mówiłam na niego Lely”.

„Pseudonim?”

„Tak sądzę. Pochodził z Lelystadu – to pewnie stąd. I jak się zdaje, był to też jego pseudonim wojskowy. Mówił, że jego prawdziwe imię nie należy do niego. Próbowałam je z niego wyciągnąć, ale bez skutku”.

Gdzie w PPWR jest porucznik? Pędzi być może w chwalebnej samotności od jednego terminala do drugiego? Gdziekolwiek przebywa, jest ci potrzebny. Twoje pozostałe pytania nie miałyby pod jego nieobecność sensu.

Zaraz! A gdzie Kim? Człowiek ze wszystkimi notatkami. Musi tu być, zanim zaczniesz.

Powinieneś zapisywać jej odpowiedzi, ale nie masz notatnika. Kim za to go ma.

Poczekaj. Nie działaj w pojedynkę. To maraton i będziesz potrzebował wsparcia. Ściągnij tu Kima, zanim zrobisz cokolwiek więcej.

„Pseudonim?”

„Pewnie, spróbuję pomóc. Tylko w czym?”

„Jak miał na imię?”

„Chłopaki Hardiego dali mi nagranie. Twierdzą, że stanowi ono dowód, jakoby zabity planował dopuścić się gwałtu”.

„Chłopaki pewnie woleliby, żebym potwierdziła, że faktycznie tak było”. Wzdycha. „Nie chciałam się w to wikłać...”

Nie jest ani trochę zmartwiona, że taśma może zaprzeczyć jej zeznaniom.

„Co jest na tym nagraniu?”

„Pracujemy nad jego odtworzeniem. Ale jeszcze go nie odsłuchaliśmy”.

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pokoju pańskiego partnera? Jest... bezlitosny, jeśli chodzi o poziom głośności”.

„U mnie niestety jest tylko jakieś zawstydzone własną egzystencją radyjko”.

„Nie da rady”.

„Ach, coś mu się przytrafiło? Kolejna zepsuta rzecz w serii zepsutych rzeczy. Cóż, szkoda” – zaciąga się. „Może uda się znaleźć inny”.

„Niestety, jest kompletnie zniszczony”.

„Ach, kolejna zepsuta rzecz w serii zepsutych rzeczy” – zaciąga się. „Może znajdzie pan gdzieś jakiś inny”.

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pokoju pańskiego partnera? Jeśli nadawał się do odtwarzania piosenek o niechybnej apokalipsie, to też pewnie udźwignie”.

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pokoju pańskiego partnera? Daje stratosferyczny, oszałamiający dźwięk. Przez całą noc...”

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pokoju pańskiego partnera? Na pewno chętnie obsłuży repertuar inny niż OO i Kapela Smutnego Kościółka...”

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pokoju pańskiego partnera? Na pewno chętnie obsłuży repertuar inny niż OO i Kapela Smutnego Kościółka...”