Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Moje kondolencje”.

„Tak...” – uśmiecha się cierpko. „Przejdzie mi. Jak tylko nie będę musiała go oglądać”.

„Niebieskie, błękitne. Były jak...” – urywa z na wpół zamkniętymi oczami. Po chwili kontynuuje: „Jak małe niebieskie galaktyki. Dziwnie kontrastowały z tą pokiereszowaną facjatą...”

„Miał tatuaż. Co on oznaczał?”

„Och” – uśmiecha się. „To”.

Ewidentnie jej się podobał.

„To była mapa jego przebiegu służby?”

„Jasne, przebieg służby... Chodziło głównie o to, żeby imponować laskom”.

„Żeby imponować laskom? Jak?”

„Jak?” – odchyla się. „Proszę go sobie wyobrazić leżącego w łóżku – tę niedorzeczną muskulaturę rozciągniętą na pościeli. Pokrytą bliznami, rzecz jasna. Wytatuowaną. Z jakiegoś powodu pościel jest brudna”.

Czy to litka oranjeska?

Nie przerywaj.

„Pali i pije, oczywiście. Jego tors, ramiona i ręce usiane są gwiazdami. Dziesiątkami, setkami. A może i tysiącami”.

„A kobieta tylko wskazuje i pyta czule...” – wymierza w powietrze swój zakończony ostrym paznokciem palec, wybierając wyimaginowaną gwiazdę-tatuaż. „»A co tam było?«”.

„A on na to...” – karykaturalnie obniża głos. „»To było zbyt porąbane. Nie pytaj mnie o to«. A ona dalej: »No dobrze, a to, kocie?«. Odpowiada: »Tam odchodziły chore rzeczy, zabiłem trochę szmaciarzy«”.

„I tak dalej – gwiazda po gwieździe, port za portem, kraj Trzeciego Świata, jeden, drugi, dziesiąty... I w każdym z tych miejsc robił przerażające rzeczy”.

„Pani była tą kobietą?”

„O tak” – potwierdza skinieniem.

„Może nam pani dokładnie powiedzieć, co to oznacza?” (Podaj jej zdjęcie).

„Nie, dziękuję” – nie bierze go od ciebie. „Wystarczy mi już oglądania go martwego. Mogę panu powiedzieć, co to oznacza, bez patrzenia” – dolewa sobie kawy.

„Słuchamy”.

„Był niebieskookim chłopcem z muskularnymi ramionami. Pochodził z małego miasteczka. Był przy tym biedny, a rząd Oranje miał trochę ludzi do odstrzału, więc zamienili go w groteskowego zabójcę, który robi to, co robi, dla pieniędzy”.

„Wysłali go do Akademii Zabójców we Vredeforcie. Potem zabił trochę ludzi na Wyspach Semenine. I na innych wyspach, na wszystkich w zasadzie. W końcu dotarł do Revacholu i sam dał się zabić”.

„Dość nieciekawa opowieść”.

„Gdy jesteś na haju, potrafi być bardzo ciekawa. Masz wtedy narzędzia, żeby ją przyswoić. Trzeźwy umysł kiepsko sobie z nią radzi” – uśmiecha się nieznacznie. „Zmieniamy temat?”

„Dziękuję za wyjaśnienie”.

„Może zmiana tematu?” – spogląda przez ramię na morze, a potem wraca wzrokiem do ciebie, uśmiechając się słabo.

„Niezła opowieść. Dziękuję”.

„Wysłali go do Akademii Zabójców we Vredeforcie. Potem zabił trochę ludzi na Wyspach Semenine. I na innych wyspach, na wszystkich w zasadzie. W końcu dotarł do Revacholu i sam dał się zabić”.

„Czy to litka oranjeska?”

„Tak. To jest esencja litki oranjeskiej – uchwycenie i zatrzymanie chwili. Mroczne i pozbawione nadziei niczym sama walka” – odchyla się nawet bardziej w ramach dopełnienia wykładu.

„Dziękuję. Jeszcze kilka pytań...”

„Tak?” – patrzy na notatkę w twojej dłoni.

„Co on przedstawiał? Wie pani?”

„To była mapa. Jego życia i miejsc, które odwiedził jako żołnierz. Głównie chodziło o to, żeby imponować laskom”.

„Podobał się pani?”

„Nawet bardzo”.

„To była oranjeska mapa dróg wodnych?”

„Jasne, szlaki wodne... Chodziło głównie o to, żeby imponować laskom”.

„Sprawdziłem numer seryjny z jego butów. Znam już jego imię”.

Wypuszcza długi słup dymu i patrzy, jak dematerializuje się nad jej głową. Po chwili odzywa się: „Gratulacje”.

„Idę o zakład, że udaje pani obojętność, bo bardzo, ale to bardzo chce je pani poznać”.

„Nieszczególnie” – w jej głosie nie ma cienia zainteresowania. „»Lely« mi odpowiada. Ale śmiało. Bo chyba bardzo chce pan mi powiedzieć”.

„Ellis. Ellis Kortenaer – tak się nazywał”.

„Hmm...” – nie uśmiecha się. Strzepuje popiół z papierosa i wzrusza ramionami. „Brzmi dziwnie kobieco...”

„Nie chce pani wiedzieć?”

„Nieszczególnie” – każde jej słowo materializuje się w postaci kłębu dymu, jaki opuszcza jej usta. „»Lely« mi wystarczy”.

„Uszanuję to”.

„Dziękuję” – uśmiecha się i wdycha kolejna porcję dymu.

„Nazywał się Ellis. Ellis Kortenaer”.

„Poprosiliśmy laboratorium o przebadanie nasienia”.

„Moje gratulacje”.

„Jak pani myśli, czego się dowiemy?”

„Nie wiem, jak się bada próbki nasienia, panowie. Ile czasu musi upłynąć od stosunku. Nie wiem nawet, czy uprawiał seks z kimś innym. Nie chodziliśmy ze sobą”.

Czy ona czegokolwiek unika? W zasadzie nie.

W zasadzie nie? No bez żartów, chłopie. Posłuchaj. Nie możesz im ufać. Jesteśmy tylko ty i ja.

Widzisz? Coś tu nie gra. Ktoś tu musiał dostrzec, że kobieta tłucze środkami zaradczymi.

To jeden z tych jej manewrów. Pozostali jak zwykle pozostają uśpieni... Trudno powiedzieć, co jest prawdą.

Co? Hm? Prawdą? Cały świat to scena! Czyż nie jesteśmy wszyscy li tylko aktorami?

„Proszę opowiedzieć na dziwne pytanie. Czy śmierć była dla niego przyjemna?”