Rozmowa · Klaasje (tancerka disco i miss Oranje)

„Centra konferencyjne. Cała masa takich centrów”.

„Co się stało ze starym Nowym Światem?”

„Okazał się zżeranymi przez tzaraath slumsami Trzeciego Świata”.

Zwanymi Iilmarą. I to nieprawda. Nawet po tym, jak Meskowie skolonizowali ją na wszelkie możliwe sposoby, pozostała przemysłową potęgą.

„Tutaj w Martinaise”.

„Słyszałam, że tutaj trafiają dawni discowcy, czy może to, co z nich zostało”.

„Nie. To Miasto Cwaniaków. Tu narodzi się przyszłość dance'u”.

„Skoro pan tak twierdzi, to niech i tak będzie”.

„Przybyła pani we właściwe miejsce”.

Potakuje z utkwionym w tobie wzrokiem.

„Jest pani za młoda, żeby nazywać się dawnym discowcem”.

Uśmiecha się bez wesołości. „Wcale nie”.

„Tutaj w Revacholu”.

„Zawsze chciałam zobaczyć »Jedyne Miasto Świata« w najgorszej porze roku. To taki turystyczny fetysz”.

To nie jest w żadnym razie jedyny powód, dla którego tu jest. Zresztą nie bardzo to nawet ukrywa.

„Od jak dawna tu pani zimuje?”

(Rozejrzyj się). „Paskudnie mi to mówić, ale wszędzie tu panuje smutek”.

„Taaak...” – przeciąga samogłoskę. „Wypełniłam nim to miejsce po brzegi”.

„To dlatego siedzi pani tutaj?”

Potakuje. „To skażenie rozprzestrzenia się od pokoju do pokoju. Najpierw uciekłam na górę. Ale Smutek i tu dotarł. Potem znalazłam klamkę od drzwi letnich...”

O rany...

„Jaka dokładnie jest natura tego »skażenia«?”

„Dla mnie to połączenie mnie i braku ekipy sprzątającej. A dla pana?”

„W tym naszym domu gościnnym mówi się, że ma pan tam wyciek Smutku na skalę przemysłową” – stuka w dach swoim obcasem.

Gdzieś tam, na dole, smutek najwyższego sortu odłupuje się powoli od ścian... Powinieneś powiedzieć to pierwsze. Jest szczere. I doprowadzi do introspekcji.

„Nie znoszę obiektów. Należę do Oddziału Antyobiektowego”.

„Widzę, że leci pan po całości” – kiwa głową. „Ja z kolei należę do Specjalnej Grupy Antyludzkiej”.

Bracie, strzel sobie fajeczka! Wciśnij ten przycisk przyjemności, pozwól bólowi przeminąć!

Czysta męka. Panika i wrzask.

„Coś jest nie tak” – wskaż swoją głowę. „W mojej głowie. W przeszłości”.

„Zawsze tam jest źródło, prawda? W głowie i w przeszłości”.

„To przeczucie. Białe i pełne zguby. Gazowe. Niewidzialne. Śmiercionośne. Jest wszędzie”.

„To brzmi jak zaawansowane stadium mojego przypadku. Z cukrowym akcentem pod tytułem »miłość«”.

„To zupełnie nie przypomina miłości”.

„Jest pan pewien? Miłość to męka...” – wdycha duży kłąb przesyconego mentolem dymu, delektuje się przez chwilę, po czym powoli wypuszcza go z płuc.

(Kiwnij głową). „W każdym razie...”

„Właśnie”.

To ten rodzaj właśnie, który jednocześnie pociesza i zamiata pod dywan.

„Prawdopodobnie tak”.

„Miłość to męka” – wdycha duży kłąb przesyconego mentolem dymu, delektuje się przez chwilę, po czym powoli wypuszcza go z płuc...

„Mam przeczucie. Żrące i cuchnące zgubą. Gazowe. Niewidzialne. Śmiercionośne. Jest wszędzie”.

„Dla mnie to alkoholizm, proszę pani”.

„Spoko. Chyba też skręcam lekko w tym kierunku. Nie miało to zbawiennego wpływu na mój gust dekoratorski”.

„To demon, który pachnie zdradą. I morelami”.

„Uwielbiam morelową gumę do żucia!”

„Ja też”.

„Zdradzeni przez rzeczy, które kochamy – co za parszywy układ...” – wdycha duży kłąb przesyconego mentolem dymu, po czym powoli wypuszcza go z płuc...

„A ja nienawidzę morelowej gumy do żucia. Zdradziła mnie”.

„Nie wiem, co nim jest”.

„Mhm, to zagadka” – napełnia płuca dymem z papierosa. „Zagadka wysokoprocentowa”.

„Proszę się nie denerwować, ale pan Garte zasugerował, że doszło tam do wycieku Smutku na skalę przemysłową” – stuka w dach swoim obcasem.

„A jeśli to miejsce też pani zanieczyści?” (Rozłóż ręce).

„Cały świat?” – rozgląda się.

Pokrzykiwanie mew pod zawieszonym nisko niebem. Odległy szum portowych maszyn. Otwarta, zimna przestrzeń.

„Trudno skazić taką otwartą przestrzeń, nawet ja mogłabym nie podołać. Przynajmniej taką mam nadzieję. Bo jeśli jednak...” – jej wargi drżą w uśmiechu – „...to gdzie my się podziejemy?”

„Rozumiem”.

„Chodzi głównie o brak usługi sprzątania. I nadmiar mnie”.

„Mam dla pani inne pytania”.

„W porządku” – w zadumie zaciąga się przez dłuższą chwilę swoim mentolowym astrą.

„No dobrze” – zaciąga się w zadumie swoim papierosem.