Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pokoju pańskiego partnera? Daje czysty dźwięk, dla którego ściany to żadna przeszkoda”.

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pokoju pańskiego partnera? Na pewno chętnie obsłuży repertuar inny niż OO i Kapela Smutnego Kościółka...”

Kiwa głową, wydychając gęstą chmurę papierosowego dymu.

„Ja... pracuję nad jego odtworzeniem”.

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pańskim pokoju? Daje czysty dźwięk, dla którego ściany to żadna przeszkoda”.

„U mnie niestety jest tylko jakieś zawstydzone własną egzystencją radyjko”.

„Nie da rady”.

„Ach, coś mu się przytrafiło? Kolejna zepsuta rzecz w serii zepsutych rzeczy. Cóż, szkoda” – zaciąga się. „Może uda się znaleźć inny”.

„Niestety, jest kompletnie zniszczony”.

„Ach, kolejna zepsuta rzecz w serii zepsutych rzeczy” – zaciąga się. „Może znajdzie pan jakiś inny”.

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pańskim pokoju? Jest... wyjątkowo bezlitosny, jeśli chodzi o poziom głośności”.

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pańskim pokoju? Na pewno chętnie obsłuży repertuar inny niż OO i Kapela Smutnego Kościółka...”

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pańskim pokoju? Daje stratosferyczny, oszałamiający dźwięk”.

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pańskim pokoju? Na pewno chętnie obsłuży repertuar inny niż OO i Kapela Smutnego Kościółka...”

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pańskim pokoju? Na pewno chętnie obsłuży repertuar inny niż OO i Kapela Smutnego Kościółka...”

„Mogę zasugerować użycie sprzętu w pańskim pokoju? Ma apokaliptyczny poziom głośności”.

„Szukam tylko odtwarzacza”.

„Titus twierdzi, że ma taśmę, na której denat mówi o popełnianiu gwałtu. Proszę mi o niej opowiedzieć”.

„Nie słuchał jej pan?” – wypuszcza w powietrze słup dymu. „Może warto, zanim mnie pan przesłucha?”

„Nie mam czasu na taśmy. Morderca pozostaje na wolności!”

„Oczywiście, panie mundurowy. Nie ma czasu do stracenia” – stuka palcem w papieros, kiwając głową. „Pewnie próbował panu wcisnąć Megamiks Strzelecki, co?”

„Nagrali, jak mówił, że chce gwałcić i zabijać. Dołożyć Revacholowi w stylu żołnierza apokalipsy. Chłopaki się wkurzyli” – gdy wzrusza ramionami, z jej papierosa sypie się popiół. „Nigdy nie mówiłam, że to dobry człowiek, a jedynie, że nie był zły dla mnie”.

„Lubi pani takie rzeczy?”

„Wszyscy ciułamy drobiny szczęścia, jakie udaje nam się znaleźć. Chodzimy tak z naszymi małymi świnkami-skarbonkami – pan, pana pierwsza miłość, nasz żołnierz apokalipsy...”

„Czy powiedział pani, że naprawdę zrobił którąkolwiek z tych rzeczy – tutaj, w Martinaise?”

„Nie. Byliśmy zbyt zajęci sianiem zniszczenia w naszych układach nerwowych, by starczyło nam gniewu dla świata zewnętrznego. Wydawał się...” – przerywa na chwilę. „Wydawał się szczęśliwy, chyba. Pogodzony. Na tyle, na ile to w jego przypadku możliwe”.

Przebłyskuje w niej z tego powodu odrobina dumy. Że była w stanie ukoić i powstrzymać szał takiej istoty.

„To chyba tyle. Nie jest to bardzo długie nagranie” – ponownie zaciąga się papierosem.

„Spytam ostatni raz: wciąż zaprzecza pani, jakoby dopuścił się wobec pani jakiejkolwiek napaści?”

