Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Ponieważ jest zakopany w zapieczętowanej torebce gdzieś na wybrzeżu. A razem z nim gotówka i bilety lotnicze”.

„Dziękuję za szczerość. Dlaczego?”

„Tak radzą w waszej broszurce dla turystów – wybierając się na zachód od rzeki, nie bierz ze sobą dokumentów podróżnych”.

„Jestem niemal pewien, że mam prawo żądać, aby okazała pani paszport”.

„Proszę pana, podoba mi się tutaj, ale nie chcę skończyć jako snująca się po mieście zjawa, której ktoś ukradł dokumenty”.

„Nie chcę pracować niedobrowolnie w burdelu na Boogie Street i nie chcę, żeby moi krewni musieli płacić okup”.

Jest mnóstwo innych powodów, dla których można ukrywać dokumenty przed stróżami prawa.

„Skąd mam wiedzieć, że podała nam pani prawdziwe nazwisko?”

„Gdybym miała pana okłamać, wymyśliłabym jakieś popularniejsze imię, a nie Klaasje Amandou. Bo to... jest dziwne”.

Wydaje się mówić prawdę, szanowny panie.

„Ale nie dlatego go pani ukryła”.

„Między innymi dlatego”.

„Co jest dodatkowym powodem?” Nagle porucznik stał się bardzo uważny.

„Nie cieszę się powszechną sympatią” – zaciąga się. „W mojej ojczyźnie nie wszyscy za mną przepadają i, jeśli nagle się zjawią, będę się bardzo spieszyć”.

„Tak bardzo, że nie będę sobie mogła pozwolić na nieznalezienie dokumentów, ale bez obaw – to nie ma nic wspólnego z tym śledztwem”.

„A dlaczego jeszcze?”

„Rozumiem”. (Zakończ).

„No spoko” – dolewa sobie kawy.

Jeśli cokolwiek z tej rozmowy ją zdenerwowało, to ani trochę nie okazuje tego swoim wyrazem twarzy ani ruchami.

„Co to za ludzie? Ci, co za panią nie przepadają?”

„Chętnie zmieniłabym już temat. To nie jest ważne. Chyba że jestem o coś... podejrzana?” – unosi pytająco brew.

Czy ona nie mówiła, że będziesz musiał ją przesłuchać? Wtedy, wcześniej? I że tego nie zrobiła? O co wtedy chodziło?

„Nie. Przychodzę tylko porozmawiać”.

„Ufff...” – ociera pot z czoła.

Figlarnie. Nie wydaje się szczególnie przejęta. Ani w ogóle jakkolwiek przejęta.

„Jeszcze nie”.

„Ufff...” – ociera pot z czoła.

„Może i tak”.

„Wcale nie” – odpędza tę ewentualność gestem dłoni.

Nie wydaje się szczególnie przejęta. Ani w ogóle jakkolwiek przejęta.

„Mój kolega ma bardzo eksploracyjne poczucie humoru. Proszę nie mieć mu tego za złe”.

„Podoba mi się takie sondowanie, niezależnie od sytuacji” – myśli. „Może nas do czegoś doprowadzi...”

„Mówiła pani wcześniej, że będę musiał panią przesłuchać. Przesłuchuje się podejrzanych”.

„No, no” – odchyla się. „Zdaje się, że albo pana nie doceniłam, albo przeceniłam pańskiego kaca”.

„Jeszcze gotowa bym była pomyśleć, że ten tekst o »robieniu jebania« to taki wybieg, który miał mnie sprowokować do powiedzenia czegoś głupiego. Czy tak?”

Porucznik rzuca na ciebie okiem.

Dobrze, że przedyskutowaliśmy wasze wcześniejsze spotkanie. Mogę zagrać w tę grę.

„Nie, to było szczere”.

„Uznam to za komplement. Powiedział nam pan o śledztwie w piątek wieczorem. Na parterze. Przy stole, w towarzystwie lokalnych dzieciaków i pracowników portowych. Słyszeli to praktycznie wszyscy. Zaraz po tym, jak pokazał im pan swoją broń...”

„W każdym razie pomyślałam sobie, że zabawnie będzie, jak powiem, że tego nie zrobiłam. Bo wiedziałam o śledztwie...” – wzdryga się. „Teraz jestem podejrzaną? Muszę przestać gadać, co mi ślina na język przyniesie...”

„Absolutnie”.

„Super. Powiedział nam pan o śledztwie w piątek wieczorem. Na parterze. Przy stole, w towarzystwie lokalnych dzieciaków i pracowników portowych. Słyszeli to praktycznie wszyscy. To znaczy, zaraz po tym, jak pokazał im pan swoją broń...”

„Okazuje się, że faktycznie było przypałowo. Dla pani”.

„Niespecjalnie. Powiedział nam pan o śledztwie w piątek wieczorem. Na parterze. Przy stole, w towarzystwie lokalnych dzieciaków i pracowników portowych. Słyszeli to praktycznie wszyscy. Zaraz po tym, jak pokazał im pan swoją broń...”

Powinniśmy byli porozmawiać o waszym wcześniejszym spotkaniu, zanim tu przyszliśmy – myśli. Tyle skrywasz niemiłych niespodzianek...

„Dlaczego?”

„Dobrze”.

„Dziękuję za zrozumienie” – wygląda na nieco zaskoczoną.

„Dlaczego?”

„Czym się pani zajmuje? Jaka jest pani specjalizacja?”

„To coś bardzo głupiego”.

Chcesz usłyszeć coś naprawdę głupiego? Gdzieś w jednopokojowym mieszkaniu na Boogie Street młody mężczyzna pokazuje funkcjonariuszowi patrolowemu Tillbrookowi swoją opryszczkę genitalną, pytając, czy to rak.

Jego partner, Émile Mollins, nie może tam być. Jest w innym mieszkaniu, z innym mężczyzną, który pokazuje mu martwego psa pod kaloryferem. „On nie żyje” – mówi Mollins. „Nie” – odpowiada mężczyzna. „Dotknąłem go. Jest ciepły”.

„Tak, jest ciepły” – odpowiada Mollins. „Bo leży pod kaloryferem”.

„Co takiego?”

„Litka oranjeska”.

„Litka oranjeska?”

„Literatura oranjeska. Zgłębiałam ją na uniwersytecie” – unosi obie brwi.

„Wracając do pani”.

„Wracając do mnie” – wdycha mentolowe opary, delektując się nimi, gdy trafiają do jej płuc.