Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Titus Hardie dał mi nagranie. Zabity stwierdza na nim, że zamierza kogoś zgwałcić”.

Odstawia swój kubek z kawą.

Porcelana z miękkim brzęknięciem dotyka metalowego stołu.

Nie zaskakuje jej to.

„Naprawdę?” – przez jej twarz prześlizguje się uśmiech. „Nie mówiłam, że był dobrym człowiekiem. Ani że miał dobre zamiary. Stwierdziłam tylko, że nigdy nie był zły dla mnie”.

Nie przejmuje się tym. Jeśli już, to wydaje się rozbawiona.

„Na nagraniu wskazuje konkretnie panią jako swój cel”.

„Mmm. Skąd właściwie wzięli to nagranie?”

„To przechwycona komunikacja radiowa ofiary – nagrana za pomocą stacji deszyfrującej. Nagranie jest autentyczne”.

„Mówi tam, że zrobi akcję w stylu żołnierza apokalipsy?” – zmarszczki na jej czole układają się w łuk.

„Coś w tym rodzaju, tak”.

„Użyto tej frazy” – potwierdza porucznik, zaglądając do swoich notatek.

„Tak... To był w zasadzie jego tekst na podryw” – podnosi kubek.

W jej zmęczonej korze nowej pojawia się wspomnienie. Nie do końca nieprzyjemne.

„Często używał słowa kurwy?... Był praktycznie o krok od akcji w stylu Co Hoi?”

„Tak, wspominał o zbrodniach wojennych w Południowym Safre”.

„Tak naprawdę nigdy tam nie był, na żadnej misji, a w każdym razie nie wspominał o tym. To i tak byłaby masakra. Miał swoje własne Co Hoi. Było je widać w jego... wszystkim”.

„Myśli pani, że próbował wzbudzić w ludziach strach?”

„Nie, moim zdaniem zrobił to wszystko, a potem zinternalizował, żeby móc jakoś żyć dalej. Aż w końcu... stało się to jakby...” – zastanawia się. „Jakiego słowa szukam?”

Jest bardzo bystra w ocenie ludzkiego charakteru. Wręcz w tym wyszkolona...

„Osobowością?”

„Powracającą anegdotą. To chciałam powiedzieć. Ale zdaje się, że nie słyszał pan najlepszego. Lely rzucał znacznie bardziej funkowymi tekstami”.

„Był jak konflikt semeński, masakra w Co Hoi i jesucka klęska głodu z 36 roku w jednym, odziane w oranjeski pancerz ceramiczny. Którego nie zdejmował ani do łóżka, ani pod prysznicem...”

Kiedy powiedział, że ma dość, również mentalnie, nie brzmiało to jak żart. Raczej jak słowa borykającego się z wielkimi trudnościami człowieka.

„Zaraz. Powiedział, że ma mentalnie dość. To brzmi jak słowa złamanego człowieka”.

„No...” – uśmiecha się. „Może posklejałam go dzięki mojej magicznej osobowości?”

„Lubi pani takie rzeczy?”

„Wszyscy ciułamy drobiny szczęścia, jakie udaje nam się znaleźć. Chodzimy tak z naszymi małymi świnkami-skarbonkami – pan, pana pierwsza miłość, nasz pan Co Hoi...”

„Czy powiedział pani, że naprawdę zrobił którąkolwiek z tych rzeczy – tutaj, w Martinaise?”

„Nie. Byliśmy zbyt zajęci sianiem zniszczenia w naszych układach nerwowych, by starczyło nam gniewu dla świata zewnętrznego. Wydawał się...” – myśli przez chwilę. „Wydawał się szczęśliwy, chyba. Pogodzony. Na tyle, na ile to w jego przypadku możliwe”.

Przebłyskuje w niej odrobina dumy. Że była w stanie powstrzymać szał takiej istoty.

Jaki on był? Zanim pójdziesz, spytaj o szczegóły. Nie wydaje się, żeby ta rozmowa ją drażniła.

„Dziękujemy za wyjaśnienia” – stwierdza i zwraca się do ciebie: „Chętnie usłyszę, co ma nam do powiedzenia Titus Hardie”.

Upija niewielki łyk kawy i uśmiecha się.

Upija niewielki łyk kawy i uśmiecha się.

„Czy powiedział pani, że naprawdę zrobił którąkolwiek z tych rzeczy? Tutaj, w Martinaise?”

„I spędzała pani czas z taką osobą? Na gruncie romantycznym?”

„Nie bała się pani?”

„Czego? Tej taśmy, którą nagrali chłopaki Hardiego? Pańska mama pewnie o tym nie wspominała, ale dziewczyny są do gruntu złe”.

„Gdybym miała warunki fizyczne i odpowiednie wsparcie, sama robiłabym rozpierduchę w Co Hoi, w stylu żołnierza apokalipsy...”

Nie robiłaby. Nie ma w niej pełnego Hoi.

„Powiedzonkiem?”

„Nauczyła się tego pani podczas zajęć z literatury oranjeskiej? Brzmi raczej jak psychologia”.

„Absolwenci uniwersytetów wiedzą, jak używać słów w rodzaju internalizować czy integrować... Jak ja to chciałam powiedzieć?” – wciąż szuka właściwego określenia.

Kryje się w tym coś więcej. Ma w swojej głowie cały indeks patologii i sposobów ich wykorzystania. Umiem nieomal dojrzeć, jak przewraca jego strony.

Swoją drogą – możesz ufać kolumnoksiążce. Z tego co widzę, nie tańczy tak, jak ona nam zagra... Tylko na nas wciąż możesz polegać.

„Mechanizmem samoobrony?”

„Po co mówić takie rzeczy? Przechwalał się?”

„Dobre pytanie – przechwalał się?”

„O nie, moim zdaniem zrobił to wszystko, a potem zintegrował ze swoją wersją normalności. Żeby móc jakoś żyć dalej. Aż w końcu... stało się to jakby...” – zastanawia się. „Jakiego słowa szukam?”

„Tak. Słowo kurwa zostało tam użyte”.

„Lubił brzmienie tego słowa w swoich ustach. A jeśli chodzi o Co Hoi...” – młoda kobieta odpala nowego papierosa od świeżego niedopałka.

„Była mowa o Co Hoi”.

„Tak, powiedział kurwa. Ja też. Czy to ma znaczenie?”

„Twoje problemy nie są w tej chwili istotne, oficerze” – odpowiada porucznik ciętym tonem.

„To nic” – dotyka jego ramienia. „A jeśli chodzi o Co Hoi...”

Stawanie po twojej stronie ewidentnie sprawia jej radość.

„Pasuje to do pana. Powinien pan częściej używać tego słowa. A jeśli chodzi o Co Hoi...”

Mówienie ci o tym ewidentnie sprawia jej radość.

„Dokładnie takich słów użył”.