Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Nie”.

„No to ominęły pana jego największe przeboje, panie mundurowy” – kręci powoli głową. „Może to i lepiej... Hm. Ale chwila...”

„To przechwycona rozmowa radiowa. Wydawała się autentyczna”.

„Tak. Mam nadzieję, że nie ma pani nic przeciwko” – porucznik wręcza ci swoje notatki.

„Ile miał lat, proszę pani?”

„Czterdzieści dwa”.

„Czterdzieści dwa? Na pewno? Wydawało mi się, że był po pięćdziesiątce...”

„Miał wiele blizn, które go postarzały. Nie był aż tak wiekowy” – uśmiecha się na wspomnienie o tym.

„Świętowaliśmy nawet jego urodziny, jakieś kilka tygodni temu... To były świetne dwa dni. Nie miał powodu, by mnie okłamywać”.

To oznacza, że urodziny miał około 28 lutego.

„Kolejny raz miałeś rację, oficerze” – stwierdza porucznik, wskazując cię swoim niebieskim długopisem, jakby przyznawał ci następny punkt.

Jakie to się wydaje sprawiedliwe. Jakby na świecie istniała uczciwość.

Punkty to dobra rzecz. Masz, weź sobie jeden, staruszku! Zanim wszyscy umrzemy...

Lepiej o tym nie wspominać...

Młoda kobieta spogląda na ciebie, potem na porucznika i znów na ciebie.

Ewidentnie coś wyczuwa. Może jakiś wzrost poziomu testosteronu.

„Nie wiedziałem, że to jakieś zawody, Kim”.

„To nie są zawody. Policyjna praca to sport polegający na współpracy”.

Bez zawodów nie ma wyzwania. Musi być jakiś przeciwnik.

To dla niego ewidentnie sport. Coś jak łucznictwo. Albo rzutki?

„A więc to są zawody my przeciwko światu?”

„Zbytnio to konceptualne jak na mój gust. Po prostu lubię wykonywać autopsje poprawnie za pierwszym razem, jeśli to możliwe” – znowu coś zapisuje. „Na czym skończyliśmy?”

Kłamie.

Odpuść.

Młoda kobieta spogląda na ciebie, potem na porucznika i znów na ciebie. Wyraźnie bawi ją ta sytuacja.

„Tak czy inaczej, chodzi o trafianie i niepudłowanie?”

„Zbytnio to przypomina pinball jak na mój gust. Po prostu lubię wykonywać autopsje poprawnie za pierwszym razem” – znowu coś zapisuje. „Na czym skończyliśmy?”

„Wygląda na to, że miałeś rację, oficerze” – stwierdza porucznik i stuka raz długopisem w swój notatnik. Jakby przyznawał ci jakiś punkt...

„W takim razie trochę się pomyliliśmy. Dziękuję za informację” – stwierdza porucznik i poprawia swoje notatki.

Pudło.

Przeciwnik wygrał.

„Wspomniała pani, że lubił popisywać się tatuażami. Jak?”

„Jak?” – odchyla się. „Proszę go sobie wyobrazić leżącego w łóżku – tę niedorzeczną muskulaturę rozciągniętą na pościeli. Pokrytą bliznami, rzecz jasna. Wytatuowaną. Z jakiegoś powodu pościel jest brudna”.

Czy to litka oranjeska?

„Czy to litka oranjeska?”

„Tak. To jest esencja litki oranjeskiej – uchwycenie i zatrzymanie chwili. Mroczne i pozbawione nadziei niczym sama walka” – odchyla się nawet bardziej w ramach dopełnienia wykładu.

„Pali i pije, oczywiście. Jego tors, ramiona i ręce usiane są gwiazdami. Dziesiątkami, setkami. A może i tysiącami”.

„A kobieta tylko wskazuje i pyta czule...” – wymierza w powietrze swój zakończony ostrym paznokciem palec, wybierając wyimaginowaną gwiazdę-tatuaż. „»A tam co było?«”.

„A on na to...” – karykaturalnie obniża głos. „»To było zbyt porąbane. Nie pytaj mnie o to«. A ona dalej: »No dobrze, a to, kocie?«. Odpowiada: »Tam odchodziły chore rzeczy, zabiłem trochę szmaciarzy«”.

„I tak dalej – gwiazda po gwieździe, port za portem, kraj Trzeciego Świata, jeden, drugi, dziesiąty... I w każdym z tych miejsc robił przerażające rzeczy”.

„Pani była tą kobietą?”

„O tak” – potwierdza skinieniem.

Nie przerywaj.

„Chyba zakończyliśmy ten wątek przesłuchania”. (Oddaj porucznikowi notatki).

„W porządku” – porucznik odkłada formularz do swoich notatek i przez chwilę obserwuje młodą kobietę.

Spokojnie i z wdziękiem dolewa sobie kawy.

„Zamówiliśmy raport toksykologiczny. Wie pani mniej więcej, co wykaże?”

„Zapewne miks substancji we wszystkich kolorach tęczy” – szczerzy się. „Barbiturany, amfetamina, sildenafil...”

Słyszysz to? Sildenafil! Tak jak podejrzewałeś! Masz nie lada nosa do takich rzeczy!

Co to jest sildenafil?

Pozwala na utrzymanie erekcji. Stymulanty powodują zwężenie naczyń krwionośnych, więc utrudniają tego typu dokonania.

No dobrze. A czemu ja to wiem?

Bo jesteś naukowcem, rzecz jasna.

„Ile taki raport toksykologiczny kosztuje revacholską milicję? Mogę to zrobić za połowę tej kwoty. Wy zaoszczędzicie, ja zarobię”.

„Jest dość kosztowny. Ale na razie poradzimy sobie bez pani pomocy”.

Dzięki.

Tak, masz ten magiczny dotyk...

„Zbliża się coś cudownego. Powiedział mi to”.

Porucznik mruga – wyraz jego twarzy się nie zmienia.

No dobrze. Zobaczmy, do czego to zmierza.