Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Dlaczego pan pyta?” – nie wydaje się zaskoczona.

Po prostu każ jej odpowiedzieć. Niczego nie wyjaśniaj.

„Doznałem okultystycznej wizji”.

„Wizja okultystyczna? Oczywiście. Ani przez chwilę nie wątpię, że była to taka wizja. Nie kwestionuję znaków, ale być może...” – okrężnie zmierza do sedna...

„...moooooże błędnie je pan interpretuje. Bo widzi pan, on lubił życie. Jeśli już, to nawet za bardzo. Do tego stopnia, że inni ludzie musieli za to płacić”.

Wszystko się tutaj zgadza. Wszystko jest jak trzeba. To dobra odpowiedź.

Nie, to się nie zgadza. Nie widzisz, że ona ewidentnie wykonuje tu jakiś unik?

Cóż za dziwaczna sugestia. Ta dama piękna jest i sprawiedliwa!

„O rany, supergwiazdor i jasnowidz. Niezmiernie to ciekawe. Nie wątpię, że to wszystko sama prawda. Nie kwestionuję znaków, ale może...” – okrężnie zmierza do sedna...

„O rany, jasnowidz. Niezmiernie to ciekawe. Nie wątpię, że to wszystko sama prawda. Nie kwestionuję znaków, ale może...” – okrężnie zmierza do sedna...

„Mam po prostu pewne przeczucie. Proszę mi odpowiedzieć”.

„No więc myli się pan. Miał jeszcze zbyt wiele szklanek do wychylenia i za dużo złych uczynków do popełnienia. To nie był jeszcze jego czas”.

„Proszę odpowiedzieć na pytanie. Czy moment śmierci był dla niego przyjemny?”

„Nie, proszę pana, myślę, że nie czuł przyjemności. Za dużo jeszcze miał do zrobienia – zbyt wiele konfliktów w krajach Trzeciego Świata. To nie był jeszcze jego czas”.

„Gdzie jest Lelystad? Chodzi mi o miejsce”.

„W Oranje, panie mundurowy. To... gmina? Tak się to nazywa? Centrum niczego”.

W gminie Lelystad znajduje się niewiele wsi i jeszcze mniej miast – składają się na nią głównie działki rolne przy granicy z Gottwaldem. Podsumowując: krowy, elewatory i pszenica.

Oranje? Oranjeska mapa dróg wodnych? To pasuje do jego tatuażu.

„Czyli był pochodzenia okcydentalnego, co pasuje do zeznań innego świadka” – stwierdza zadowolony porucznik.

„Zaraz, Kim. Nie wiedziałem, że to jakieś zawody”.

„To nie są zawody. Policyjna praca to sport polegający na współpracy”.

Bez zawodów nie ma wyzwania. Musi być jakiś przeciwnik.

To dla niego ewidentnie sport. Coś jak łucznictwo. Albo rzutki?

„Tak czy inaczej, chodzi o trafianie, tak? I niepudłowanie?”

„Zbytnio to przypomina pinball jak na mój gust. Po prostu lubię wykonywać autopsje poprawnie za pierwszym razem” – znowu coś zapisuje. „Na czym skończyliśmy?”

Kłamie.

Odpuść.

Młoda kobieta spogląda na ciebie, potem na porucznika i znów na ciebie. Znajduje ulgę w przedłużającej się ciszy.

„A więc to są zawody my przeciwko światu?”

„Zbytnio to konceptualne jak na mój gust. Po prostu lubię wykonywać autopsje poprawnie za pierwszym razem, jeśli to możliwe”. Znowu coś zapisuje. „Na czym skończyliśmy?”

(Spójrz na sprawozdanie z autopsji). „Przejdźmy dalej...”

Jej oczy śledzą twoje, gdy przyswajasz informacje na kartce.

Nie przeszkadza jej to przesłuchanie. Wręcz przeciwnie, myślenie o nim teraz sprawia jej przyjemność. To dla niej coś w rodzaju stypy.

(Spójrz na Klaasje). „Oboje byliście z Oranje?”

„Tak. Byliśmy rodakami”.

„Czy to was do siebie zbliżyło?”

„Nie. Był na to za stary i pochodził z innej części Oranjenrijk. Nie rozumiałam go nawet dobrze przez ten jego akcent. Zbliżyło nas nie Oranje, a złe prowadzenie się”.

Seks, alkohol...

Speed. Pewnie także sildenafil.

I przemoc.

Żadnej miłöści do mateczki Oranje? Czy on nie był aby żöłnierzem?

Nie trzeba mieszać w to polityki.

Kobieta uśmiecha się – wciąż – na myśl o wspomnianym złym prowadzeniu się.

„Wojskowy, lecz nie patriota?”

„Odszedł ze służby po tym, jak nauczyli go robić to, co robił na Semenine. Nie należał do ludzi z flagą w dłoni i pieśnią na ustach. Raczej do tych z bronią w ręku, trupami na koncie i żołdem w kieszeni”.

„Z całą pewnością nie był głupi...” – zaciąga się głęboko papierosem, po czym przepłukuje gardło kawą. „Kontaktowy, dowódca małego plutonu. Zdecydowanie nie patriota”.

Czujesz w sobie nagły rozbłysk wściekłości. Słowa zdążyły opuścić już twoje usta:

„Haniebny najemnik. Państwo oranjeskie powinno było sprawdzić, czy w jego sercu drzemie subtelny patriotyczny szał, zanim go wyszkoliło!”

„Gdyby przeszedł tę próbę, nie dogadalibyśmy się. Jak tak się zastanowić, może tę naszą więź zawdzięczaliśmy wspólnej nienawiści do Oranje”.

„Ale Revachol pokochałam” – rozgląda się, a wiatr przeczesuje jej włosy. „Mam nadzieję, że z wzajemnością”.

Otacza ją kolumna powietrza; delikatnie ociera się o metaliczną, srebrną tkaninę okrywającą jej barki i długie, smukłe ramiona...

Pokręć głową.

Uczucie znika, chłód przemija. Wzrok kobiety podąża za twoim ku kawałkowi papieru z notatnika.

„Revachol wybiera uważnie”.

„To prawda. Jego nie kochał”.

„Revachol kocha wszystkich”.

„Jego nie kochał”.

„Pani też nie wydaje się szczególną patriotką”.

„Mhm” – potwierdza. „Nie ma nic na Mundi. Stary Stary Świat umarł i oboje o tym wiedzieliśmy. Może Oranje rzeczywiście nas do siebie zbliżyło – spoiwem była odraza do tego wszystkiego”.

„Sama jest pani z Oranje. Nie drażnił pani jego brak patriotyzmu?”