„Z przekonaniem graniczącym z pewnością” – kobieta patrzy na ciebie znudzonym wzrokiem, ale wciąż grzecznie się uśmiechając.

„Może pani powiedzieć coś więcej o tym, co jest na taśmie?”

„Na taśmie? Hm...” – szuka w pamięci. Stopniowo na jej twarzy rozkwita osobliwy uśmiech.

W jej uszkodzonej korze nowej pojawia się wspomnienie. Nie do końca nieprzyjemne.

„Chyba dużo tam było o kurwach... Mówił, że to nie Revachol, tylko jakaś jebana wioska z wioskowymi słoniami, a on załatwi nas wszystkich w stylu Co Hoi”.

Co Hoi, wieś, w której doszło do sławnych zbrodni wojennych podczas konfliktu w Południowym Safre, trwającej do dziś wojny zastępczej między Graadem i Safre. Piekło trwało tam 12 lat, codziennie działy się kolejne potworności. Głównie za sprawą Graadu.

„Czemu tyle razy powtórzył słowo »kurwa«?”

„Lubił brzmienie tego słowa w swoich ustach. Jeśli zaś chodzi o Co Hoi...” – młoda kobieta odpala nowego papierosa od świeżego niedopałka.

„Nawet go tam nie było, tak przynajmniej mi powiedział. Ale równie dobrze mógł być. Widziałam, że miał swoje własne małe Co Hoi. Było je widać w jego... wszystkim”.

„Po co mówił takie rzeczy? Przechwalał się?”

„Przechwalał się?”

„O nie, moim zdaniem miał na koncie odrażające czyny, które potem zintegrował ze swoją wersją normalności. Żeby móc jakoś żyć dalej. Aż w końcu... stało się to jakby... Jakiego słowa szukam?”

Jest bardzo bystra w ocenie ludzkiego charakteru. Niemalże jak wyszkolona...

„Osobowością?”

„Powracającą anegdotą. To chciałam powiedzieć. A na taśmie nie było nawet najlepszego. Lely rzucał znacznie bardziej funkowymi tekstami”.

„Był jak konflikt semeński, masakra w Co Hoi i jesucka klęska głodu z 36 roku w jednym, zapakowane w oranjeski pancerz ceramiczny. Którego nie zdejmował ani do łóżka, ani pod prysznicem...”

„Mechanizmem samoobrony?”

„Nauczyła się tego pani podczas zajęć z literatury oranjeskiej? Brzmi raczej jak psychologia”.

„Absolwenci uniwersytetów wiedzą, jak używać słów w rodzaju internalizować czy integrować... Jak ja to chciałam ująć?” – wciąż szuka właściwego określenia.

Kryje się w tym coś więcej. Ma w swojej głowie cały indeks patologii i sposobów ich wykorzystania. Umiesz nieomal dojrzeć, jak przewraca jego strony.

Swoją drogą – możesz ufać kolumnoksiążce. Z tego co widzę, nie tańczy tak, jak ona nam zagra... Tylko na nas wciąż możesz polegać.

„Powiedzonkiem?”

„Myśli pani, że próbował wzbudzić w ludziach strach?”

„Nie, moim zdaniem miał na koncie przerażające czyny, które potem zinternalizował, żeby móc jakoś żyć dalej. Aż w końcu... stało się to jakby... Jakiego słowa szukam?”

„Czy to ważne, że powiedział »kurwa«? Ja też powiedziałem”.

„Twoje problemy nie są w tej chwili istotne, oficerze” – odpowiada porucznik ciętym, rozdrażnionym tonem.

„To nic” – dotyka jego ramienia. „A jeśli chodzi o Co Hoi...”

Stawanie po twojej stronie ewidentnie sprawia jej radość.

„Pasuje to do pana. Powinien pan częściej używać tego słowa. Jeśli zaś chodzi o Co Hoi...”

Powiedzenie ci tego ewidentnie sprawiło jej radość.

„Co Hoi, hm?”