Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Może się mylił. Nieważne. Nic cudownego się nie zbliża”.

Udaje pełne rozczarowania odgłosy, jakby grała na tubie.

„Kolejna fantastyczna chwila” – przyznaje gderliwie porucznik. „Co dalej?”

„Z północnego zachodu. Tak mi powiedział”.

„Czad” – kobieta kiwa głową.

Dobiega cię jakiś dźwięk. Gdzieś spośród trzcin, które przeczesuje wiatr. Na wysepce, na małych wyspach między wyrzuconymi oponami.

„Jest coś, o czym wszyscy zapomnieliśmy”.

Jej jasnobrązowe oczy zastygają wpatrzone w twoje, po czym znikają wśród kosmyków jej grzywki, gdy opuszcza głowę.

Zgadza się.

Otrząśnij się.

Porusza się... Pyłki pod twoimi powiekami pozostają nieruchome. Powiedz coś.

„Czy to możliwe, że to miłość go tak urządziła?”

„Całkiem niewykluczone”.

„Co ma pani na myśli?”

„Co ja mam na myśli?” – unosi brew. „Nie mam pojęcia. Nie wiem nawet, co pan ma na myśli. Miłość go tak urządziła? Co to niby znaczy?”

„Powiedział mi, że to miłość go tak urządziła”.

„Mało to zabawne”.

Głos kobiety trzaska w powietrzu niczym bicz. Jej barki spinają się.

Proszę. Straciła na chwilę kontrolę nad panem sztywniakiem! Zdaje się, że ma poczucie winy.

„Ma pani poczucie winy?”

„Oczywiście, że tak. Mam kaca. I poczucie winy za wszystko”.

„Ma pani poczucie winy z powodu tego, co go spotkało?”

„Tak, to jedna z tych wielu rzeczy. Mogłam coś zrobić. Zawsze da się coś zrobić, prawda?” – szuka wzrokiem odpowiedzi w kubku kawy. „Proszę mnie spytać o coś innego”.

A to co, przesłuchanie? Nie mówiłeś jej, że to będzie przesłuchanie.

„No dobrze. Kolejne pytanie”.

„Oczywiście” – odpowiada szybko.

„Jaki miał kolor oczu?”

„Błękitne. Były jak...” – urywa z na wpół zamkniętymi oczami. Po chwili kontynuuje: „Jak małe niebieskie galaktyki. Dziwnie kontrastowały z tą pokiereszowaną facjatą...”

„Proszę wybaczyć dosadność” – zaciąga się. „Żeby oddać mu sprawiedliwość – nie był brzydki. Miał też piękny, miękki głos. Co potrafiło zaskoczyć, gdy widziało się te jego blizny. Słuchanie go było ciekawym doświadczeniem”.

„Miał blizny po ranach odniesionych w walce – na brodzie i ustach?”

„Tak. Rozległe” – podoba jej się użycie tu tego słowa. „Wyglądał przez to, jakby połowa jego twarzy wyszczerzona była w groteskowym uśmiechu. I jeszcze te jego oczy...”

Widać jak na dłoni, że bardzo ją pociągał. Wciąż pociąga.

Zachowaj to dla siebie.

Przechodzi ją lekki dreszcz.

„A tak...” – przypomina coś sobie nagle porucznik. „Jego włosy... Pamięta pani jakieś szczegóły?”

„Brązowe, niemal całkiem jasne. Przyciemniał je brylantyną. Przez to wyglądały na tłuste. Nieprzyjemne w dotyku. Nie mogłam go przekonać, żeby dał sobie z tym spokój”.

„Kim, mówiłem, żeby napisać w formularzu o brylantynie. Dostaję za to punkt?”

„Nie” – odpowiada oschle.

„Dobrze”.

Próbuje zapalić kolejnego papierosa. Jest wietrznie, ale udaje jej się.

„Ale zapisałem to, patrz...” (Wskaż czerwony formularz autopsji).

„Widzę, że dodałeś od siebie sporo – nie za wszystko dostaniesz punkty”.

Oto jest, pospiesznie zapisane twoją kursywą tam, gdzie wskazuje porucznik: „BZYKU-BZYKU”. Naprawdę powinieneś przywrócić już temu przesłuchaniu właściwy bieg.

Oto jest, pospiesznie zapisane twoją kursywą tam, gdzie wskazuje porucznik: „ŚWINIE będą się BZYKAŁY”. Naprawdę powinieneś przywrócić już temu przesłuchaniu właściwy bieg.

„W porządku. Jasne. Proszę bardzo. Jakich informacji nam jeszcze brakuje?” – pyta, próbując nakierować rozmowę z powrotem na właściwy tor.

„Przejdźmy do pozostałych spraw”.

Kobieta kiwa głową.

„Ciekawe. Ja też przesuwałem mu ręką po włosach”.

„Tłuste, prawda?...” – mówi niewzruszona. Zaciąga się papierosem i pozwala, by dym kłębił się przez chwilę w jej ustach. „Mamy więc wspólne doświadczenie”.

Rozumie, z czym się wiążą sekcje zwłok. Nie burzy to jej spokoju.

„Podobał się pani?”

„Oczywiście. To był najbardziej osobliwie przystojny mężczyzna, z jakim byłam. Mówię poważnie...” – przechodzi ją lekki dreszcz.

Po chwili dodaje: „A teraz nie żyje. Szkoda”.

„A teraz jest...” – jej wzrok odpływa w kierunku podwórza, ale kobieta w porę się na tym łapie i zamiast tego skupia uwagę na swoim odbiciu w szybie. „No właśnie”.

„Kompletnie nieżywy”.

„Właśnie” – zapala kolejnego papierosa. „Totalnie martwy”.

„Nieżywy”.

„Właśnie” – zapala kolejnego papierosa.

Nic nie mów.

Próbuje zapalić kolejnego papierosa. Jest wietrznie, ale udaje jej się.